Onmogelijke Liefde (one direction)

97. Dance

We zitten allemaal in de woonkamer en Rose gaat van het ene paar handen naar het andere. Terwijl iedereen vrolijk praat, slaat Niall zijn arm om me heen en verstrengelt zijn vingers met de mijne. Hij trekt me dicht tegen zich aan en drukt kusjes op mijn voorhoofd. Ik draai me om en druk mijn lippen op de zijne maar haal ze er weer snel af als ik me ervan bewust ben dat we niet alleen zijn.

"Wat gaat de tijd snel, Rose is alweer één jaar geworden," zegt Liam.

"Inderdaad," stemt Niall in.

Ik krijg een brok in mijn keel. Vorig jaar, rond deze tijd was ik pas wakker geworden van mijn coma. Ik schraap een keer mijn keel en kijk dan naar Niall.

"Wat is er?" vraagt hij zo zacht dat alleen ik het kan horen.

"Niks," zeg ik en zet een glimlach op.

Met opgetrokken wenkbrauw kijkt hij me even aan maar richt zich daarna weer op de rest.

"Zullen we vanavond met z'n allen uitgaan?" vraagt Harry als ze allemaal opstaan om weg te gaan. 

Niall kijkt me vragend aan.

"Wat dacht je van morgen? Dan regel ik een oppas voor Rose?" vraag ik aan Niall.

"Is goed. Laten we morgen uitgaan."

"Ook goed," zegt Harry.

We nemen afscheid van de jongens en Miranda. Als ze allemaal weg zijn, begin ik de borden en glazen van tafel te ruimen. Ik leg Rose in de box neer en loop weer naar de keuken. Als alles in de vaatwasser zit, pak ik de ingrediënten voor het avondeten dat ik ga koken. Niall komt binnen en houdt me tegen.

"Wat?" vraag ik hem.

"Doe geen moeite. We gaan uiteten."

"Weet je het zeker?"

"Ja, laten we nu even samen zitten."

Hij pakt mijn hand vast en trekt me mee naar de woonkamer. Samen gaan we zitten op de bank en trekt hij me tussen zijn benen in. Ik werp een snelle naar Rose en zie dat ze rustig slaapt in haar box.

"Hoe is het met je ouders?" vraag ik om de stilte te verbreken.

"Goed, denk ik. Ik heb ze gisteren gesproken."

"Vertel me over de tour."

"Het was stressvol, we moesten veel doen in een korte tijd. Maar het was natuurlijk weer heel gaaf om over de wereld te reizen en allemaal fans te ontmoeten. Hoe was het bij jullie?"

"Niet veel bijzonders, ik heb gewerkt en ben bij je ouders geweest."

"Oh vergeet Ian niet."

Ik trek me los uit zijn armen en ga iets van hem wegzitten. Ik kijk hem in zijn gezicht aan.

"Ga je nou weer over Ian beginnen?"

"Eigenlijk niet, maar ik moet er steeds aan denken."

"Hij is mijn vriend, er valt niks aan te denken."

"Hoevaak heb je hem gezien na ons telefoontje?"

"Je bedoelt ons telefoontje met jouw beschuldigingen dat ik vreemdging? Nou zo'n beetje elke dag aangezien we op de zelfde plek werken," zeg ik boos.

"Vind je het gek dat ik dat dacht?"

Ik staar hem even met open mond aan.

"Ja! Ja, dat vind ik heel gek. Het vertrouwen dat jij in mij hebt is wel heel erg laag!"

"Het is niet dat ik je niet vertrouw, maar-"

"Hoe vaak per dag denk je dat ik berichten krijg met foto's van jou en andere meiden? Ik zal het je zeggen, heel vaak! Maar hoor je mij vragen wie die meiden zijn? Nee, want ik vertrouw jou wel," onderbreek ik hem.