Onmogelijke Liefde (one direction)

102. Broken

Amber's p.o.v. 

Ik word wakker en open mijn ogen. Vannacht heb ik vreslijk geslapen. Ik ben wel 50 keer opgestaan om bij Rose te kijken. Rustig kijk ik om me heen en zie dat Niall al is opgestaan, wat verrassend is omdat Niall niet echt iemand is die graag vroeg opstaat. Ik wrijf in mijn ogen en rek me uit. Aan het geluid van de kraan te horen, is Niall aan het douchen. Ik besluit om nog even te blijven liggen tot hij terugkomt. 

Terwijl Niall nog steeds aan het douchen is, geeft zijn telefoon een melding aan. Ik pak zijn telefoon van het nachtkastje en zie dat hij een sms heeft van Liam.

▶Liam:

Hoelaat gaan we? Weet Amber het al?◀

Verbaasd blijf ik naar het scherm staren. Waar gaan ze heen en wordt het voor mij verborgen gehouden? Net op dat moment kom Niall helemaal klaar de badkamer uitgelopen. Hij lijkt een beetje te schrikken als hij me ziet zitten in het bed. Langzaam glijden zijn ogen naar mijn handen en blijft hij staren naar de telefoon.

"Is dat niet mijn telefoon?" vraagt hij.

Ik geef geen antwoord en draai het scherm om.

"Wat bedoelt Liam? Wat weet ik niet?"

"Amber je kan verdomme niet mijn berichten lezen!"

"Waarom niet? Wat verberg je voor me? Zijn er nog meer dingen die ik niet mag weten?"

"Natuurlijk verberg ik geen dingen voor je, maar om nou in mijn telefoon te kijken?!"

Ik pak mijn telefoon van het nachtkastje en gooi hem naar Niall. In een reflex vangt hij hem op.

"Kijk maar in mijn telefoon, je mag alles weten," zeg ik.

Hij haalt een keer diep adem en komt dan bij me op de bedrand zitten. Hij legt mijn telefoon op het nachtkastje en pakt die van hem rustig uit mijn handen.

"Ik verberg niks voor je," begint hij, "maar ik dacht gewoon dat dit er later wel bij kon."

"Het is iets ergs hé?" vraag ik rustig.

"Ja, en daarom ga ik het je niet vertellen."

Hij staat op van het bed en loopt naar de deur. Snel stap ik uit bed en pak zijn arm vast voordat hij weg kan gaan.

"Niall, wat is er aan de hand?"

"Amber, ik moet gaan, ik vertel het je als ik thuis ben."

"Niall, nee. Vertel me waar je heen gaat."

Hij geeft geen antwoord en drukt een kus op mijn voorhoofd. Daarna loopt hij de trap af. Ik ren achter hem aan en ga snel voor hem staan.

"Niall, vertel het me, alsjeblieft," probeer ik. 

Niall blijft me aanstaren en in zijn ogen kan ik zien dat hij twijfelt. Langzaam breng ik mijn lippen naar de zijne en sla mijn armen om zijn nek. Niall zoent me even terug, maar trekt zich daarna terug.

"Amber, ga naar bed en slaap wat." Met die woorden loopt hij de deur uit en stapt in zijn auto. Ik blijf even staan, niet wetend wat ik moet doen. 

Ik doe de voordeur dicht en ren naar mijn kamer. Ik pak mijn telefoon van het nachtkastje en bedenk wie ik zou kunnen bellen voor informatie. De jongens? Nee, Niall heeft ze vast al gewaarschuwd om niks tegen mij te zeggen. Miranda! Natuurlijk, zij was hier de hele tijd en zal ook wel alles mee hebben gekregen. Ik besluit om haar een smsje te sturen, waarbij het klinkt alsof ik het wel allemaal weet.

▶Amber: 

Heb je het al gehoord? Echt vreslijk!◀

Ik blijf er even naar staren. Niall zei dat het iets ergs was, dus zal ik me er vast ook wel vreselijk over voelen. Ik druk op 'verzend' en wacht even af.