Onmogelijke Liefde (one direction)

92. Work hard

Nadat ik Rose in bed heb gelegd, loop ik naar mijn eigen kamer. Ik zie Miranda op het bed liggen met de Ipad in haar handen. Ik ga bij haar liggen.

"Wat doe je?" vraag ik.

"Ik kijk jurken."

"Oeh, waarvoor?"

"Gewoon, je weet maar nooit."

"Je maakt me nieuwsgierig."

"Nee echt, ik kijk gewoon."

"Laat me ze eens zien."

Ze draait de Ipad om zodat ik het kan zien.

"Die zijn leuk, vooral die zwarte," wijs ik aan.

"Ja, vond ik ook."

"Miranda als ik morgen weg ben, moet je Rose haar warme melk geven."

"Is goed."

"Bel me meteen als er iets is."

"Niet zo overbezorgd."

"Ik ben niet overbezorgd, ik ben normaal bezorgd."

Lachend kijkt Miranda me aan.

"Normaal bezorgd?"

"Ja, bel me nou maar gewoon."

"Zal ik doen."

Ik glimlach en loop naar de badkamer. Ik bind mijn haren vast in een staart en poets mijn tanden. Als ik mijn kamer weer inloop, staat Miranda net op van het bed.

"Weltrusten," zegt ze.

"Weltrusten."

Ik trek mijn pyjama aan en stap daarna in bed. Ik pak mijn boek van het nachtkastje en lees een paar bladzijdes voordat ik ga slapen.

*De volgende ochtend*

Ik word wakker door het geluid van de wekker. Slaperig stap ik uit bed en loop naar de badkamer.

Na een warme heerlijke douche, kleed ik me aan. Mijn haren laat ik los over mijn schouders vallen. Ik doe een beetje mascara en lippenstift op en loop daarna naar de kamer van Rose.

Rustig ligt ze te slapen. Ik druk een licht kusje op haar voorhoofd en loop daarna naar beneden. Nadat ik een tosti voor mezelf heb gemaakt, ga ik zitten aan tafel. Ik neem een slok van mijn koffie en kijk op mijn mobiel. Mijn anonieme tweeter heeft me weer getweet: "The bad news is time flies. The good news is you're the pilot."

Ik antwoord: "So enjoy every moment!"

Ik ruim de tafel af en pak mijn spullen. Ik pak mijn tas en loop naar de voordeur. Ik blijf even staan als ik Miranda de trap af zie lopen.

"Ik ga, veel plezier met Rose."

"Dat zal wel lukken. Succes met werken."

"Komt goed."

Ik zwaai nog even voordat ik de deur achter me dichttrek en in de auto stap. Ik rijd naar de poort en Peter loopt naar mijn raam.

"Ik ga werken, Peter. Rose en Miranda zijn thuis."

"Moet ik mee?"

"Nee, ik ga alleen naar de studio. Let op Rose en Miranda en bel me zodra er iets is."

"Zal ik doen."

Hij zet een stap naar achteren en opent de poort. Ik zwaai kort even en rijd dan verder naar de studio.

Aangekomen bij de studio, parkeer ik de auto en loop naar binnen. Allemaal bekende vriendelijke gezichten begroeten me.

Opeens zie ik Ian staan.