Η κόρη του προέδρου

62 - Λύτρωση

Τον κοίταξα με το στόμα ανοιχτό. Ηταν υπέροχος ακόμα και με τα πιο απλά ρούχα. Με ξάφνιασε, η καρδιά μου σκίρτησε και αναρωτήθηκα τι στο καλό εννοεί. 

"Αργυρή τι λες;" τον ρώτησα με σιγανή φωνή και εκείνος μου χαμόγελασε με το πιο όμορφο χαμόγελο που έχω δει ποτέ στη ζωή μου. "Κάθισε" μου είπε και μου έδειξε το κρεβάτι. Υπάκουσα σαν υπνωτισμένη. "Αυτό το ροζ φόρεμα θα φορέσεις;" με ρώτησε γλυκά, σαν να μην έχει συμβεί τίποτα μεταξύ μας. Σαν να μην χωρίσαμε ποτέ. "Ναι..." ψέλλισα σαστισμένη. "Α ωραία, καλύτερα που δε θα βάλεις στενό, μην στριμώξεις την κόρη μου!" Τι; Ποιος του το είπε; Γι' αυτό λοιπόν η αλλαγή στη συμπεριφορά του; Τώρα δεν την θέλει την άλλη; 

"Ποιος... ποιος στο είπε;" κατάφερα να πω μετά από ελαχιστα δεύτερα σιωπής που έπρεπε να βρω τη μιλιά μου. "Θα στα πω όλα. Αρκεί να μην με διακόψεις, να μην στενοχωρηθείς και να μην πάθει τίποτα η μπέμπα μου..." Μιλούσε για το παιδί λες και ήξερε το φύλο, κατά τον Αργύρη λοιπόν, ήταν κορίτσι, και κάθε φορά που αναφερόταν σε εκείνη έσταζε μέλι. 

"Νομίζω ότι έχουμε ήδη τραβήξει το σχοινί πολύ, θεωρώ σωστή την κίνησή σου να έρθεις και ανυπομονώ να ακούσω όσα έχεις να μου πεις. " Απάντησα απόλυτα σοβαρή και τον ξάφνισα. Προφανώς περίμενε άρνηση και τσαμπουκά, όμως όχι σήμερα. Εξάλλου το βράδυ είμαστε οι κουμπάροι, δεν γίνεται να είμαστε στα μαχαίρια. 

"Πολύ ωραία." ένευσε και έκατσε δίπλα μου. Εκλεισε την παλαμη μου μέσα στη δική του και ξεκίνησε να μου διηγείται. 

"Εχει περίπου δέκα ημέρες που πήγα στο σπίτι του αδερφού σου λιώμα. Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί με άφησες, τη μια νόμιζα πώς βαρέθηκες, την άλλη πώς το έκανες για το σίχαμα τον Αλεσσάντρο ενώ είναι κάθαρμα. Ο αδερφός σου και η Ελλη ανησύχησαν. Το επόμενο πρωί κάναμε μια κουβέντα λυτρωτική για μένα. Μετά από όσα έμαθα έπρεπε να σε κάνω κι εσένα να καταλάβεις." 

Είπε θα μου εξηγήσει και μιλάει με γρίφους, ενώ έχω ίσα με 200 παλμούς. "Δεν καταλαβαίνω" του είπα μπερδεμένη. "Μη με διακόπτεις είπα, θα καταλάβεις." Τσιτώθηκε. 

"Μου είπαν λοιπόν το λόγο για τον οποίο με άφησες. Είσαι τόσο μα τόσο χαζή, τόσο ζηλιάρα, που δε βλέπεις μπροστά σου και θυμάσαι ότι θες και όταν το θες. Το βράδυ που πήγαμε στην Πάτρα, που ξεκίνησαν όλα μεταξύ μας δεν πήρες ρούχα από το δωμάτιο της αδερφής μου; Που είχε βιβλία νομικής;" 

Ξεροκαταπίνω γιατί δε μπορεί να συμβαίνει αυτό που σκέφτομαι, απλά δεν γίνεται. Και πάλι, υπάρχουν κενά.