Onmogelijke Liefde (one direction)

53. Ongemakkelijk

We hebben net pizza gegeten en zitten nu wat rond te hangen in de woonkamer. Dit is heel gênant. Met mijn verloofde en ex zit ik in de woonkamer. Iedereen kijkt elkaar maar aan. Ik kijk Zayn doordringend aan en wacht tot hij het snapt. Als jij eindelijk begrijpt wat ik bedoel begint hij te praten.

"Dus Jake, hoelang blijf je in LA?" vraagt hij aan Jake.

"Geen idee eigenlijk."

Jake draait zich om en kijkt me aan. Ik glimlach kort. De spanning in de kamer is zo hoog dat ik naar de keuken loop. Ik pak een glas en vul hem met water. Daarna ga ik aan de keukentafel zitten. Met mijn vinger ga ik over de rand van het glas.

Opeens komt Jake de keuken binnen en gaat zitten op de stoel tegenover mij.

"Het spijt me," zegt hij.

"Wat spijt je?" vraag ik.

"Ik heb je in een hele ongemakkelijke situatie gebracht en ik denk niet dat Niall dit ook allemaal leuk vindt."

"Waarom ben je gekomen? Helemaal naar LA? Toch niet om van Jane te komen vertellen? Dat had je namelijk ook gewoon per sms kunnen doen."

Hiermee heb hem echt geraakt. Verdrietig kijkt hij me aan.

"Sorry," zeg ik als ik zijn gezicht zie.

Hij knikt even en kijkt me dan weer aan.

"Ik heb Jane overal gezocht. Nergens was ze te bekennen. Toen kreeg ik een aanwijzing. Ik ben er meteen achterna gegaan en heb haar gevonden. Het was verschrikkelijk. Op dat moment had ik je het hardst nodig."

Hij stopt even, maar gaat dan verder: "Ik ging terug naar huis. Alles was veranderd. De straten, de huizen. Even dacht ik dat ik in de verkeerde buurt was. Maar toen zag ik je moeder bij de voordeur. Toen ik terug was, was het eerste wat ik deed naar jou toe gaan. Maar jij was er niet."

"Jake, wat had je verwacht? Dat ik met mijn armen open bij de deur zou staan. Dat ik gewoon zou doen alsof je niet weg was geweest. Gewoon alsof je wat bij de supermarkt ging halen."

"Ik had in ieder geval niet verwacht dat je weg zou gaan. Dat je helemaal naar de andere kant van de wereld zou gaan. Ik dacht dat we opnieuw konden beginnen en je me zou vergeven, omdat je me zou begrijpen."

"Ik begrijp je en vergeef je. Het ligt nu allemaal zo anders."

"Nouja, ik zag je moeder dus en rende op haar af. Ze had me zeker niet verwacht. Toch nodigde ze me uit om binnen met haar te praten. Ze vertelde me dat je er met kerst was geweest en dat zijzelf ook een paar keer is langsgekomen. Ze vertelde me ook waarom ze was gekomen. Ik zal nu wel niet meer de enige zijn die het weet."

Langzaam schud ik mijn hoofd.

"Iedereen is erachter gekomen, zelfs mam en pap. Ze wisten wel dat ik flauwviel en medicijnen innam, maar ze wisten niet de echte reden. Nu wel. Ik ben eigenlijk ook wel blij nu ze het weten."

"Mij vertelde je het ook niet. Je zei altijd dat je volwassen was en dat je best voor jezelf kon zorgen."

Ik glimlach. Ik ben wel een beetje eigenwijs ja.

"Maar je hebt mijn moeder gesproken, waarom ben je dan toch gekomen?"

"Je moeder vertelde me dat je een relatie had en dat deed me even schrikken, maar daarna zag ik de logica er wel van in. Je bent altijd al door iedereen knap gevonden, je bent nu een model, het zou me dan echt niet moeten verbazen als je een relatie hebt."

"Waarom laat je het dan zo erg klinken?"

"Omdat ik diegene zou willen zijn met wie je een relatie hebt."

