Η κόρη του προέδρου

30- Τελικός...

Είμαι στο καινούριο σπίτι, είναι πανέτοιμο... από διακοσμητικά, μέχρι πιάτα, ποτήρια... Δεν του λείπει τίποτα.. έφερα και τα ρούχα μου και με τη βοήθεια της Έλλης τα έβαλα στις ντουλάπες. Στον τοίχο κρέμασα και κάποια κολάζ με φωτογραφίες. Εγώ, ο Θάνος, η Έλλη, κάποιες με την ομάδα από αποστολές, κάποιες με την οικογένειά μου, με το πτυχίο μου...

Κάθομαι στον καναπέ, και κοιτάζω τις φωτογραφίες με την ομάδα. Είναι εκεί, χαμογελαστός... Τότε, που κρύβαμε όσα νιώθαμε μα στις φωτογραφίες αποτυπωνόταν η ευτυχία στα πρόσωπά μας. Ευτυχώς, σε αυτό το σπίτι, στο δικό μου σπίτι, στο δικό μου πλέον μέρος, δεν έχω καμία ανάμνηση μαζί του. Ελπίζω ότι έτσι θα είναι πιο εύκολο...

Πήγε 5, πρέπει να ντυθώ και να πάω στο γήπεδο. Σήμερα είναι τελικός, δεν θα φορέσω φόρμα, αλλά ωραίο μαύρο αθλητικό κολάν, αθλητικά παπούτσια, λεπτό τζάκετ μαύρο δερμάτινο και λευκό μπλουζάκι από μέσα με σχέδια. Τα μαλλιά μου τα μάζεψα πάνω, κι έτοιμη!

Κάνε Θεέ μου να πάνε όλα καλά, να μην χτυπήσει κανείς, να κερδίσουμε, και να γυρίσω σπιτάκι μου να βυθιστώ στη θλίψη μου. Ας βγει εκείνος να διασκεδάσει, να περάσει καλά. Αν και ξέρω πώς ούτε κι εκείνος έχει όρεξη για αυτά. Το ξέρω ρε γαμώτο, και δε θέλω να περνάει δύσκολα! Μακάρι να το περνούσα μόνο εγώ όλο αυτό...

Τι δεν θα έδινα, να μπορώ τώρα πριν τον τελικό να του δώσω ένα τεράστιο φιλί και να του πω ότι θα σκίσει και σήμερα! Μα δεν θα γίνει αυτό... Δεν θα γίνει γαμώτο μου....

Φτάνοντας στο γήπεδο, ο κόσμος έχει ήδη αρχίσει να έρχεται. Πηγαίνω κάτω στο ιατρείο, αφήνω τα πράγματα και βγαίνω στο γήπεδο. «Καλή επιτυχία στην ομάδα σου ομορφιά μου» μου έστειλε ο Αλεσσάντρο. Δεν του ξεφεύγει τίποτα, και δεν το βάζει και κάτω.. Νωρίς το θυμήθηκε κι αυτός!

Κάνω μια βόλτα μέσα στο γήπεδο, χαζεύω τον κόσμο και τα πανό, και βλέπω ότι βγαίνει ο Παναθηναϊκός για ζέσταμα. Ο κόσμος τους γιουχάρει, τους βρίζει, μα εκείνοι δεν ασχολούνται. Σωστοί επαγγελματίες. Ανάμεσά τους, ξεχωρίζω το Στράτο. Μ' αυτά και με αυτά, ξέχασα πώς θα έρθει σήμερα αντίπαλος!

«Ιω!» μου φώναξε από μακριά και ήρθε κοντά μου. «Γεια σου Στράτο!» είπα τυπικά και ανόρεκτα. «Πώς πάει;» με ρώτησε με ένα τεράστιο χαμόγελο. «Καλά.. εσύ;» Συνέχισα να είμαι τυπική, δεν είμαι για τέτοια τώρα... Αυτό μου έλειπε...

«Ομορφαίνεις και πας μικρούλα» είπε γλυκά κοιτώντας με στα μάτια. Χαμογέλασα αχνά και του είπα ευχαριστώ. «Θέλεις να πάμε για φαγητό μια από αυτές τις μέρες;» με ρώτησε και ξαφνιάστηκα. Τι στο καλό;