Onmogelijke Liefde (one direction)

111. Okay

"Sshhtt," zeg ik tegen Rose, met mijn vinger tegen mijn lippen gedrukt. Ze doet me na en vanachter ons hoor ik Peter lachen. We draaien ons naar hem om en doen het dit keer tegen hem. Met zijn vingers doet hij alsof hij zijn mond dichtritst, en zegt daarna inderdaad geen woord meer.

We lopen door de gangen richting de studio waarin de jongens, volgens de assistente, in zitten. Ze loopt voor ons met haar kin in de lucht. Haar hakken verpesten al bijna onze verrassing. 

Bij de studio maakt ze de deur open zonder een woord te zeggen. Stilletjes lopen Rose en ik naar binnen terwijl Peter en de assistente op de gang blijven. De jongens zijn druk bezig en zitten voorovergebogen over papieren met pennen in hun handen. Onopgemerkt maak ik de deur open van de opnamestudio en laat Rose naar binnen gaan. Vermakelijk neem ik plaats naast de jongen die de muziekinstallatie bestuurd. Hij kijkt grijzend voor zich naar Rose. 

Liam is de eerste die Rose opmerkt. Hij ziet dat ze geen geluid probeert te maken en begint te glimlachen. Langzaam loopt Rose steeds dichter naar Niall. Als ze uiteindelijk bij hem is, slaat ze haar armen om zijn benen. Verbaasd kijkt Niall omlaag terwijl Rose lacht. Zodra hij haar ziet, verschijnt een glimlach op zijn gezicht en tilt hij haar op. Ze slaat haar kleine armpjes om zijn nek en geeft een kus op zijn neus. Niall kijkt om zich heen en ziet me dan zitten achter het glas. Simpel zwaai ik met mijn hand en geniet van Niall's lach. De rest van de jongens hebben Rose nu ook opgemerkt, en Harry neemt haar meteen over van Niall. Nu Niall weer vrij is, gebruikt hij deze mogelijkheid om bij mij te komen. Vragend kijkt hij me aan als hij bij me staat. Ik sta op en geef hem een kus.

"Wat doen jullie hier?" vraagt hij blij.

"We dachten laten we je even verrassen."

"Dat is echt super van jullie!"

"Super genoeg voor een lunch?"

"Natuurlijk," zegt hij lachend. "We zijn bijna klaar."

"Zo snel?"

"Met dit liedje," legt hij uit. "We gaan later wel verder met de rest van de liedjes."

"Oke, we wachten wel."

Niall knikt en geeft me nog kort een kus voordat hij de opnamestudio inloopt. Vrolijk rent Rose weer naar buiten, richting mij. Ik ga weer zitten op de stoel en trek Rose bij me op schoot.

Een half uur later lopen Niall en ik hand in hand over straat. Rose zit op Niall's vrije arm en heeft haar armen weer om zijn nek geslagen. We kiezen een simpele plek uit om te eten. 

"Mam is de stad uit," zeg ik tijdens ons eten.

"De stad uit? Met wie?"

"Vriendinnen, zei ze."

"Oh, dus je bent alleen vanavond?"

"Ik heb Rose nog."

"Hmm."

-

De tijd vliegt voorbij en het is weer tijd voor Niall om te terug te keren naar de studio. We nemen afscheid en daarna stappen Rose en ik weer in Peter's auto.

Als we eenmaal thuis zijn, slaapt Rose al. Ik breng haar meteen naar haar bed en ga daarna in de woonkamer zitten. Met de afstandbediening zap ik totdat ik iets heb gevonden om naar te kijken. Er is niets dat mijn aandacht trekt. Automatisch begin ik me te vervelen en loop ik doelloos door het huis. Uiteindelijk bel ik Miranda op.

"Hey Ammie," hoor ik Miranda's schorre stem me bij mijn oude bijnaam noemen.

"Hey, alles goed?" Meteen heb ik spijt van mijn vraag. Natuurlijk gaat het niet goed. Ze is vertrokken en voelt zich vreselijk.