Not Like Most Love Stories (NL)

2. Job Interview

Emily's POV:

Ik open mijn ogen en voel meteen een barstende koppijn. Ik had gisteren niet moeten drinken.. Ik ga rechtop zitten en kijk naast me. Leroy ligt niet meer in bed. Ik kijk naar zijn nachtkastje en zie er een briefje op liggen. Ik kruip langzaam naar de kast en pak het briefje: Ik wilde je niet wakker maken, ik ben naar werk. Veel succes met je sollicitatiegesprek! ~Leroy. Ik moet glimlachen en klim langzaam uit bed. Ik loop richting de badkamer en doe het licht aan. Het licht is te fel dus val ik als een mongool op de grond. Ik klim van de grond en loop naar de spiegel. Met ogen zo weinig mogelijk open pak ik mijn tandenborstel uit het kastje naast de spiegel.

Wanneer ik klaar ben, was ik mijn gezicht en loop ik vermoeid naar de woonkamer. Ik kijk naar ons kleine appartement en zie dat alles best wel rommelig is. Leroy was zeker bijna te laat. Ik loop naar de keuken en open de koelkast, leeg. Tenminste niet leeg, maar niets lekkers. Ik loop naar de kast waar de snacks altijd liggen en zie dat die wel helemaal leeg is. Die was letterlijk twee dagen geleden gevuld.. Ik rol met mijn ogen en loop terug naar de slaapkamer. Ik laat mezelf op het bed vallen en kijk naar het witte plafond. Het was echt raar om Aiden gister te zien.. Na vijf jaar.. Ik klim weer overeind en kijk naar de klok. Ik spring van het bed af en ren snel naar de kast. Het is namelijk acht uur, ik moet daar half negen zijn.

Uit de kast en pak ik snel mijn setje kleren, die ik gister al had klaargezet. Ik doe mijn pyjama uit en zie dat als ik de witte blouse aantrek een hickey heb in mijn nek. Kut! Ik zucht diep en doe de kraag iets anders, in de hoop dat het niet opvalt. Gelukkig is de hickey niet meer te zien. Ik doe snel de zwarte pantalon aan en ren naar de badkamer. Ik doe snel mijn haar en kijk nog een keer in de spiegel. 'Hopelijk is dit goed genoeg..' zeg ik tegen mezelf en ik rol met mijn ogen. De hoofdpijn is nog steeds niet weg, mijn haar werkt niet mee en ik ben al bijna te laat. Ik ren snel het gebouw uit en naar de auto. Gelukkig zit het verkeer mee en ben ik nog op tijd.

'Hallo, ik ben Emily Lewis. Ik kom voor het sollicitatiegesprek.' zeg ik buiten adem en de vrouw achter de balie scant mijn outfit. 'Negeer haar maar, ze is ontslagen.' zegt een andere vrouw en ik glimlach naar haar. 'Leid jij haar rond?' vraagt de chagrijnige vrouw en de andere vrouw knikt. Ze steekt haar hand naar me uit en glimlacht. 'Ik ben Grace van Vliet.' zegt ze aardig en ik schud haar hand. 'Emily Lewis.' zeg ik glimlachend en ze knikt. 'Volg mij maar, dan laat ik je een beetje zien waar alles is.' zegt ze en ik loop snel achter haar aan. Ben ik al aangenomen dan?

Grace neemt me mee de lift in, die ruikt naar rozen. Ik kijk om ons heen en ze lacht zachtjes. 'Baas houdt van rozen.' zegt ze lachend en ik knik. 'Genoteerd.' zeg ik speels en ze glimlacht naar me. De liftdeuren gaan open en er stapt een man naar binnen. 'Newton.' zegt Grace groetend en de man zwaait ongemakkelijk. De liftdeuren gaan weer open na een paar etages en de man stapt uit, zonder iets te zeggen. Letterlijk één etage later stappen wij ook uit. 'Hier is onze etage, of tenminste de personeelsetage.' zegt ze en ik kijk om me heen. Alles is wit, het is gewoon te fel. Het is dat mijn hoofdpijn al een beetje is gezakt, anders zou ik gek worden. Ik knipper een paar keer en kijk door de grote hal. Veel mensen zijn druk aan het werk aan hun bureaus.

'Kom je?' vraagt Grace die al aan 't einde van de grote hal staat. Snel loop ik naar haar toe en ze doet een deur open. 'Hier is de kantine, voor pauzes.' zegt ze lachend en ik knik. 'Zullen we dan nu naar jullie etage gaan?' vraagt ze en ik kijk haar vragend aan. 'Onze etage?' vraag ik en ze knikt. 'De baas en zijn assistente hebben een eigen etage.' zegt ze blij en ik zucht diep. Ik dacht dat ik ook gewoon hier ergens zou zitten.. Ik knik en ze pakt mijn arm vast. We stappen weer terug in de lift en gaan nog één etage omhoog, de hoogste van het hele gebouw. 'En hier is jullie etage.' zegt ze speels en ik kijk naar de deur. Wanneer die opengaan valt mijn mond open. De hele etage is precies het tegenovergestelde van beneden. Het ziet er beter uit, ook wat meer kleur maar toch modern. De banken in de hal zijn van leer en er zijn veel planten. Er is een waterval muur, wat ik bijna aan wil raken. Grace schraapt haar keel en ik draai me snel om.