Onmogelijke Liefde (one direction)

88. Back

Samen met Rose, Miranda, de jongens en Peter zijn we op het vliegveld. Omdat we te vroeg zijn, drinken we wat. Ik kijk naar Zayn die Rose vrolijk ronddraait. Verderop zijn Niall, Peter en Liam druk in gesprek. Ik drink nog een slok van mijn koffie en kijk op mijn horloge.

"Het is tijd," zeg ik.

Liam en Niall draaien zich om en Miranda knikt. 

"Laten we onze vlucht niet missen," zegt Miranda.

Ik sta op en pak mijn tas. Louis neemt de grote kar met onze koffers en rijdt richting de paspoortcontrole. Niall komt bij me lopen en pakt mijn hand vast.

We moeten afscheiden nemen van de jongens, omdat zij vanaf hier niet verder kunnen.

"Nou, hier is het dan."

Ik laat Niall's hand los en loop naar Harry. Na een korte knuffel loop ik door naar Louis en Liam. Zayn geeft Rose even aan Liam zodat hij me ook kan knuffelen. Als laatst loop ik naar Niall en sla mijn armen om zijn nek. Bij mijn middel trekt hij me dichter tegen zich aan. Hij drukt zijn lippen op de mijne. Langzaam trek ik me terug en loop naar Liam. Ik neem Rose van hem over en loop weer terug naar Niall. Hij geeft haar een kusje en drukt een kus op mijn voorhoofd. Peter neemt de kar met koffers mee en Miranda loopt naast me.

We gaan staan in de rij van de paspoortcontrole en ik draai me om. Ik pak Rose's handje en zwaai ermee naar de jongens. Ze zwaaien kort terug. Daarna zijn wij aan de beurt en lopen we door de poort. Ik zwaai zelf nog en loop dan verder met Miranda.

-

We zijn net geland en ik voel me doodmoe. Het was Rose's eerste vlucht en dat heeft ze duidelijk laten merken. Ze heeft de hele tijd gehuild. Peter staat op en wacht tot wij ook zover zijn.

Op het bord kijkt Miranda waar me moeten zijn voor onze koffers. Ik haal mijn telefoon tevoorschijn en zet hem aan. Als hij eindelijk is opgestart bel ik Niall. Vrijwel meteen wordt er opgenomen.

"Hey," zegt hij.

"Hey Niall, ik wou even laten weten dat we zijn geland."

"Oh mooi, hoe was je vlucht?"

"Vreselijk, Rose heeft de hele tijd gehuild."

"Nu nog steeds?"

"Nee gelukkig niet meer. Niall ik moet ophangen, mijn batterij is bijna leeg."

"Oke, bel me als je thuis bent."

"Zal ik doen. Ik hou van je. Doei."

"Ik ook van jou. Doei."

Ik hang op en de telefoon laat een laatste melding zien voordat hij uitvalt. Ik stop hem terug in mijn tas en loop naar Miranda. Bij elke stap die ik zet, loopt Peter bij me.

"Waar moeten we zijn?" vraag ik.

"Bij nummer 5."

Ik kijk om me heen en zie dan het grote bord met '5' erop. Ik wijs hem aan.

"Daar is het," zeg ik. Miranda kijkt waar ik naar wijs en knikt dan.

We hebben onze koffers en lopen naar de uitgang. Ik zie mam en pap enthousiast naar ons zwaaien, gevolgd door een vragende blik wanneer ze Peter zien. 

Ik probeer ze een knuffel te geven, wat een beetje moeilijk gaat door Rose. Peter geven ze vriendelijk een hand.

Peter loopt achter me met Miranda terwijl we naar buiten richting de auto lopen.

"Wie is die Peter?" vraagt mam zacht.

"Hij is een bodyguard."

"Jouw bodyguard?"