Onmogelijke Liefde (one direction)

98. Love

Als ik wakker word, hoor ik een gekreun. Langzaam draai ik me om en zie dat Amber er niet meer ligt. Ik wil net opkijken om te zien waar ze is, als ze binnen komt lopen vanuit de badkamer. Met haar hand op haar hoofd loopt ze naar het bed en stapt weer onder de dekens.

"Wat heb je?" vraag ik.

"Hoofdpijn. Knallende koppijn."

Ze gaat dicht tegen me aanliggen en gewillig sla ik mijn armen om haar heen.

"Heb je een paracetemol gehad?"

"Ja, vannacht al 3 keer maar niets werkt."

"Misschien heeft het geen effect door de medicijnen die je inneemt."

"Ik weet het niet." Ze zucht en sluit haar ogen.

"Mama!" horen we dan opeens.

Amber kreunt een keer en maakt zich van me los. Net wanneer ze uit bed wil stappen trek ik haar terug.

"Ik ga wel. Blijf jij maar liggen."

Ze knikt en plaatst haar hoofd weer op het kussen. Ik stap uit bed en loop naar Rose's kamer. Ze zit in haar wieg en doet haar best om eruit te komen.

"Wil je eruit?" vraag ik haar.

"Uit!" zegt ze.

Ik til haar uit de wieg en loop met haar in mijn armen naar beneden. Uit de kast pak ik een glas en vul hem met water. Ik zoek in de laatjes en vind uiteindelijk het potje met parecetemols. Met Rose nog steeds in mijn armen loop ik terug naar boven.

Ik open zachtjes de kamerdeur en zie dat Amber weer slaapt. Haar borst gaat gelijkmatig op en neer. Ik ga zitten op het bed en probeer haar zachtjes wakker te maken.

"Amber," zeg ik zacht.

Na een paar keer proberen opent ze haar ogen.

"Wat is er?"

"Hier," zeg ik en pak 2 paracetemols uit het potje. Ik leg ze in mijn handpalm en steek ze naar Amber uit met in mijn andere hand het glas met water.

Langzaam gaat ze overeind zitten en pakt de pillen. Ze stopt ze in haar mond en meteen daarna drinkt ze het water uit het glas. Als ze klaar is legt ze het glas neer op het nachtkastje naast haar.

Ze knippert een paar keer en glimlacht dan als ze Rose opmerkt.

"Hey Rosie," zegt ze dan. Ze steekt haar armen uit en meteen kruipt Rose naar haar toe. Amber drukt een kus op Rose's voorhoofd en trekt haar daarna onder de dekens. Ik ga er ook weer in liggen en Amber laat Rose tussen ons inliggen. Aan haar lach te horen, bevalt het haar wel.

We blijven een tijdje zo liggen tot de deurbel gaat.

"We kunnen doen alsof we het niet gehoord hebben," stel ik voor.

Amber schiet in de lach.

"Niall, als het niet iemand bekends was, had Peter diegene er wel niet doorgelaten."

"Ja en als het belangrijk is, kan die persoon ook gewoon bellen."

Lachend staat ze op. "Ik maak wel open."

"Het kon ook niet anders. Het moest gewoon verpest worden."

Hoofdschuddend loopt ze de kamer uit naar beneden.

Als Amber na 10 minuten nog niet terug is en niks heeft laten horen, stap ik verbaasd uit bed. Ik til Rose op van het bed en loop met haar in mijn armen naar beneden. Ik vind Amber in de woonkamer. Ze zit op de bank en kijkt naar een grote doos die op tafel staat.