Η κόρη του προέδρου

45- Δικαιοσύνη & αγκαλιά

 «Καθόλου δε ντρέπεσαι; Ακόμα δε χωρίσαμε και βρήκες άλλο και μάλιστα αρραβωνιασμένο!» της είπε φανερά εκνευρισμένος. Εκείνη κράτησε μια ανάσα για να δείξει ότι δεν την επηρεάζουν τα λόγια του. Μα την πείραζαν όσα έλεγε. Πώς μπορούσε να την κατηγορεί, ενώ εκείνος την άφησε;

«Τα μάθαμε και τα δικά σου στην Αγγλία.. γελοίε..» Έφτυσε την τελευταία λέξη και τον κοίταξε με μίσος. «Αν δεν θέλεις να τεθείς εκτός ομάδος και να μείνεις για έξι μήνες άπραγος, διότι δε σου δίνω το δελτίο σου και την συναίνεση να πας σε άλλη ομάδα, μη μου ξανά απευθύνεις το λόγο!»

Τα μάτια της πετούσαν φλόγες, του φαινόταν ότι έβλεπε κάποια πολύ διαφορετική από εκείνη που γνώρισε. Δεν ήταν όμως... υπερασπιζόταν τον εαυτό της και τα αισθήματά της, που τόσο είχε πληγώσει εκείνος. Μα κι αυτός, μπορεί να βιάστηκε να την κατηγορήσει, αλλά οι ενδείξεις ήταν κατά της. Και πλέον έπρεπε να πορευθούν σαν δυό άνθρωποι που μισιούνται.

Το κινητό της χτύπησε, τον αγνόησε επιδεικτικά ρίχνοντάς του ένα τελευταίο απαξιωτικό βλέμμα και πήγε πιο πέρα να το σηκώσει. «Τους βρήκαμε κορίτσι μου, βρήκαμε ποιος κρυβόταν πίσω από όλο αυτό!» Η φωνή του Χρήστου και τα λόγια του, την έκαναν να ανοίξει διάπλατα τα μάτια. Ένιωσε μια λύτρωση, μια τεράστια αγαλίαση.

«Ποιος, που;;; Πώς τους βρήκαν; Τι χαρούμενα νέα είναι αυτά αγόρι μου!!» ρώτησε λαχανιασμένη, με αστραφτερά από την ευτυχία μάτια. «Μια Σόνια κάτι είχε κάνει μαζί τους συμφωνία. Παρακολουθήσαμε τα τηλέφωνα, αλλά καταφέραμε να μπούμε και στο κρυφό του μέιλ, αυτό που κανόνιζε τις δουλειές...»

Η ευτυχία τώρα αντικαταστάθηκε από την οργή. «Η Σόνια;;;» ρώτησε ξανά παρά το γεγονός πώς ήταν σίγουρη γι αυτό, αφού το είχε ήδη υποψιαστεί πολλές φορές. Η ένταση της φωνής της έκανε κάποια από τα παιδιά να γυρίσουν να την κοιτάξουν, και ο Θάνος γεμάτος απορία πήγε κοντά της.

«Ναι, έχει συλληφθεί... Πάρε το δικηγόρο σου να πάμε στο τμήμα.» Τα λόγια του άρχισαν να γυρνάνε στο κεφάλι της και τα νέα δεδομένα την έκαναν να τα χάσει. Χωρίς να καταλάβει πώς, το κινητό της έπεσε από τα χέρια, και τα πόδια της δεν την βαστούσαν πια.

Ευτυχώς, ο αδερφός της ήταν κοντά και την πρόλαβε πριν προσκρούσει στο γήπεδο, και την κράτησε στην αγκαλιά του. «Ιω, ξύπνα! Τι έγινε;» της είπε δυνατά για να τη συνεφέρει. Όλοι πήγαν από πάνω της γρήγορα. «Κάνε άκρη ρε..» είπε ο Αργύρης σε ένα συμπαίκτη του που τον εμπόδιζε να δει.