Onmogelijke Liefde (one direction)

77. Feestje

*1 week later*

Amber's p.o.v.

Als ik wakker word, zie ik dat ik in Niall's armen lig. Hij slaapt niet en kijkt naar mijn gezicht.

"Waar kijk je naar?" vraag ik glimlachend.

"Naar mijn mooie vrouw."

Ik glimlach en leg mijn hoofd neer op zijn borst. Over een paar dagen word ik opgenomen in het ziekenhuis. Ik blijf daar tot de baby is geboren, wat dan nog maar 1 week zal zijn.

Zachtjes streelt Niall mijn haar.

"Zullen we naar beneden?"

"Uh, ja is goed."

"Kleed je wel even om."

Ik kijk op naar zijn gezicht.

"Waarom moet ik me omkleden?"

"We gaan ergens ontbijten."

"Oke."

Ik sta op en kleed me om. Als ik uit de badkamer kom, hangt Niall net op. Hij stopt zijn telefoon in zijn zak en samen lopen we naar beneden.

Tijdens het ontbijt merk ik dat Niall steeds onopvallend probeert te smsen.

"Smaakt het?" vraag ik.

Hij schrikt en kijkt naar me.

"Sorry, wat?"

"Wie sms je de hele tijd?"

"Niemand."

Ik haal mijn schouders op en vraag er niet verder naar.

Na het ontbijt rijden we terug naar huis. Als ik uit de auto stap, loopt Niall snel naar de deur.

"Wat doe je?"

Ik loop verder naar de deur en Niall pakt mijn hand vast.

"Kom," is het enige wat hij zegt en neemt me mee naar binnen met zijn handen voor mijn ogen.

"Niall, waar ben je mee bezig?"

Dan haalt hij zijn handen weg en zie ik iedereen voor me staan. Ze hebben hoedjes op en knuffelen me allemaal.

Ik kijk om me heen en zie overal ballonnen en slingers.

"Wat is dit?" vraag ik.

Miranda slaat een arm om me heen en zegt: "Voor jou! Het is een 'bijna-zwangerschap-voorbij-feest'.

Ik moet lachen om haar woorden en kijk iedereen dolgelukkig aan. Nu pas zie ik dat Niall's ouders er ook zijn. Ik loop op ze af en knuffel ze even kort.

"Hallo Amber, hoe gaat het?"

"Goed, wat leuk dat jullie er zijn!"

"Ja, we wouden je allemaal verrassen."

"Dat is duidelijk gelukt," zeg ik lachend. "Nu kunnen jullie de baby ook zien!" zeg ik enthousiast.

Ze verstrakken even maar Niall's moeder glimlacht meteen.

"Ja natuurlijk!"

Miranda roept me dus loop ik naar haar toe.

"Ian!" zeg ik blij.

Ik heb Ian al in geen weken gezien. Hij was in New York.

"Hey, hoe gaat het?" vraagt hij.

"Super! Ik ben zo blij om jullie allemaal te zien."

"En het was allemaal mijn idee," zegt Miranda blij.

Ik kijk haar glimlachend aan en heb geen idee hoe ik haar ooit kan bedanken.