Η κόρη του προέδρου

Κεφ 40 - Παρακάτω...

Γι αυτό ηρθε ο μπαμπάς στον ύπνο μου να μου πει να αναλάβω εγώ την ομάδα! Θέλει να είμαι εγώ πρόεδρος! Δεν το πιστεύω! Η αλήθεια είναι πώς δεν το περίμενα, αλλά θα τον κάνω περήφανο! Όλα θα μπουν σε τάξη σιγά-σιγά και θα φτιάξουν. Στη συνέχεια της διαθήκης, μας μοίρασε την περιουσία του, σε εμένα, το Θάνο και τη μαμά, και φυσικά δεν ξέχασε και κάποια άτομα που είχε δίπλα του σε όλη του τη ζωή.

Αυτά τα άτομα θα μείνουν και εμάς δίπλα μας, να μας καθοδηγήσουν και ουσιαστικά να μας δείξουν πώς λειτουργούσαν ως τώρα τα πράγματα. Καλά, στη ναυτιλιακή εταιρία ο Θάνος ξέρει τα πάντα, αλλά με όλα τα υπόλοιπα δεν έχουμε ασχοληθεί ποτέ.

Όταν τελειώσαμε με το άνοιγμα της διαθήκης και υπογράψαμε ότι τη δεχόμαστε, πήγα μια βόλτα να σκεφτώ όλες τις ευθύνες που θα είχα από δω και πέρα. Τέρμα τα αστεία.. πλέον θα είμαι επιχειρηματίας, θα λειτουργήσω ότι μου ανέθεσε ο πατέρας μου, άψογα. Πάλι καλά, έχει άτομα εξαιρετικά στη δουλειά τους, που θα με βοηθήσουν να τα βγάλω πέρα.

Παίρνω τηλέφωνο τον Χρήστο, να συγκεντρωθούμε στο θέμα μας. «Καλημέρα Χρήστο μου!» αναφωνώ με όρεξη. «Επιτέλους μια φορά πήρες τηλέφωνο και δεν είσαι ξινή..» σχολιάζει και με κάνει να γελάσω. Αγανάκτησα να τον πείσω να μου μιλάει στον ενικό κι ας με περνάει τρία χρόνια, είναι γενικά πολύ τυπικός.

«Έλα σταμάτα, έρχομαι από 'κει να βάλουμε το σχέδιο μπροστά. Να σου φέρω καφέ;» τον ρωτάω, γιατί σήμερα έχουμε πολύ δουλίτσα, μπαίνουμε στην τελική ευθεία. «Ναι φέρε, το γνωστό...» μου λέει και κλείνουμε το τηλέφωνο. Κάθε μέρα εκεί, έχω μάθει και τι καφέ πίνει, και τι προτιμάει να τρώει. Έχουμε περάσει πολλές ώρες στο γραφείο, αναζητώντας στοιχεία, και ήρθε η ώρα να μπει το σχέδιο σε εφαρμογή.

Φαίνεται εύκολο, αλλά είναι επικίνδυνο, και έχει ρίσκο, όμως δεν φοβάμαι, θα το πάρω. Αφού του πήρα καφέ, πήγα στο γραφείο, που πλέον δε μου φαίνεται και τόσο σκοτεινό. «Καλημέρα Άγη!» λέω στο παιδί της εισόδου, που ακόμα κι εκείνος με έμαθε. «Καλημέρα Ίω» μου απαντάει και μου ανοίγει να μπω.

«Γεια σας κύριε Σταμάτη!» αναφωνώ με τους καφέδες στα χέρια στον κ. Ανδρέου που είναι χωμένος μέσα σε κάτι χαρτιά. «Καλώς την!» μου απαντά και συνεχίζει να κοιτάζει τα χαρτιά αφοσιωμένος. Προχωράω προς το γραφείο του Χρήστου, και χτυπάω την πόρτα. «Πέρνα» ακούω τη φωνή του να λέει και ανοίγω την πόρτα.