Onmogelijke Liefde (one direction)

113. Confused

Geschokt sperren mijn ogen zich wijd open.

"Wat?!" schreeuw ik nu bijna.

"Amber-"

"Nee, natuurlijk ben ik niet geadopteerd! Hoe kom je erbij?"

"De paparazzi heeft wat onderzoek gedaan. Het is maar een roddel."

"Ik kan niet geadopteerd zijn. Ik-ik lijk op mam?" het komt er meer uit als een vraag.

Langzamerhand wellen de tranen zich op in mijn ogen.

"Amber, het is maar een roddel."

"Zoiets kunnen ze toch niet zomaar bedenken?!"

"Daarom ben ik hier. Ik ga het voor je oplossen."

"Anna, zoiets zouden ze me toch wel vertellen?"

"Ja, natuurlijk. Het is maar goed dat je het van mij hebt gehoord, in plaats van een paparazzi ofzo."

"Daarom staan ze dus voor de ingang."

"Ik was in paniek omdat ik dacht dat ze buiten van alles tegen je zouden roepen en je dan vragen aan hun zou stellen. Gelukkig liep je door."

Ik knik en sta op van de stoel, het gesprek sluitend.

"Als je wilt kun je je even opknappen voor de shoot, ik laat het Marcel weten."

Zonder iets te zeggen loop ik het kantoor uit. Ik probeer door te lopen naar de toiletten want ik voel al een paar tranen over mijn wangen. Voordat ik door kan lopen, word ik vastgepakt bij mijn schouders. Ik kijk op en kijk recht in Ian's ogen. Vanaf dat moment houd ik het niet meer uit en klamp me vast aan mijn beste vriend. De tranen stromen nu in een vloeiende lijn over mijn wangen. Ik verberg mijn gezicht in zijn shirt en voel zijn armen om me heen die me stevig en beschermend vast houden. Zo staan we een tijdje in stilte, niet de moeite te nemen om iets te vragen of te zeggen.

Langzaam trek ik me terug en veeg met mijn handen de tranen van mijn wangen. Ian's medelijdende blik zorgt bijna voor een nieuwe huilbui.

"Amber, kalmeer even." Hij trekt me mee naar de dichtsbijzijnde stoel en laat me zitten.

"Ia- Ian, ze denken-"

"Sshtt, ik weet het. Ik heb het net gehoord."

Ik schud mijn hoofd.

"Het kan niet waar zijn," zeg ik meer tegen mezelf dan tegen hem.

"Wil je dat ik Niall voor je bel?"

Weer schud ik mijn hoofd. Ik probeer me te concentreren op mijn ademhaling. In door de neus, uit door de mond. 

"Amber, wat moet ik doen?" vraagt Ian in paniek.

"Mijn tas- kantoor Anna," krijg ik er met moeite uit. 

Ian rent meteen weg en komt even later al terug met mijn tas. Vragend kijkt hij me aan, niet-wetend wat hij nu moet doen.

"Medicijnen," zeg ik alleen maar.

Snel graait Ian in mijn tas op zoek naar mijn medicijnen.

"Oh god, ben je aan het hyperventileren?!"

Iemand die duidelijk zag wat er aan de hand was, komt aanrennen met een papieren zak. Dankbaar neem ik hem aan en begin in de zak te ademen. In. Uit. In. Uit. In. Uit. Ik probeer me wat te ontspannen en voel hoe mijn ademhaling steeds regelmatiger wordt. 

Langzaam haal ik de zak van mijn mond en bedank het meisje voor de papieren zak.

"Gaat het weer?" vraagt Ian.