Onmogelijke Liefde (one direction)

107. Dream

Nog steeds gillend, schiet ik recht overeind. 

"Amanda. Amanda. Amanda," blijf ik maar herhalen. 

Niall wordt ook wakker en zit ook meteen overeind. Bezorgd blijft hij me aankijken.

"Amanda. Amanda. Amanda," blijf ik nog steeds herhalen.

"Amber gaat het? Wie is Amanda?"

Zonder iets te zeggen, kijk ik hem in zijn gezicht aan.

"Wat is er? Had je een droom?"

"Meer- meer een nacht- nachtmerrie," krijg ik er met moeite uit.

"Wil je het me vertellen?"

Langzaam schud ik mijn hoofd. Niall knikt begrijpend en trekt me in zijn armen. Hij gaat weer liggen, met mijn hoofd op zijn borst. Ik sluit mijn ogen en voel Niall's armen stevig om me heen. Met zijn hand wrijft hij zachtjes over mijn arm om me gerust te stellen.

Niall's p.o.v.

De zon schijnt de kamer in, door de gordijnen heen. Ik wrijf in mijn ogen en strek me overdreven uit. Ik denk dat ik Amber zal raken, maar ik voel haar aanwezigheid niet. Verbaasd draai ik me om en zie dat ze er inderdaad niet is.

"Niall! Sta je op?" hoor ik haar opeens roepen.

"Ja! Geef me 10 minuten!"

Ik stap uit bed en loop meteen naar de badkamer om te douchen.

Na mijn snelle douche en me te hebben omgekleed, loop ik naar beneden. Ik zie niemand in de woonkamer dus loop ik naar de keuken. Rose zit in haar stoel terwijl Amber wafels bakt. Verbaasd kijk ik naar de gedekte tafel. Amber draait zich om en kijkt me glimlachend aan.

"Goeiemorgen!" zegt ze vrolijk. "Ga zitten, ik bak wafels."

Met opgetrokken wenkbrauw ga ik zitten op de stoel. Ik kijk hoe Amber van de ene kant van de keuken, naar de andere rent. Dan zie ik pas het bord midden op de tafel met een berg wafels.

"Amber, dit zijn er wel genoeg," zeg ik.

"Nog een paar," zegt ze en gaat verder waar ze mee bezig was. Als ze weer voorbij rent, pak ik haar vast bij haar elleboog en dwing haar om me aan te kijken. Ik trek haar naar me toe en laat haar zitten op mijn schoot.

"Niall, de wafels-"

"Laat die wafels even zitten," onderbreek ik haar. "Wat is er met jou aan de hand?"

"Het is niks."

"Vertel op. Ik weet dat je met je nachtmerrie zit."

Ze staart wezenloos voor zich uit, alsof ze alle beelden weer terugziet.

"Wie is Amanda?" blijf ik doorvragen. "Je bleef haar naam maar zeggen."

"Amanda is- is Matt's dochter." 

"Hoe weet jij dat ze zo heet?"

"Gisteren in het ziekenhuis, toen we Ian brachten, kwam ik hem tegen. Hij vertelde me dat ze Amanda heette."

"Wat?! Heeft hij je iets aangedaan?"

"Nee- nee. Het was een kort gesprek."

"Wat zei hij nog meer?" 

"Hij vertelde de betekenis van haar naam, meer niet."

"Waarom heb je me dit niet meteen verteld?"

"Als je nou eens je telefoon had opgenomen, had je het kunnen weten." Boos probeert ze op te staan maar ik trek haar terug.

"Je weet waarom ik dat niet heb gedaan. Waar droomde je over?"