Onmogelijke Liefde (one direction)

76. Accepteren

Nog maar één maand en dan zal mijn meisje in mijn armen liggen. Het is al donker maar omdat ik al dagen binnen zit, lopen we wat rond. Liam, Miranda, Niall en ik. Ik pak Niall's arm vast terwijl ik me voorover buig om mijn schoenen uit te doen. Sinds mijn ouders bij ons zijn praat ik niet meer met Niall. Zodra ik mijn schoenen uitheb, loop ik over het zachte zand van het strand naar het water. Miranda komt bij me lopen en kijkt naar haar voeten terwijl we verder lopen.

"Wat is er?" vraag ik.

"Je wilt er niet over praten."

"Als het om mij of mijn baby gaat, niet nee."

"Amber.... Je weet dat ik achter je keuzes sta, maar kijk eens naar je, je bent super snel moe en eet niet goed."

"Dat hoort erbij."

"Amber, je bent een week niet uit bed geweest, en ga me nu niet zeggen dat je dat deed om je ouders te vermijden."

"Geen zorgen, ik voel me al beter."

"Hoe is het tussen jou en Niall?"

"Verschrikkelijk. We praten niet meer, maar dat kan me niks schelen. Hij draait wel bij zodra we haar in onze armen hebben."

Miranda glimlacht met moeite en wijst naar een frietkraam.

"Daar heb ik zin in!" roept ze.

Ze rent erop af. Lachend kijk ik haar na. Achter me hoor ik Niall en Liam samen praten, geen idee waarover, zolang het maar niet over mij gaat.

Ik kijk achterom en zie dat Niall en Liam een stuk achter me zijn. Zonder moeite stap ik in mijn schoenen en loop verder. Opeens zie ik Miranda. Een jongen heeft haar stevig bij haar arm gepakt. Ik schrik als de jongen uithaalt en Miranda hard in haar gezicht slaat. Ze valt in het zand met haar hand voor haar gezicht. Zonder dat ik het besef, ren ik erop af. Ik heb ze net bereikt als ik iemand me bij mijn arm voel pakken. Niall gaat beschermend voor me staan terwijl Liam op de jongen af rent. Ik duw Niall opzij en probeer er ook heen te gaan, maar Niall is sterker.

"Laat me gaan!"

"Nee!"

Nu pas voel ik de pijn in mijn buik door het rennen. Ik zak voorover en probeer rustig adem te halen. Als ik me iets beter voel, kijk ik op en zie dat de jongen met een bebloed gezicht wegrent. Weer duw ik Niall weg en dit keer houdt hij me niet tegen. Zo snel als ik kan, loop ik naar Miranda. Ze heeft gelukkig alleen maar een kapotte lip.

"Wat gebeurde er?"

"Hij was dronken en vroeg of ik mee naar huis ging. Toen ik hem afwees pakte hij me vast."

Ik kijk achterom en zie Niall bij Liam staan. Is hij ook gewond? Ik help Miranda overeind en loop op ze af.

"Liam gaat het?"

"Ja, geen zorgen, we kunnen nu maar beter gaan."

Ik knik en loop alvast vooruit met Miranda. Niall komt beschermend naast me lopen, geschrokken van wat er net gebeurd is.

"Heb je pijn?" vraagt hij dan.

"Nee," zeg ik kortaf.

Als je onze baby niet wilt, hoef je ook niet te weten hoe het met mij of haar gaat.

Hij laat het erbij zitten en zegt de weg terug naar huis niks meer.

Als we thuiskomen zie ik mijn ouders met een kop koffie in de woonkamer zitten.

Ze zitten al helemaal klaar om me de preek te geven die ze hebben klaargemaakt.

Zonder iets te zeggen loop ik door naar boven. Mam wilt achter me aanlopen maar Niall houdt haar tegen.