Onmogelijke Liefde (one direction)

105. Ingewikkeld

Niall's p.o.v.

Mijn ogen schieten naar Amber. Ze kijkt me aan met opengesperde ogen. Ongemakkelijk haal ik mijn hand door mijn haar.

"Hoe bedoel je 'dat hij weer vrij is'?" vraagt ze aan Liam.

Het liefst zou ik Liam nu met een stoel tegen zijn hoofd slaan. Alles ging net goed en dan zegt hij zoiets. Liam kijkt me vragend aan.

"Nou?" vraagt Amber ongeduldig als Liam geen antwoord geeft.

"Matt is vrijgelaten," zeg ik uiteindelijk.

Amber haalt haar handen hopeloos door haar haar. Ze laat haar hoofd zakken en ik weet even niet wat ik moet doen als ze naar haar bord kijkt.

Als ze weer opkijkt zie ik verwarring in haar ogen.

"Wat...? Hoe...? Waarom...?" vraagt ze.

"Gisteren is hij vrijgelaten, maar ik heb nog niet kunnen onderzoeken waarom."

Ik zie dat het besef tot haar doordringt.

"Hij is dus- hij is dus gewoon ergens buiten? Misschien wel in de tuin." In paniek staat ze op en slaat haar hand voor haar mond, terwijl haar andere hand weer door haar haar gaat.

Ik sta ook op van mijn stoel en zie dat de jongens ook niet weten wat ze moeten doen.

"Amber, denk je nou echt dat ik zo onvoorzichtig ben? Er staat al bewaking buiten."

"Niall, de vorige keer kwam hij ook gewoon door de bewaking," zegt ze gefrustreerd. 

Ik pak haar vast bij haar schouders en kijk haar doordringend aan.

"Nee Amber, dat laat ik niet gebeuren. Zoiets overkomt ons niet nog een keer."

Ze slaat haar ogen neer. Ik sla mijn armen beschermend om haar heen en laat mijn kin op haar hoofd rusten.

Na dit onderwerp heeft niemand meer echt trek, dus gaan we maar zitten in de woonkamer. Omdat Rose moe is, brengt Amber haar naar bed. Bezorgd volg ik elke beweging die ze maakt. 

Terwijl de de jongens aan het gamen zijn, loop ik naar de keuken om wat snacks en drinken te pakken. Ik zie Amber bij het raam staan en naar buiten kijken. Vanachter sla ik mijn armen om haar heen.

"Hey, slaapt Rose? Ik had je niet voorbij zien lopen."

Langzaam knikt ze. Ik draai haar om en kijk haar aan.

"Amber, ik beloof je- ik beloof je dat er niks zal gebeuren."

In haar ooghoeken zie ik tranen verschijnen. Ze bijt op haar lippen om haar tranen niet te laten gaan.

"Het is gewoon- het is gewoon zo vreselijk om niet te weten wat hij van plan is, wat hij wilt."

"Ik weet het."

"Elke keer blijf ik maar zeggen dat het goed zal komen en zodra het goed is gekomen, gebeurt er daarna iets veel ergers. Ik weet gewoon niet wat ik moet," zegt ze en ik zie hoe een traan haar ooghoek verlaat.

"Morgen ga ik naar het politiebureau en kom erachter waarom hij vrij is, maar alsjeblieft, maak je daar nu niet druk om."

"Niet druk om? Rose ligt boven te slapen en ik heb geen idee waar Matt allemaal in staat in is."

"Hij zal hier niet meer heen komen."

"Hoe weet je dat zo zeker?"

"Omdat ik hier ben."

Met haar hand veegt ze de traan van haar wang. Ik weet dat ik haar niet heb gerustgesteld, maar ik weet ook dat alles wat ik zeg, haar niet zal overtuigen.