Onmogelijke Liefde (one direction)

116. The End

LEES A/N OP HET EINDE ALSJEBLIEFT ! X

*6 maanden later*

Hand in hand loop ik samen met Niall over de rode loper. Eindelijk is het zover, de filmpremière van mijn allereerste film. Ik heb wat zware maanden achter de rug, maar het was het allemaal waard. Niet lichamelijk, maar mentaal. Elke ochtend vroeg op de set verschijnen, teksten uit mij hoofd leren, elk klein fout stukje helemaal opnieuw filmen. Maar hier sta ik dan eindelijk, tevreden en trots.

Niall buigt zich iets naar me toe, tot zijn lippen bijna mijn oor aanraken.

"Kunnen we eindelijk naar binnen?"

Lachend kijk ik hem aan.

"Ik zou toch denken dat jij dit allemaal wel gewend bent."

Hij knipoogt naar me en kijkt dan weer naar de cameramannen.

Uit het niets verschijnt Anna achter me en tikt me aan om mijn aandacht te krijgen.

"Ja?" vraag ik.

"Na de foto met de cast, kunnen jullie doorlopen naar binnen."

Ik knik en voel Niall licht zijn lippen op mijn wang drukken.

"Ik sta alvast binnen, goed?"

"Ja, ik zie je zo," antwoord ik.

Ik loop naar de rest van de cast en groet ze allemaal voordat we poseren voor de camera's. Na een paar korte vragen te hebben beantwoord, kunnen we eindelijk naar binnen. Al gauw zie ik Niall staan en worden we verwezen naar onze stoelen.

"Was Rose hier ook maar," zeg ik zacht tegen Niall.

"Ze zou er toch niks van begrepen hebben," zegt Niall.

"Ja, toch zou het leuk zijn als ze hier was."

"Ze heeft het vast leuker en rustiger thuis, bij je moeder en Melanie."

"Ja, ze lijkt Mel echt te mogen."

Niall wil nog iets zeggen, maar de lichten worden gedimd en de film wordt gepresenteerd. Ik pak Niall's hand vast en samen kijk we naar het scherm.

~

Oh god, het is bijna zo ver. Bijnaaa. De zoenscène. Ik laat de hand van Niall los omdat ik merk dat mijn palmen beginnen te zweten. Daar sta ik dan. Levensgroot op het scherm. De laatste zin zeggend voor de kus. Ik voel me verstrakken als mijn tegenspeler dichterbij komt. Uit mijn ooghoeken probeer ik naar Niall te kijken, maar het is donker. Al kan ik zijn ogen niet zien, ik weet dat hij ze open heeft gesperd. 

De rest van de film durf ik niet naar Niall te kijken. Bij elk klein kusje verstrak ik, al is dat nergens voor nodig. 

~ 

Als de lichten weer aangaan en het scherm zwart wordt, wordt de stilte in de zaal gevuld door een daverend applaus. Iedereen staat op van zijn stoel en begint te klappen. Zelfs Niall staat op, en omdat ik niet als enige wil blijven zitten, sta ik ook op. Niall draait zich naar me om en slaat zijn armen om me heen.

"Dat was fantastisch!" 

"Dank je," zeg ik glimlachend en ga zoals de rest van de mensen weer zitten op mijn stoel. 

"En dan nu een paar woorden van de cast. Dames en heren: Amber Horan," wordt ik opeens gepresenteerd.

Verbaasd sta ik op en loop naar voren naar het podium. Ik ga staan achter de microfoon en kijk wat zenuwachtig om me heen.

"Euhm, hallo," begin ik twijfelend. "Ik had eerlijk gezegd niet verwacht dat ik iets moest zeggen dus heb ik niets voorbereid. Allereerst wil ik iedereen bedanken die heeft meegewerkt aan deze film. De cast en crew hebben me geweldig verwelkomd en lieten me de wereld van acteren zien. We hebben er allemaal hard aan gewerkt, maar ik ben trots om te mogen zeggen dat dit mijn eerste film is. Natuurlijk wil ik de mensen die me hierin hebben gesteund ook heel erg bedanken," zeg ik en maak kort oogcontact met Niall. Hij glimlacht uitbundig naar me.