Chapter 61: Judgment and comfort

1K 23 5
                                        

Yumi’s POV

Maaga akong nagising dahil nakatanggap ako ng text galing kay Toshio kagabi saying that he’s in Philippines at gusto niyang makipagkita kaya magkikita kami ngayon sa tinext kong address sa kanya. It’s time for revelation.

I took a shower and put on a dress, very much like Maiko Fujiwara’s style but I didn’t put any makeup on. I just patted a powder on my face at umalis na.

I waited for a taxi cab outside the mansion at hindi naman nagtagal ay dumating din ang hinihintay ko. I shove myself inside at sinabi sa driver ang lugar na pupuntahan ko. Hindi ko alam anong mararamdaman ko nang mga sandaling ito. Si Toshio na tinuturing kong kapatid, kapamilya at kaibigan ay gagawa ng ganitong kahindik-hindik na gawain. What for? I’m so damn frustrated sa isiping iyon.

After a few minutes ay nakarating na rin kami sa Espresso Bay Café at binayaran ko na si manong driver. I went inside the café shop at naghanap ng bakanteng pwesto dahil wala pa siya and he’s still on his way.

Ilang minuto rin akong naghintay bago siya dumating. He came over with a smile pasted on his face as he tried to kiss my cheek. Hinayaan ko lang siya at saka siya umupo sa harap ko.

“How’s my princess?” Princess mo mukha mo. Kailan ka pa naging kontrabida sa istorya ng buhay ko?

“I’m doing good.” I answered disinterested at nahalata niya iyon.

“Is something wrong, Maiko?” tanong niya as I clenched my fist dahil sa pangalang tinawag niya sa’kin at hindi na ako magpapaliguy-ligoy pa.

“It’s not Maiko. It’s Yumi.” I said with conviction at nahalata ko kaagad ang pamumutla niya.

Ang kapal din naman ng mukha niyang paikutin ako sa mga kasinungalingan niya sa loob ng anim na taon. That was six years for damn’s sake at pinaniwala niya ako sa ibang katauhan. Nabuhay ako sa anim na taon sa pag-aakalang meron akong perpektong pamilya… pamilya? Does the Fujiwara household knows about this too? Oh crap!

“W-what are you talking about?” he asked as he stuttered. I can feel his tension that he’s not able to swallow the lump in his throat for the fear that I might explode anytime. Hindi naman ako eskandalosa.

“Don’t act all innocent, Kimura! Yes, second name basis. Because I hate you. You invaded my realm and destroyed it. How could you done such thing? To me. For crying out loud, you’re such a bastard. I remembered everything, Kimura. And I loathed you for what you did.” I said as I gritted my teeth with anguish.

Bigla siyang napayuko sa tinuran ko. Guilty? You should be, at kulang pa iyan sa lahat ng panlolokong ginawa mo.

“I was trying to protect you.” He answered in a low voice but enough for me to hear him.

I nearly laugh at what he blurted out. To what? Protect me? From what? That’s even out of the question.

“Don’t use that word against me. It’s just a ruse for your own satisfaction, you asshole!” I scowled at him.

Hinawakan niya ang kamay ko na nakapatong sa mesa pero marahas kong binawi ang pagkakahawak niya sa kamay ko. I disgusted him.

“You must have had so much fun playing with me for six years. Making me believe that I am someone else. Making me believe that you are my lover. And making me believe in your damn lies!” I continued to talk dahil nanatili lamang siyang nakayuko.

Pakiramdam ko ay umakyat sa ulo ko ang lahat ng dugo ko. Siguro namumula na rin ako sa galit ko. I never felt such fury before. When my parents died, I felt remorse and regret dahil hindi ko sila naprotektahan. But this is different. The whole six years was spent to nothing.

The Three Brothers and I [COMPLETED]Mga kuwentong kahuhumalingan mo. Tumuklas ngayon