Onmogelijke Liefde (one direction)

79. Come back

"Meneer Horan, waar denkt u mee bezig te zijn?!"

Zonder iets te zeggen loop ik de kamer uit. De verpleegster stapt naar binnen en doet de deur dicht. Jep, ze is boos. Als ik op een van de stoelen ga zitten, komt Liam met een dienblad aangelopen.

"Hier man, je moet iets eten."

Ik schud mijn hoofd en ga met mijn hand in mijn broekzak. Als ik mijn hand er weer uithaal kijk ik naar de ring. Ze hebben me aan de balie Amber's ring gegeven, al heb ik geen idee waarom ze hem af hebben gedaan. Ik sta op en loop naar de glazen muur. Buiten is het al aardig donker geworden. Ik draai de ring om mijn vinger en kijk naar de verlichte straten.

Als ik weer terugloop, zie ik dat iedereen er weer is. Onze ouders hebben besloten om naar huis te gaan en Louis gaat mee om ze af te zetten. Ik zal vannacht hier blijven.

Alleen ik, Liam, Zayn, Harry en Miranda zijn er nog. We zeggen geen woord tegen elkaar, we wachten gewoon af. Er lopen mensen de kamer in en uit, maar ons laten ze niks weten. Om de zoveel tijd kijk ik bij Rose. Ze heeft geen idee wat er aan de hand is, geen idee dat ze misschien wel geen moeder heeft. Ik verdring de gedachten meteen als ik de koude tranen op mijn wangen voel. Ik moet niet opgeven, maar vertrouwen.

Ik besluit wat te eten en loop dus naar de kantine. Ik neem ook meteen iets voor de rest mee omdat zij ook niks hebben gegeten. Met 2 dienbladen loop ik terug. Liam, Zayn en Louis besluiten om vannacht naar huis te gaan. Ik knik ze en zeg ze gedag.

*2 weken later*

Ik zit zoals gewoonlijk op de stoel bij de kamer van Amber. Elke dag ga ik even naar huis om me op te frissen. Ze is de kritieke toestand doorgekomen en ligt nu dus in coma. Het enige wat we kunnen doen is afwachten.

Amber's p.o.v.

Ik open mijn ogen en knijp ze meteen dicht door het felle licht. Opnieuw open ik mijn ogen en probeer te wennen aan het licht. Als ik weer normaal kan kijken, kijk ik om me heen. Ik lig in een witte kamer met allemaal slangetjes aan mijn lichaam. Langzaam ga ik overeind zitten en trek de slangetjes los. Ik stap uit bed en loop naar de deur. Zachtjes druk ik de klink omlaag en open de deur.

Ik zie Niall op een stoel zitten. Hij zit met zijn rug naar me toe, maar ik weet zeker dat hij het is.

"Niall," zeg ik.

Hij draait zich met een ruk om, duidelijk niet verwacht. Hij staat op en loopt snel op me af. Ik leun tegen de deur terwijl ik Niall's arm om mijn middel voel.

"Amber, oh god."

Ik voel een hoestbui opkomen dus breng ik mijn hand naar mijn mond. Als ik na het hoesten mijn hand weghaal, zie ik dat hij helemaal onder het bloed zit. Verward kijk ik naar Niall, wat niet lang duurt omdat mijn ogen dichtvallen.

-

Als ik mijn ogen weer open, zie ik iedereen om mijn bed heen staan. Niall heeft mijn hand vast en wrijft er zachtjes over.

"Hey," zeg ik.

Ze glimlachen allemaal.

"Hoe gaat het lieverd?" vraagt mam.

"Goed."

Dan schiet het me te binnen. Rose!

"Waar is ze?" vraag ik en sla de dekens van me af.

Niall drukt me zachtjes terug en kijkt glimlachend.

"Alles gaat goed, rust maar even uit," zegt hij.

"Hoelang ben ik weggeweest?"

"2 weken."

Ik schrik van zijn antwoord. Zolang?! Rose heeft haar eerste 2 weken zonder mij doorgebracht. Snel stap ik uit bed en loop de kamer uit. Niall houdt me dit keer niet tegen maar pakt mijn hand vast om me te ondersteunen. Samen lopen we naar de babykamer waar Rose ligt.