Onmogelijke Liefde (one direction)

49. Ziek

Ik open mijn ogen weer. Ik zie dat mijn ouders er nog steeds zijn. Ik lig hier al bijna 2 weken. Niall is op tour, maar belt elke dag om te vragen hoe het met me gaat. Hij voelt zich erg schuldig omdat hij me alleen heeft gelaten. Toch ben ik niet boos op hem. Hij kan niet alle concerten afzeggen. Gelukkig komt hij morgen weer.

Ik ben 3 keer geopereerd. De dokters zeggen dat het goed zal komen, maar dat zeggen ze altijd. Ik voel me zwak door de tientallen medicijnen die ik elke dag krijg. Ik ben snel moe en val in slaap. De dokter zegt dat dat over een tijdje wel over zal gaan.

Mijn ouders zijn overgevlogen naar Amerika. Ik zie hoe hard ze hun best moeten doen om me niet in het eerste vliegtuig terug naar huis te zetten.

Ze vragen hoe het met me gaat en ik knik langzaam. Echt praten doe ik niet meer. Niet dat ik het niet kan, maar omdat ik met niemand wil praten.

Mijn oogleden begin weer zwaar te voelen dus sluit ik ze langzaam.

Als ik wakker word zie ik een gezicht wat ik niet had verwacht zo snel te zien.

Niall kijkt me aan en houdt mijn hand vast.

"Hey," zegt hij zachtjes.

Ik kijk hem alleen maar aan. Geen behoefte aan om iets te zeggen. Niet veel later komen de rest van de jongens ook binnen. Harry heeft een grote bos bloemen bij. Ik glimlach naar hem en luister waar ze over praten. Ze vertellen me dingen, maar ik reageer niet. Het enige wat ik doe is luisteren.

Mijn ouders, Niall en de jongens zijn achter mijn geheim gekomen. Zelfs mijn ouders wisten niet dat ik problemen met mijn hart had. Nu weet iedereen het dus.

Na het bezoekuur lopen de jongens de kamer uit en komt de dokter naar binnen.

"Hallo Amber. Hoe gaat het?" vraagt hij me.

"Goed," zeg ik.

"Fijn. Heb je nog pijn?"

"Nee, ben alleen moe, maar ben het zat om steeds te slapen."

"Dat trekt later weg. Ik ben blij dat je weer praat."

"Wanneer mag ik weg?"

"Morgen al, als je wilt natuurlijk."

"Natuurlijk wil ik dat."

De dokter knikt kort en loop dan de kamer uit. Ik ga weer goed liggen en sluit mijn ogen.

*De volgende ochtend*

Mijn moeder helpt me uit bed stappen en helpt me in mijn jas. Het is behoorlijk koud. We lopen de deur uit en opeens zie ik de jongens staan. Ik praat met mijn ouders maar met de jongens heb ik nog steeds geen woord gesproken. Niall neemt me over van mijn moeder omdat ik amper overeind kan staan. We lopen naar de uitgang en stappen meteen in de auto om paparazzi te vermijden.

Mam opent de voordeur en Niall helpt me de trap op. In mijn kamer slaat mam de dekens open en ga ik in bed liggen. Ze rent meteen de trap af om wat eten voor me te maken.

"Amber?" zegt Niall vragend.

"Ja?"

"Het spijt me."

"Het is al goed."

Hij komt naast me liggen en slaat zijn armen om me heen. Zo val ik in slaap.

~

Het is al avond als ik weer wakker word. Ik wil opstaan maar Niall houdt me tegen.

"Waar ga je heen?" vraagt hij me.

"Ik wou wat drinken pakken."

"Waarom zeg je dat niet meteen tegen mij, ik haal het wel."

Hij staat op en loopt naar beneden. Niet veel later komt hij met een kop thee en een flesje water naar boven.

Ik ga overeind zitten en neem de mok aan. Ik pak de afstandsbediening en zet de tv aan.

Overal is hetzelfde nieuws. Gefrustreerd zet Niall de tv weer uit.

"Niet naar die onzin kijken."

"Is het zo erg?" vraag ik.

"Nee, maar je moet nu niet daaraan denken. Je moet rusten."

"En jij moet werken."

"Ik heb deze week vrij."

De bel gaat en Niall loopt weg om open te doen. Niet veel later staan Harry, Zayn, Liam en Louis in mijn kamer. Ze komen op mijn bed zitten en vertellen over de tour.

Na een uur komt mam mijn kamer binnen en zegt ze dat het eten klaarstaat. Ik wil opstaan maar krijg meteen vragende blikken.

"Wat?" vraag ik.

"Ik breng je eten wel," zegt mam.

"Ik wil samen eten. Beneden."

Mam geeft geen antwoord en Niall helpt me uit bed. We lopen allemaal naar beneden en gaan aan tafel zitten. Als we klaar zijn, wilt Niall me meteen naar boven brengen.

Ik schud mijn hoofd en loop naar binnen. Zayn komt naast me zitten. Ik leun met mijn hoofd tegen zijn schouder.

*****************************************