Onmogelijke Liefde (one direction)

2. Een ontmoeting

De vergadering was afgelopen. Er was besloten dat ik het nieuwe model was voor de nieuwste jurken van Dior. Trots en blij liep ik naar buiten, naar de auto die nog steeds op me stond te wachten. Ik keek de chauffeur met een brede grijns aan en hij glimlachte terug.

Ik werd afgezet voor het hotel en liep meteen door naar mijn kamer. We hadden afgesproken dat ik om 09:00 uur in de studio zou zijn, mijn maten zouden worden opgemeten en worden doorgegeven voor de jurken.

In mijn kamer ging ik meteen onder de douche. De warme stralen gaven me een heerlijk ontspannen gevoel. Ik stapte uit de douche en trok een handdoek om me heen. In mijn slaapkamer besloot ik gewoon om een skinny jeans en een normaal shirtje aan te doen. Ik keek op de klok. Het was pas 14:00 uur. Ik besloot nog even wat te winkelen.

Met oordopjes in mijn oren liep ik naar een winkel met zomerkleding in de etalage. Ik keek in de rekken en vond een onwijs gaaf kort broekje en een zomerjurkje. Het broekje had aztec-print, en het jurkje was mintblauw met een strik.

Met het broekje en het jurkje in mijn hand liep ik naar de kassa. Naast de kassa stond er een rek met meidentijdschriften. Op de cover stond dat het uit was tussen Perrie en Zayn. Huh, Perrie en Zayn waren toch hét perfecte stel? Vol verbazing liep ik de winkel uit.

Onderweg naar het hotel zag ik een Starbucks en besloot om er even langs te gaan. Nadat ik mijn cappuccino caramel had besteld zocht ik een plek om te zitten. Het was zó druk. Ik had geluk en nam plaats aan een tafeltje voor 2. Ik keek rond en zag dat mijn cappuccino werd gebracht. Ik nam een slokje en deed mijn goudblonde haar in een staart. Voor me stond opeens een jongen met een capuchon en een zonnebril op.

"Hallo, alle tafels zijn vol, is deze plek vrij?" vraagt hij me wijzend naar de stoel waar mijn tas op ligt.

"Ow ja, natuurlijk." zeg ik en haal snel mijn tas van de stoel. Hij neemt plaats en zegt: "Dank je". Ik glimlach en kijk uit het raam.

"Waarom zo mysterieus?" vroeg ik.

"Wat bedoel je?" vroeg hij terug.

"Je hebt een capuchon en een zonnebril op, verstop je je voor iemand?"

"Ik wil gewoon een keer genieten van mijn koffie, en dat gaat normaal niet."

"Hoezo?"

Hij deed zijn zonnebril af.

"Ow," was het enige wat ik uit kon brengen.

Want die ogen waren niet zomaar ogen. Het gezicht, de ogen, alles viel op z'n plaats. Ik was niet met zomaar iemand aan het koffiedrinken, nee, ik zat hier met Niall Horan van One Direction.

"Hopelijk ga ja nu niet gillen," was het eerste wat hij tegen me zei.

"Maak je geen zorgen," zei ik terug.

"En wat is jouw naam?" vroeg hij.

"Mijn naam is Amber Bloom."

*****************************************