Η κόρη του προέδρου

36α- Κηδεία & αφίξεις

«Σε ξεκαθάρισμα λογαριασμών αποδίδει η αστυνομία τη δολοφονία του γνωστού επιχειρηματία και Προέδρου του Ολυμπιακού, Ιάσωνα Δροσάκη, που βρέθηκε νεκρός στο γραφείο του. Η αστυνομία εξετάζει τα στοιχεία που έχει στη διάθεσή της, ενώ η κοινή γνώμη είναι συγκλονισμένη. Τραγικές φιγούρες τα παιδιά του Θάνος και Ιωσηφίνα, αλλά και η σύζυγός του. Η κηδεία θα πραγματοποιηθεί αύριο το μεσημέρι στο κοιμητήριο της Κηφισιάς.»

Η είδηση για το θάνατο του πατέρα της Ιωσηφίνας, ήταν το πρώτο θέμα σε όλα τα κανάλια της χώρας, με αναλυτές και δημοσιογράφους να προσπαθούν να βρουν το κλειδί της υπόθεσης και να αποδώσουν κάπου τη δολοφονία. Είχε και φίλους αστυνομικούς ο Δροσάκης, και σίγουρα δεν θα το άφηναν έτσι. Θα πλήρωνε ο ένοχος. Η Ιωσηφίνα αρχικά δεν μπόρεσε να διαχειριστεί την απώλεια του πατέρα της όμως είχε δίπλα την τον άνθρωπό της, που δεν την άφησε μόνη της στιγμή, και τον αδερφο της, που έπρεπε να είναι δυνατός και για τις τρεις. Γιατί και η Έλλη, ουσιαστικά πατέρα έχασε.

Στο σπίτι του, την ημέρα της κηδείας υπήρχε πλήθος κόσμου. Η Ιωσηφίνα ήταν στο δωμάτιό της, και προσπαθούσε να βρει δύναμη να κατέβει κάτω. Έπρεπε να τον συνοδεύσουν ως το κοιμητήριο.

«Πώς είσαι;» τη ρώτησε ο Αργύρης που μπήκε στο δωμάτιο να της δώσει ένα ηρεμιστικό. Μόνο έτσι θα άντεχε αυτά που θα ακολουθούσαν. Η πιο δύσκολη στιγμή της ζωής της, ήταν πολύ κοντά. Άυπνη από το προηγούμενο βράδυ, με μαύρα ρούχα να καλύπτουν το σώμα της, αμακιγιάριστη και ταλαιπωρημένη. «Καλά..» ψέλλισε και ήπιε το ηρεμιστικό της χωρίς πολλά-πολλά.

Δεν της είπε κάτι άλλο, δε χωρούσαν λέξεις πλέον. Έκατσε δίπλα της, την αγκάλιασε σφιχτά, και την άφησε να κλάψει. «Τι θα κάνω χωρίς αυτόν; Γιατί τον πατέρα μου, γιατί;» ψιθύρισε με όση δύναμη της είχε απομείνει. «Σου υπόσχομαι ότι αυτός που το έκανε θα πληρώσει...» της είπε με σιγουριά και της χάιδεψε τα μαλλιά. Η μητέρα της είχε πιει τόσα ηρεμιστικά, που δεν σχεδόν δεν καταλάβαινε. Τα μάτια της, όπως και της κόρης της, ήταν πρησμένα από το κλάμα, και έπρεπε να κατέβουν να υποδεχτούν τον κόσμο και να ξεκινήσουν την πορεία.

«Πάμε» είπε ο Αργύρης στη μικρή του, και την βοήθησε να σηκωθεί. Την κρατούσε στοργικά στην αγκαλιά του, και της έδινε δύναμη να μπορέσει να φτάσει ως κάτω. Πάρα πολύς κόσμος είχε μαζευτεί, και αυτό την ξένισε, μα δεν είπε τίποτα. Δεν άντεχε, δεν ήθελε.