Onmogelijke Liefde (one direction)

103. Spijt

Amber's p.o.v. 

Ik ga zitten op een stoel met een flesje water in mijn handen. 

"Gaat het wel?" hoor ik iemand naast me vragen. Ik draai mijn hoofd om en kijk naar Ian. Ik knik kort en neem een slok water uit mijn flesje. 

"Amber je bent klaar voor vandaag! Je mag gaan!" hoor ik Marcel roepen. Ik sta op van de stoel en loop naar mijn kleedkamer.

Als ik mijn eigen kleren weer aanheb, kijk ik op mijn telefoon hoelaat het is. 22:00uur. Ik wil mijn telefoon weer vergrendelen maar zie dat ik een sms heb.

▶Niall:

Hey, ben je al thuis? Ik maak me zorgen om je en vraag me af hoe het met je gaat...◀

▶Amber:

Ik ga nu naar huis. Geen zorgen, ik ben oké. Hoe gaat het met jou?◀

▶Niall:

Fijn. Met mij gaat het goed. Ik mis je...◀

Ik weet niks meer te antwoorden dus vergrendel mijn telefoon en stop hem in mijn tas. Met mijn autosleutels in mijn hand loop ik naar mijn auto.

Onderweg naar huis merk ik opeens dat ik onwijs veel zin heb in Starbucks. Snel ga ik er even langs en neem ook wat voor Miranda mee.

Thuis aangekomen, zit Miranda in de woonkamer met de Ipad in haar handen en ligt Rose in bed. Ik geef haar haar koffie aan en laat me zakken op de bank.

"Hoe was het?" vraagt ze.

"Goed, ik werd afgeleid. Hoe was het bij de jongens?"

"Ook goed. We hebben wat gepraat en gezeten."

"En Niall?" vraag ik zacht.

"Hij zat er ook. Hij vroeg waar je was."

Ik knik kort.

"Heb je hem al gesproken?" vraagt ze na een tijdje. Ik draai me naar haar om en zie dat ze verwachtingsvol opkijkt van de Ipad.

"Niet echt gesproken," zeg ik bedenkelijk.

"Wat bedoel je?"

"We hebben gesmst."

"En?"

"Hij vroeg hoe het met me ging."

"Wanneer ben je van plan om met hem te praten?"

"Ik weet het niet, het is pas een dag dat hij weg is."

"Amber, het klinkt net alsof je het niet goed wil maken..."

"Natuurlijk wel, maar ik wil er goed over nadenken, ik wil even wat rust."

Zonder dat ze nog iets kan zeggen loop ik de trap op naar boven.

Ik mompel nog dat ik naar bed ga en loop naar Rose's kamer. Als ik haar zo zie liggen, besef ik dat ik haar 2 dagen heb verwaarloosd. Ik krijg een schuldgevoel en besluit om morgen de hele dag samen met haar door te brengen.

Ik heb net gedoucht en mijn pyjama aangetrokken. Ik sla het deken om van het bed en ga liggen, waarna ik de deken weer over me heentrek. Net wanneer ik het nachtlampje wil uitzetten, gaat mijn telefoon af. Het is mam.

"Hey mam," zeg ik.

"Hey lieverd, alles goed?" vraagt ze.

"Ja, met jou?"

"Met mij gaat ook alles goed. Hoe is het met Rose en Niall?"

"Prima. Wat doet pap?"

"Hij zit hier bij me. We waren wat baby-foto's van jou aan het bekijken, totdat we beseften dat we er helemaal geen van Rose hebben."