Onmogelijke Liefde (one direction)

89. Schuldig

"Hai, mam zei dat je langs was gekomen."

"Ja, kom binnen, dan praten we even."

Ik knik kort naar Peter en loop dan naar binnen. Terwijl Peter blijft wachten, lopen Jake's moeder en ik naar de woonkamer. We gaan zitten op de bank en er onstaat een ongemakkelijke stilte.

"Waarover wou je praten?" vraag ik om de stilte te verbreken.

"Jake."

Ik blijf haar afwachtend aankijken.

"We weten allemaal dat Jake van jou hield. Jij was alles voor hem, jij was zijn-"

"Dit heeft geen zin," onderbreek ik haar.

"Wat?"

"Over het verleden praten. Ik had een leuke fijne relatie met Jake, maar hij verliet me. Het maakt me niet uit om welke reden. Ik besloot om verder te gaan en ontmoette Niall. Ik ben nu gelukkig met hem en heb zelfs een kind. We hoeven nu dus niet te praten over hoeveel Jake wel niet van me hield, want ondanks alles, hield ik ook van hem."

"Heb je dan geen idee wat hij allemaal voor je heeft gedaan? Toen hij hoorde dat je naar Amerika was, is hij zo snel mogelijk naar je toe gekomen. Hij kwam erachter dat je verder was gegaan, maar dacht dat hij nog wel een kans had. Je was verloofd, ging trouwen, maar Jake bleef hopen."

"Het spijt me voor hem, maar het was al veels te laat."

"Voor hem niet. Zelfs toen je getrouwd was, dacht hij dat hij nog een kans maakte. Totdat bekend werd dat je zwanger was. Jij ging met nieuwjaar terug, en Jake was er kapot van. Hij gooide dingen tegen de muren, ik had hem nog nooit zo gezien."

"Snapt u niet dat dit geen zin heeft? Niks wordt teruggedraaid, Jake komt niet terug!"

"Want jij bent gelukkig! De rest maakt je niks meer uit."

Ik sta op van de bank en loop naar de voordeur. Ik trek de deur open en stap naar buiten maar ze rent snel achter me aan. Peter kijkt ons vragend aan en ik loop richting de auto.

"Door jou is Jake dood! Dit is allemaal jouw schuld!"

Ik draai me met een ruk om bij haar woorden. De tranen springen in mijn ogen. Ook al heeft Peter er niks van verstaan, hij ziet dat er iets aan de hand is.

"Ik heb Rose gezien!"

"Dus?"

"Is Jake de vader?"

"WAT?!"

Ik ren terug naar haar, maar net voordat ik haar bereik, pakt Peter me vast en brengt me naar de auto. Hij opent de deur voor me en laat me zitten. Als hij de deur dicht heeft gemaakt, stapt hij snel achter het stuur. 

Met mijn handen voor mijn ogen begin ik te huilen. Peter weet duidelijk niet wat hij moet doen, dus start de auto en rijdt weg.

"Stop," zeg ik tegen hem, "ik kan zo niet thuiskomen."

Hij knikt en stopt de auto aan de rand van de weg.

"Wat zei ze tegen jou?" vraagt hij me voorzichtig.

"Ze zei dat ik Jake had vermoord."

"Wie is Jake?"

"Mijn ex, ze vroeg zelfs of hij de vader was van Rose!"

Ik ben een beetje gekalmeerd, maar moet weer huilen. Ze mag me beschuldigen om Jake's dood, maar Rose moet ze erbuiten houden.

Opeens hoor ik een telefoon overgaan. Ik kijk op en zie dat Peter iemand belt. Op zijn scherm zie ik dat het Niall is.