Onmogelijke Liefde (one direction)

78. Bevalling

Ik lig in mijn ziekenhuiskamer. Mam zit naast me met een tijdschrift in haar hand. Niall zei dat hij in de avond pas zou kunnen komen.

Ik zap door de zenders en voel weer een wee. Alsnel wordt die gevolgd door een andere wee. Ik grijp naar mijn buik. Mam draait zich om en kijkt me verschrikt aan.

"Lieverd gaat het?"

"Mam. Weeën. AAUUUWW!"

Snel staat ze op en drukt op het rode knopje bij mijn bed. Niet veel later komt er een verpleegster binnen en bekijkt me even.

"Je vliezen zijn gebroken," zegt ze, " het is bijna zover."

Ik gil het uit van de pijn terwijl mam snel naar haar telefoon grijpt.

"Niall, kom snel, het is bijna zover!"

Ze wacht niet op antwoord en hangt op.

Als ik nog harder begin te gillen, kijkt de verpleegster verschrikt nog een keer.

"Oh, je bent sneller dan verwacht. Blijf rustig ademen, we brengen je naar een andere kamer, de bevalling begint."

Ze loopt weg en komt terug met een bed, verpleegsters en een dokter. Voorzichtig word ik op het bed gelegd en weggereden, terwijl mam achter ons aan rent.

Ik kom in de kamer en gil het uit van de pijn.

*Na de bevalling*

Ik lig hijgend in bed met mam naast me, die duidelijk niet weet wat ze moet doen. Niall komt de kamer binnen en loopt meteen op me af. Hij pakt mijn hand vast en geeft me een kus. Dan komt een verpleegster binnen en geeft ze ons dochtertje aan Niall. Hij kijkt er even verwonderd naar en geeft haar dan aan mij.

Ze is werkelijk prachtig. Ik snuif haar geur op en kijk dan naar Niall.

Niall's p.o.v.

Ik kijk naar Amber met onze baby in haar handen, het is een fantastisch beeld. Snel haal ik mijn telefoon tevoorschijn en maak een foto van ze. Amber's moeder maakt een foto van ons drieën.

"En hoe gaat ze heten?" vraagt Amber's moeder.

Ik kijk naar Amber die naar onze baby kijkt.

"Rose," fluistert ze net verstaanbaar. Dan haalt ze een keer diep adem en vallen haar ogen dicht.

Opeens gaat alles heel snel. De baby wordt gepakt en Amber krijgt meteen dingen aan haar vastgebonden. Amber's moeder begint te schreeuwen en huilt.

Nee, nee, nee, nee. Dit mag niet gebeuren. Ik wil naar Amber gaan, maar ik word weggeduwd door de verpleegster. Amber's moeder is al naar buiten gebracht. Voordat ik de deur uit ben, zie ik nog net hoe er 2 platen op haar borst worden gelegd en hoe haar borst omhoog komt.

De deur valt met een knal dicht, en daar sta ik dan. Ik ben Amber kwijt. Ik zak neer op de grond en begin te huilen. Ik voel een hand op mijn schouder. Langzaam draai ik me om en zie Liam staan. Hij zakt bij me neer op de grond. Uit woede bal ik mijn hand tot een vuist en sla hard tegen de muur. De pijn die ik voel, doet me goed.

Liam helpt me overeind en laat me zitten op een stoel.

Mijn borst gaat snel op en neer. Ik buig me voorover en probeer mijn gedachten buiten te sluiten. Als ik opkijk, zie ik Miranda op ons afrennen.

"Waar is ze?" vraagt ze huilend.

Ik sta op en wacht tot ze recht voor me staat.

"Waar is ze verdomme?!"

Ik wijs naar de kamerdeur. Ze houdt haar adem in en draait zich weer terug naar me om. Met haar vuisten slaat ze op mijn borst. Ik voel niks, mijn lichaam is verdoofd. Toch pakt Zayn haar bij haar polsen vast en neemt haar mee. Het valt me nu pas op dat Amber's moeder er niet is.