Η κόρη του προέδρου

28- Δύσκολες στιγμές

Πήγε στον ξενώνα, άφησε τα πράγματά της, και ξάπλωσε μπρούμυτα στο κρεβάτι. Ο Θάνος και η Έλλη φυσικά, της είπαν πώς μπορεί να μείνει όσο θέλει στο σπίτι τους, μα ήταν αποφασισμένη να βρει δικό της διαμέρισμα και μάλιστα πολύ γρήγορα.

Πρώτη νύχτα εκεί, κι έκλαιγε ως το πρωί. Ο πατέρας της μίλησε το Θάνο για να μάθει πού είναι, και ο αδερφός της τον καθησύχασε και του πρότεινε να την αφήσει για λίγο να ηρεμήσει.

Ο Αργύρης έπαιρνε συνεχώς στο κινητό της, μα ήταν κλειστό και έτσι πήρε το Θάνο.

«Έλα» είπε ο Θάνος σιγανά, καθώς την μικρή την είχε πάρει ο ύπνος από το κλάμα, και δούλευε κιόλας το πρωί. «Πώς είναι;» ρώτησε και ο Θάνος κατάλαβε ότι ήταν ράκος. «Αδερφέ, αφήστε την να ηρεμήσει... περνάει δύσκολα...» του απάντησε ο Θάνος. «εντάξει..» ψέλλισε και το έκλεισε.

Ο Αργύρης άρχισε να σπάει ότι έβρισκε μπροστά του, ούτε η πανάκριβη τηλεόρασή του δε γλίτωσε από το μένος του. «ΑΝΑΘΕΜΑΤΙΣΜΕΝΕ!!!» φώναξε δυνατά και άρχισε να κλωτσάει οτιδήποτε υπήρχε χαμηλά. Έπιπλα, καρέκλες... Όταν σταμάτησε, έκατσε στον καναπέ με το κεφάλι να ακουμπάει στο μαξιλάρι και κοίταξε το ταβάνι.

«Δεν γίνεται να χαθεί όλο αυτό, απλά δεν γίνεται» σκεφτόταν κι έσφιγγε τα δόντια του.

Το πρωί ξύπνησα με μάτια πρησμένα μάτια από το κλάμα, και πριν καν τα ανοίγω, η μορφή του μου ήρθε στο μυαλό. Πρώτη φορά μετά από 3 μήνες, που ξυπνάω χωρίς να ακούσω τη φωνή του. Χωρίς να του στείλω μήνυμα. Και αυτό με πονάει, με ενοχλεί...

Θα ήθελα να διαγράψω τη χτεσινή ημέρα σαν να μην έγινε ποτέ. Και αυτό που πραγματικά με ζορίζει, είναι ότι θα πρέπει το απόγευμα να τον αντικρίσω. Πώς θα το κάνω αυτό;;; Έπλυνα το πρόσωπό μου, και με το μέικ-απ κάλυψα τη στενοχώρια, και την ταλαιπωρία από το πρόσωπό του. Με λίγη μάσκαρα και ένα κραγιόν σχεδόν στο χρώμα του δέρματος, έδειχνα πολύ καλύτερα. Έβαλα και λίγο ρουζ στα μάγουλα, και έτοιμη.

Τζιν, πουκάμισο, και έτοιμη. Η Έλλη είναι στον πάγκο της κουζίνας και πίνει τον καφέ της με το Θάνο. «Καλημέρα..» λέω ανόρεκτα και με κοιτούν ταυτόχρονα, καλημερίζοντάς με. «Πώς είσαι σήμερα;» με ρώτησε η Έλλη με ενδιαφέρον. «Ακόμα κι αν σήμερα δεν είμαι καλά, θα γίνω. Η συνήθεια θέλει 21 μέρες να σπάσει. Τσεκαρισμένο!» Της κλείνω το μάτι και βάζω λίγο καφέ στην κούπα.

«Εμείς φεύγουμε για το γραφείο! Αν θες τίποτα, πάρε» λέει ο Θάνος και η Έλλη σηκώνεται γρήγορα να τον ακολουθήσει. «ευτυχώς στη δουλειά συγκεντρώνεσαι 100% και θα ξεχαστείς.. Φιλιά!» λέει γρήγορα η Έλλη και παίρνει ένα κρουασανάκι για το δρόμο.