"De dingen lopen nu eenmaal anders."

"Ja, ik zie het. Maar terug naar het verhaal. Je moeder vertelde me dus over Niall en ik vroeg haar wanneer je zou komen. Ze zei dat je dat niet van plan was en ik kon zie hoe afschuwelijk ze dat vond. Later pas vertelde ze het over de verloving. Ik heb eigenlijk geen idee waarom ik hier precies ben, misschien omdat ik je terug wil in mijn leven. Al zal de manier die ik wil natuurlijk niet meer gaan."

Niall's p.o.v.

Luisterend wacht ik op Amber's antwoord af.

"Nee, dat zal niet gaan," hoor ik Amber zeggen.

Opeens voel ik me opgelucht. Ik weet eigenlijk niet eens waar ik me zo druk om maakte.

Ik vind dat het tijd is om de keuken in te lopen. Nadat ik de eerste stappen al heb gezet, merkt Jake me op. Als Amber merkt dat hij wegkijkt, draait zij zich ook om, om te zien waar hij naar kijkt. Als ze mij ziet begint ze te glimlachen.

Ik trek de kast open en haal er een doos met koekjes uit. Ik bied Jake er een aan maar hij schudt zijn hoofd. Als ik naast Amber zit, pakt zij ook een koekje.

"En? Wanneer is de bruiloft?" vraagt Jake dan.

"Geen idee, mam bederft het een beetje," zegt Amber.

"Ja, dat was wel duidelijk toen ik haar sprak," zegt hij weer.

Ik kijk hem aan. De manier waarop hij naar Amber kijkt, bevalt me niet. Bezorgd maar ook liefdevol. Ik zet de gedachte uit mijn hoofd en kijk Amber dan vragend aan.

"Hoe kenden jullie elkaar? Vertel eens wat over jullie relatie."

"We hoeven het hier niet over te hebben," zegt ze.

"Ach kom op, vertel het me. Jake?"

"We kenden elkaar al van de basisschool. Op de middelbare school kregen we pas echt iets."

"Hoe vroeg je haar?"

"Ik stuurde haar al een paar jaar anoniem bloemen. Ik zat vast in de friendzone."

Amber begint te lachen.

"Geef toe, je stalkte me gewoon," zegt ze.

"Oh kom op, we woonden in dezelfde buurt en zaten op dezelfde school, ik stalkte je niet. Uiteindelijk vroeg ik haar met valentijnsdag."

"En jullie?" vraagt Jake dan. "Hoe hebben jullie elkaar leren kennen?"

Amber draait zich naar me om en kijkt me liefdevol aan.

"Starbucks," is het enige wat ze zegt.

"Nog steeds verslaafd?"

"Ja, maar niet aan de koffie."

Ik voel me warm worden van binnen. Misschien ook wel omdat ze dit bij haar ex zegt, maar misschien omdat ze het echt meent. Ze komt dichterbij met haar gezicht. Ik snap meteen wat ze wil doen dus doe ik hetzelfde. Halverwege ontmoeten onze lippen elkaar en drukt ze er een zacht kusje op.

Ik ga weer recht zitten en kijk naar Jake.

"Ik ga maar eens voordat het te laat wordt. Ik moet nog een hotel of iets regelen."

"Dat is toch niet nodig! Je kan bij mij blijven, in Miranda's kamer," zegt Amber opeens.

Vragend kijk ik haar aan.

"Dat lijkt me geen goed plan, Niall zal dat geen leuk idee vinden en dat snap ik," zegt Jake.

"Oh, geen probleem hoor," zeg ik luchtig,  "ik blijf tenslotte ook."

Blij kijkt Amber me aan. Jake loopt naar binnen.

"Sorry, het floepte zo uit mijn mond. Ik weet niet waarom ik dat deed."

"Geen probleem, ik blijf nu ook."

Ze glimlacht weer en ik druk haar tegen me aan. Met haar hoofd op mijn borst staan we daar.

Dit gaat nog eens wat worden.....

*****************************************