Η κόρη του προέδρου

Κεφ. 41 - Περιπέτειες

Ξεκινάμε σιγά-σιγά να τρώμε, και να συζητάμε. «Πώς τα πάει ο Αργύρης έξω;» Τι βόμβα ήταν αυτή που μου πέταξε τώρα...; Ποτέ δεν με έχει ρωτήσει για τον Αργύρη, τώρα του ήρθε;

«Ξέρεις, δεν είμαστε πια μαζί...» του λέω και πίνω μια γερή γουλιά από το κρασί μου. «Δεν το ήξερα, δεν είχες αναφέρει κάτι... Ούτε το πήρε χαμπάρι κανείς...» μου λέει απολογητικά. «Δεν πειράζει!» Χαμογελάω ψεύτικα και τρώω ένα κομμάτι από το κοτόπουλό μου. Τέλειο!

«Είσαι έτοιμη για την αποστολή;» μου λέει απολύτως σοβαρός και ευτυχώς άλλαξε αμέσως θέμα. «Ναι, πανέτοιμη! Δε φοβάμαι, αλήθεια σου λέω... δεν έχω τίποτα πια να χάσω...»

Tα μάτια του με κοιτούν με θαυμασμό, αλλά το κινητό του μας διακόπτει. «Έλα Ζακ. Ποιος;;»

Σηκώνεται από το τραπέζι και περπατάει νευρικά πάνω-κάτω. «Τον έχετε στα χέρια σας; Ε τι περιμένετε; Ξέρετε τι πρέπει να κάνετε!» λέει έντονα και το κλείνει. Tον κοιτάζω σαστισμένη. «Δουλειές...» δικαιολογείται και επαναφέρει το αρχικό του ύφος. Ομολογουμένως, είναι πολύ ωραίος άντρας, με τρομερό στυλ! «Η ομάδα τι λέει; Ξεκινάει και το πρωτάθλημα...» του λέω για να συζητήσουμε και κάτι ποδοσφαιρικό.

«Καλά, έχουμε ξεκινήσει προετοιμασία, πιστεύω θα πάμε καλά φέτος!»

«Πώς τα προλαβαίνεις όλα;»

«Όταν σου αρέσουν οι ασχολίες σου, πιέζεσαι και βρίσκεις χρόνο! Βέβαια η Γεωργία γκρινιάζει και δεν είμαστε και πολύ καλά τελευταία...» Α, μάλιστα... έχει προβλήματα ο αρραβώνας δηλαδή...! «αυτά τα πράγματα θέλουν υπομονή...» του απαντώ και συνεχίζουμε το φαγητό μας.

Το φαγητό μας το έχουμε σχεδόν τελειώσει, και καταναλώνουμε το κρασί με περισσή ευκολία. Βάζω να ακούσουμε λίγη ελληνική μουσική και μεταφερόμαστε στο σαλόνι..

«Σέλφι πότε θα ανεβάσουμε μαζί;» με ρωτάει γελώντας, ενώ έχουμε χαλαρώσει με το κρασί και διηγούμαστε ιστορίες ο ένας στον άλλο. «Έλα βγάλε, αλλά θα την ανεβάσεις εσύ...» του λέω και χαμογελώ. Καθόμαστε δίπλα-δίπλα στον καναπέ, και ακουμπάμε τα κεφάλια μας προς τα πίσω.

Τραβάει φωτογραφίες με το κινητό του και έπειτα διαλέγουμε την πιο ωραία για να την ανεβάσει.

«Η Προεδρίνα! Που είσαι Δροσάκη να την καμαρώσεις!» γράφει σαν λεζάντα και με συγκινεί απίστευτα. «Εντάξει, τέλεια φωτό!» αναφωνώ και τσουγκρίζουμε τα ποτήρια μας. Το κινητό του έχει μήνυμα, αλλά δεν κοιτάζω, μην με πει και περίεργη. Δεν απαντάει, πατάει το πλήκτρο της κλήσης.