Η κόρη του προέδρου

26- Όλα τα ωραία...

Το ταξίδι τους στη Μαδρίτη, ήταν ότι πιο όμορφο είχαν ζήσει στην κοινή τους μέχρι τώρα ζωή. Έφτασαν μεσάνυχτα, πήγαν για ποτό, αγκαλιαζόντουσαν μπροστά στον κόσμο, γελούσαν, και δεν τους ένοιαζε αν θα τους δει κάποιο μάτι. Ήταν απόλυτα ευτυχισμένοι!

Την επόμενη ημέρα, πήγαν για ψώνια στους πιο γνωστούς δρόμους της Μαδρίτης, και δεν άφησαν λεπτό, ο ένας το χέρι του άλλου! Την έβαλε στην πλάτη του και την κουβαλούσε, και τα γέλια τους ακουγόντουσαν σε όλη την πλατεία. Της πήρε δωράκια, της πήρε παγωτό μέσα στο καταχείμωνο, μα δεν την ένοιαξε, το απόλαυσε με όλο της το είναι.

Έβγαλαν φωτογραφίες παντού, ακόμα και στα μαγαζιά... Ο έρωτάς τους ήταν τόσο δυνατός, που αν κάποια στιγμή χώριζαν για κάποιο λόγο, δεν θα το άντεχε κάνεις τους. Οι καρδιές τους χτυπούσαν πολύ γρήγορα, είχαν δεθεί πάρα πολύ... Όταν επέστρεψαν από το ταξίδι, εκείνη έμεινε στο σπίτι του και την επόμενη ημέρα πήγε στην κλινική περιχαρής.

Το απόγευμα πήγε στην προπόνηση, και παρακολουθούσε τους παίκτες που έπαιζαν. Μπορεί να ήταν Μάρτιος αλλά είχε ακόμα κάμποσο κρύο. Έτσι, είχε χωθεί μέσα στο κατακόκκινο φουσκωτό μπουφάν της ομάδας, και σχεδόν δε φαινόταν!

«Ιωσηφίνα!» άκουσε μια φωνή να την καλεί. «Κύριε Στάθη! Γεια σας!» αναφώνησε ευγενικά.

«Θέλω να μιλήσουμε». Το ύφος του ήταν σοβαρό, και με τρόμαξε αρχικά. «Έπαθε κάτι ο μπαμπάς;» Το άγχος μου ήταν έκδηλο και στα λόγια μου, και στα μάτια μου. «Όχι, όχι. Αλλά αν μάθει, θα πάθει...»

Τι είπε τώρα;;;; Σάστισα και γούρλωσα τα μάτια. «Τ..ττ.τι.....;» κατάφερα να ψελλίσω τελικά, και ήρθε και έκατσε δίπλα μου στον πάγκο.

«Έχω καταλάβει μικρή... Από τη στιγμή που έγινε το σκηνικό με τον Αντωνιάδη...» μου είπε κοιτώντας με απολύτως σοβαρός και προβληματισμένος. «Μην το πείτε στο μπαμπά σας παρακαλώ!!!» ικέτευσα έτοιμη να δακρύσω... Θεέ μου κι αν έχει καταλάβει και κανείς άλλος;;

«Δεν θα του το πω, απλά ήθελα να σε συμβουλέψω κορίτσι μου. Είμαι φίλος με τον πατέρα σου, από πριν γεννηθείς. Πίστεψέ με, όταν το μάθει θα έρθει η καταστροφή. Τελείωσε όσο είναι νωρίς...»

Ένα ειρωνικό γελάκι, μου ξέφυγε άθελά μου. Δεν είναι του χαρακτήρα μου οι ειρωνείες, όμως τα λόγια του με έκαναν να θυμώσω. «Κύριε Στάθη, σας σέβομαι απεριόριστα και το γνωρίζετε αυτό. Αυτό που έχω με τον Αργύρη, δεν θα αφήσω κανέναν Δροσάκη να το χαλάσει. Παρόλα αυτά ευχαριστώ για τη συμβουλή...» του απάντησα με θάρρος και με σιγανά βήματα πήγα στο ιατρείο.