Onmogelijke Liefde (one direction)

38. Verlies

Ik word wakker van een ontzettende hoofdpijn. Ik sta rustig op en wil de kamer uitlopen, als ik opeens merk dat ik bijna moet overgeven. Ik ren naar de badkamer en laat me zakken voor de wc. Als ik klaar ben spoel ik mijn mond en ga onder de douche staan. De warme stralen voelen ontspannen aan. Als ik klaar ben loop ik naar de kamer en trek een broek en een trui aan. Ik merk dat ik het koud heb gekregen. Ik kijk naar Niall en zie dat hij nog slaapt. Ik loop rustig naar beneden en zet koffie. Uit de kast pak ik een parecetemol en neem hem in. Ik vul wat koffie in een mok en loop ermee naar binnen. Ik ga zitten op de bank en pak mijn mobiel. Ik scroll door twitter heen, en kijk wat mensen me allemaal hebben getweet. De meeste gaan over dat ze me een gelukkig nieuwjaar wensen. Ik tweet sommige mensen met een bedankje terug en moet opeens denken aan Miranda. Ik sluit twitter af en bel haar.

Het duurt even, maar dan neemt ze eindelijk op.

"Hee Mi, alles goed?"

"Amber," zegt ze schor. Ze heeft gehuild.

"Wat is er aan de hand?"

"Pap-," zegt ze.

"Wat is er met je vader?"

"Hij is- hij is dood."

"O god, Miranda, het spijt me. Wanneer is hij overleden?" vraag ik.

"Gisteravond."

"Is er iets wat ik voor je kan doen?"

Ik kijk op en zie Niall vragend naar me kijken.

"Ik zou je hier bij me willen hebben. De begrafenis, mijn moeder, alles!"

"Natuurlijk, ik ben er met het eerste vliegtuig."

"Dank je wel Amber."

Ik hang op. 

"Wat is er aan de hand? Waar ga je heen met het eerste vliegtuig?" vraagt Niall me.

Ik leg mijn mok op tafel en sta op. Ik merk dat ik een beetje in paniek ben.

"Miranda's vader is overleden. Ik moet naar haar toe."

"Wat?!"

Ik ren naar boven en pak een koffer uit de kast. Niall is achter me aangerend want opeens staat hij ook in de kamer.

"Waarom ga je nou naar haar toe?"

"Als zoiets mij was overkomen, zou Miranda er ook voor mij zijn. Ik moet haar steunen."

Ik pak wat random kleren uit de kast en gooi ze in de koffer. Ik rits de koffer dicht. Niall pakt mijn handen en kijkt me in mijn ogen.

"Wanneer kom je weer?" vraagt hij me.

"Weet ik niet."

"Ik hoop zo snel mogelijk."

Ik knik en druk een kus op zijn lippen. Ik pak mijn tas en ren naar beneden.

Ik sta bij de deur en kijk naar Niall. Hij is het niet met me eens.Ik heb gezegd dat het niet nodig is dat hij me naar het vliegveld brengt. Ik zoen hem voor de laatste keer, terwijl hij over mijn wang wrijft.

"Zo had ik me deze dag niet voorgesteld," zegt hij.

"Ik ook niet. Ik hou van je."

"Ik ook van jou."

Ik stap in en rij weg.

Niall's p.o.v.

Ik stap in de auto en rij naar huis. Ik druk op de bel en wacht af. Liam opent de deur.

"Jij bent vroeg," zegt hij.

Ik loop door naar binnen en zie dat de rest ook al wakker is.

"Waar is Amber?" vraagt Harry me.

"In het het vliegtuig naar Nederland."

"Wat? Waarom?" vraagt Zayn.

"De vader van Miranda is overleden," zeg ik.

Laat in de avond belt Amber me eindelijk.

"Amber!"

"Hee Niall, ik wou je even laten weten dat ik net ben geland."

"Mooi, hoe was je vlucht?"

"Ging allemaal prima. Maar ik moet even mijn koffer halen. Ik bel je later wel weer."

