Onmogelijke Liefde (one direction)

45. Gevecht

Samen met Niall rijd ik terug van het vliegveld. Mijn ouders zijn net in het vliegtuig gestapt. Ik wil de parkeergarage van het vliegveld wegrijden, maar ik kan er niet doorheen. Een groep paparazzi staat met camera's te wachten. 

"Wat zal ik doen?" vraag ik aan Niall, aangezien ik rij.

"Omrijden."

"Dat kan dus niet, dit is de enige uitgang."

Ik open het raam.

"Niet-" probeert Niall.

Voor ik het weet heb ik een camera in mijn gezicht. Ik ga wat naar achteren.

"Kunnen jullie alsjeblieft aan de kant?" vraag ik.

Ze maken de weg vrij, terwijl ze snel nog een paar foto's proberen te maken. Ik doe mijn raam weer dicht en rij verder.

Verbaasd kijkt Niall me aan.

"Wat?" vraag ik hem lachend.

"Niks," zegt hij.

Ik begin harder te lachen.

Voor het huis van de jongens stop ik. Ik buig me voorover naar Niall om een kus op zijn lippen te drukken.

"Kom je niet mee?"

"Nee," zeg ik.

"We kunnen samen avondeten?"

"Het is pas middag."

"Kom nou gewoon."

Ik knik en stap samen met Niall uit. We lopen naar binnen en groeten de rest. Ik loop naar de keuken. Niet veel later komt Zayn ook en gaat hij met wat drinken aan de keukentafel zitten. Ik trek de koelkastdeur open en pak wat druiven. Ik ga zitten op en het aanrecht en kijk hem aan.

"Hoe gaat het?" vraag ik hem.

"Goed, met jou?"

"Ook. Heb je zin om mee naar buiten te gaan?"

"Ja is goed, Waar wil je heen?"

"We kunnen langs de Starbucks?"

"Oke," zegt hij en staat op. Ik spring van het aanrecht en loop naar de woonkamer.

"Wij gaan naar de Starbucks, gaat er iemand mee?"

Iedereen schudt zijn hoofd. Ik geef Niall een kus en loop dan samen met Zayn naar buiten.

Met onze bekers lopen we terug naar huis. Omdat Zayn geen zonnebril en capuchon opheeft wordt hij sneller herkend, waardoor heel veel fans met hem op de foto willen. Als we voorbij deze 4 huizen zijn, zijn we thuis. Opeens komen 2 jongens op ons aflopen. Ik loop dichter tegen Zayn aan. 

"Hey," zegt een van de jongens dan.

"Hey," zegt Zayn rustig.

Allebei de jongens kijken me dan aan.

"Ben jij niet die slet die het met alle jongens van die band doet? Nu loop je weer met een ander."

Voordat ik maar iets kan zeggen, raakt Zayn's vuist de jongen's gezicht. De jongen valt achterover, terwijl zijn vriend Zayn probeert te slaan. Ondertussen staat de gevallen jongen op en loopt hij ook op Zayn af. Ik begin te gillen en probeer de jongen weg te trekken. Hij duwt me weg. Snel pak ik mijn mobiel en bel Niall.

"Niall! Kom snel. We staan buiten, op straat. Zayn vecht."

Ik hoor dat Niall ophangt en niet veel later komt hij met Harry aanrennen.

Ze trekken de jongens uit elkaar. Zodra de jongens zien dat we met meer zijn, rennen ze snel weg. Ik zak neer bij Zayn op de grond die een bloedneus heeft.

"Zayn, gaat het?" 

"Ja, niks aan de hand."

"Weet je het zeker? Moeten we niet naar het ziekenhuis?"

"Nee, het gaat."

"Waarom vocht je met hun eigenlijk?" vraagt Harry dan.

"Ze noemden Amber een slet," zegt hij simpel.

"WAT?!" roept Niall verschrikt.

"Laten we gewoon naar huis gaan," zeg ik rustig.

Zayn staat op en loopt samen met Harry al richting het huis. Niall slaat beschermend een arm om me heen en samen lopen we achter Harry en Zayn aan.

Als we het huis binnenstappen rent Zayn meteen naar boven om een douche te nemen. Ik loop naar beneden de studio in. Als ik in de geluidsdichte kamer ben, pak ik de drumstokken en sla ik er maar op los. Als ik al mijn frustratie kwijt ben gooi ik de drumstokken op de grond.

Niall's p.o.v.

Ik zie hoe Amber de drumstokken op de grond gooit. Ze loopt de kamer uit en ziet me staan.

"Alles goed?" vraag ik haar.

"Ja," zegt ze met een zucht. 

Ik pak haar bij haar armen en trek haar op de bank.

Uren zitten we in de studio. We zeggen niks, kijken gewoon naar de tv. Als ik opsta zie ik dat Amber slaapt. Mijn linkerarm plaats ik achter haar rug en mijn rechterarm schuif ik onder haar knieholtes. Zo til ik haar zachtjes naar boven.

Als ik de woonkamer inloop zie ik dat de jongens nog tv kijken.

"Ik breng Amber even naar bed," zeg ik zachtjes.

Ze knikken en ik loop door naar boven naar mijn kamer. Zachtjes plaats ik Amber onder de dekens. Als ze goed ligt ga ik weer naar beneden. Ik ga zitten op de bank en kijk Zayn aan.

"Nog bedankt," zeg ik.

"Waarvoor?" vraagt hij verbaasd.

"Omdat je voor Amber opkwam."

"Altijd."

*****************************************