Onmogelijke Liefde (one direction)

26. Afleiding

Ik word wakker door een pijnlijk gevoel in mijn arm. Als ik opkijk zie ik dat een verpleegster weer slangetjes aan me vast maakt. Verward kijk ik toe. Ik kijk om me heen en zie Niall en Louis angstig toekijken.

"W-wat is er aan de hand?" 

"Je viel vannacht even weg," antwoord de verpleegster.

Niall's p.o.v.

*Afgelopen nacht, flashback*

Ik word wakker van een hard gepiep. Ik sta op en bekijk Amber. De apparaten maken dat irritante geluid. Als ik ze beter bekijk zie ik wat er aan de hand is. De monitor laat langzaam een rechte lijn zien. Ik ren de gang op en roep een dokter.

Hij komt naar binnen rennen en bekijkt Amber meteen. Een verpleegster stuurt me de kamer uit en laat het rolluik, van het raam, zakken. Ik kan niet meer naar binnen kijken, en ik weet ook niet wat er binnen gebeurt. Ik voel tranen over mijn wangen. Ik pak mijn mobiel en bel Louis.

"Hey man, het is 4 uur. Ik heb slaap nodig," zegt hij. 

"Lou-louis je moet naar het ziekenhuis komen. NU. Het gaat niet goed met Amber." 

"Ben al onderweg!"

Ik sta tegen de muur en laat mezelf zakken. Ik laat mijn tranen gewoon doorstromen.

*Einde flashback*

Amber begint opeens te gillen. Ze heeft tranen in haar ogen. Het doet me pijn om haar zo te zien. Ik loop naar haar toe en pak haar hand vast. Met mijn andere hand veeg ik haar tranen weg. Ik zie dat Zayn, Harry en Liam er nu ook zijn.

"Het komt allemaal goed," zeg ik en wrijf over haar hand. 

Ze knijpt haar ogen dicht, terwijl ik toekijk hoe ze nog meer slangetjes in haar lichaam krijgt.

"WAT DOEN JULLIE?" schreeuwt Zayn. 

Louis neemt hem mee naar de gang en Harry en Liam lopen met hem mee.

Na 10 minuten komen ze terug en hebben ze Amber laten slapen.

"Amber moet nu meteen met de traumahelikopter naar Amerika," zegt de verpleegster.

Ik knik en sta op om het bij de balie te regelen. De jongens lopen ook naar de gang, behalve Zayn. Hij neemt plaats op de stoel naast het bed.

Alles is geregeld. Over een half uur vlieg ik met Amber naar Amerika met een traumahelikopter. De jongens komen met het vliegtuig. Ik heb gezegd dat het niet nodig was, maar de jongens wilden erbij zijn. We hebben het werk en de interviews uitgesteld.

Amber wordt met haar bed naar de helikopter gebracht. Ik stap er ook in en houd haar hand vast. Halverwege wordt ze wakker. Ze wilt overeind zitten maar ik duw haar zachtjes terug. Ze kijkt me aan.

"We gaan naar huis," zeg ik geruststellend.  

Ze knikt en kijkt me aan.

Amber's p.o.v.

Ik kijk naar Niall. Hij kijkt angstig, alsof er iets aan de hand is. Hij wrijft over mijn hand en buigt zich voorover om een kus op mijn lippen te drukken. Zachtjes fluistert hij in mijn oor: "Het komt allemaal goed. Ik beloof het je."

Ik voel dat we op de grond zijn. Ik word uit de helikopter gedragen. Ik zie dat ze al met een brandcard aan komen lopen.

"Ik wil niet meer liggen," zeg ik.  

De verpleegsters knikken en pakken een rolstoel.

Ik kijk ze raar aan. Toch zeg ik er niks van en neem plaats in de stoel. Niall gaat achter me staan en duwt de rolstoel het ziekenhuis in. Ik zie de jongens staan. Ik glimlach en wil opstaan maar de verpleegster houdt me tegen. Ik raak echt geïrriteerd door alle verpleegsters.