"Amber?"

"Ja?"

"Pas goed op jezelf."

"Jij ook Niall. Ik hou van je."

"Ik ook van jou."

Ze hangt op en ik loop naar de woonkamer. De jongens hebben pizza besteld en zitten allemaal aan tafel. 

Amber's p.o.v.

Met mijn koffer loop ik naar buiten. Ik houd een taxi aan en stap in. Na een uur sta ik voor het huis van Miranda's ouders. Ik bel aan. Miranda opent de deur en ik knuffel haar meteen. Ze huilt weer en trilt helemaal. Als ze een beetje is gekalmeerd lopen we samen naar binnen. Ik ga even bij Miranda's moeder langs en omhels haar.

Samen met Miranda loop ik de trap op. We gaan zitten op Miranda's bed. Met tranen over haar wangen vertelt ze het verhaal.

"Hij lag al een paar dagen in het ziekenhuis. Het ging steeds slechter met hem. Toen de dokter zei dat hij niet veel tijd meer had, besloten we om hem mee naar huis te nemen. Hij wou namelijk zelf ook zijn laatste uren met zijn familie thuis doorbrengen. We kwamen thuis dus aan, en mam ging pap's lievelingseten koken. We aten gezellig met de hele familie en hebben zelfs nog gelachen. Na het eten zei hij dat ik mee moest lopen. Hij bracht me naar zijn werkkamer en gaf me zijn allereerste camera. Die had hij namelijk weer van zijn vader gekregen. Ik heb hard gehuild toen, maar vond het een verschrikkelijk mooi cadeau. Pap ging weer in bed liggen en mam was bij hem. Toen ik de trap af liep, kwam ik Jack tegen. Hij troostte mij, terwijl hij op zo'n jonge leeftijd zijn vader is verloren. Later toen ik naar beneden liep was Jack dus nog even bij pap geweest. Die avond hebben we allemaal afscheid van pap genomen. Niet veel later, waren we hem kwijt. Jack was aan het huilen en schreeuwde dat het niet eerlijk was. Het was niet eerlijk dat hij nu alleen nog maar zijn moeder en zus had. Mijn tante heeft hem gekalmeerd en meegenomen. Morgen is de begrafenis. Het doet zo'n pijn. Wetend dat hij nooit meer terug zal komen."

Miranda begint harder te huilen en ik sla mijn armen om haar heen. Miranda's vader was een lieve man. Ik voel de tranen over mijn wangen rollen.

*Volgende dag, na de begrafenis*

We lopen allemaal samen naar huis. Het was een mooi afscheid. De moeder van Miranda is flauwgevallen, maar voelt zich nu weer wat beter. Als iedereen rustig in de woonkamer zit, pak ik mijn mobiel en loop de tuin in. Ik bel Niall.

"Hey Niall," zeg ik schor.

"Amber! Hoe gaat het?"

"Gaat wel. Hoe is het met jou?"

"Met mij is alles goed. Hoe is het met Miranda?"

"Goed op haar eigen manier."

"Ik vind het zo rot voor haar."

"Ja, ze heeft het er nog wel lastig mee."

"Hoe ga jij ermee om?"

"Ik voel me prima. Geen zorgen."

"Ik mis je."

"Ik jou ook Niall, over een paar dagen ben ik er weer."

"Ik hou van je."

"Ik ook van jou. Ik moet nu gaan. Ik spreek je later nog wel weer."

"Is goed. Doei."

Ik hang op en loop naar binnen. Miranda zit op de bank dus ga ik naast haar zitten.

"Amber, ik denk dat ik niet meer naar LA kan komen. Ik kan mam en Jack niet hier achterlaten. Zou jij met Marcel willen praten?" vraagt ze me opeens.

"Wat? Weet je dat zeker?"

"Ja, we moeten elkaar even goed steunen."

Ik knik.

"Maak je maar geen zorgen om Marcel."

"Dank je," zegt ze en glimlacht.

*****************************************