Not Like Most Love Stories (NL)

76. Another Secret

Emily's POV:

'Wie ben jij?' vraagt de kloon van Angelo terwijl hij met zijn vinger naar me wijst. Ik doe een stap naar achter en voel Angelo achter me staan. 'Laat haar met rust Roano.' zegt Angelo geïrriteerd en ik zie hem meteen veranderen. Roano? 'Lang niet meer gezien broer.' zegt "Roano" vrolijk en ik kijk hun beide vragend aan. Ze omhelzen elkaar even, terwijl ik hier maar sta. 'Maar wie is dit, is dit je chick of wat?' vraagt die Roano gast en ik kijk hem geïrriteerd aan. 'Nee, het gaat je helemaal niet aan wie het is. Vraag het aan pa.' zegt Angelo en hij pakt mijn arm weer vast. Hij trekt me mee naar een soort lange gang, met veel deuren. Heb ik nog een broer? Ik kijk naar Angelo, want ik wil antwoorden. Het enige probleem is. Hij kijkt niet naar mij.

'Wie was dat?' vraag ik en hij zucht diep. 'Is het goed als ik het allemaal later uitleg, eerst dit.'zegt hij en ik zucht diep. Ik trek mijn arm uit zijn hand en sta stil. 'Wie was dat?' vraag ik nu iets harder en hij draait zich zuchtend om. Even valt er een ongemakkelijke stilte, maar dan rolt hij met zijn ogen. 'Hij is je stiefbroer. Roano Berkman.' zegt Angelo en ik maak mijn ogen groot. 'Ik heb nog een broer?' 'Ja, hij is soort van de rede dat pap en mam uit elkaar zijn.' zegt Angelo en ik kijk naar de grond. Ik heb nog een broer.. 'Waarom weet ik dit nu pas?' vraag ik en hij loopt naar me toe. De stappen die hij mijn kant op doet, doe ik naar achter. 'Waarom heb je dit niet eerder verteld?' 'Het was onbelangrijk, je zou hem toch nooit zien.' zegt hij nonchalant en ik lach op een sarcastische manier. 

'Blijkbaar wel, anders zou ik er nooit achter komen.' zeg ik snel en hij zucht diep. 'Kunnen we eerst naar pa, dan legt hij alles wel uit.' zegt Angelo zuchtend en ik kijk hem geïrriteerd aan. Hij kijkt afwachtend naar me, maar ik zeg niks. 'Loop dan.' zeg ik en hij loop zuchtend verder. Ik loop achter hem aan en wrijf over mijn arm. Waarom vertelde hij het niet eerder? 'Klaar voor?' vraagt hij en ik knik. Hij opent de grote deuren aan het einde van de lange gang en loopt naar binnen. Ik loop achter hem aan en kijk om me heen. Bijna alles is wit. De vloer is van marmer, wat heel erg mooi is, alleen ook heel erg vel. De banken zijn spierwit en alleen het tapijt is zwart. Er hangen grote lampen aan het plafond, waardoor alles nog feller lijkt. 

'Pa!' roept Angelo en het echoot een beetje. 'Angelo, sinds wanneer zou je op bezoek komen?' vraagt een vrouwelijke stem en ik draai me om. Aan de rechter kant van ons is een gigantische trap, waar een hele mooie vrouw naar beneden loopt. Is dat zijn nieuwe vrouw? 'Linda, waar is pa?' vraagt Angelo iets geïrriteerd en ik kan nu duidelijk zien dat Angelo de vrouw niet echt mag. 'Nou, nou. Zo groet je je moeder niet.' 'Stiefmoeder.' zegt Angelo en ik kan nu ook zeggen dat dat inderdaad zijn vrouw is. Ze heeft lang blond haar, dat net boven haar kont stopt. Het kan ook nep zijn, maar maakt niet uit. Ze heeft een goed figuur, maar niet te erg. 'Roano! Roep je vader!' gilt "Linda" en ik kijk naar Angelo. Hij glimlacht naar me en pakt mijn hand vast. Eigenlijk hoor ik boos op hem te zijn, maar de zenuwen zijn te hoog. 

'Waarom kan jij dat niet doen?' schreeuwt Roano terug. Hij loopt de kamer ook in en springt op een van de witte banken. 'Zo praat je niet tegen je moeder!' zegt Linda streng en Roano rolt met zijn ogen. 'Geraldo! Je zoon doet weer eens onbeleefd!' schreeuwt Linda verder en ik wil lachen, maar kan het net inhouden. Angelo heeft schijt en begint keihard te lachen. 'Je zoon? Ik ben ook jouw zoon ma.' zegt Roano geïrriteerd en hij loopt naar Angelo toe. 'Hand in hand, ze is je vriendin.' zegt hij plagend en Angelo rolt met zijn ogen. 'Nee, ze is mijn zusje mongool.' zegt Angelo geïrriteerd en Roano's ogen worden groot. 'Zusje?' vraagt Linda en ze werpt me een vieze blik. 'Wat is er?' vraagt een man vanaf boven aan de trap. Iedereen kijkt naar boven en de man kijkt alleen maar naar mij. 'Hey pap.' zegt Angelo en de man glimlacht naar hem. 

'Emily?' zegt hij twijfelend en ik zwaai ongemakkelijk naar hem. Hij rent de trap af en tilt me op. Hij geeft me een stevige knuffel en ik kan bijna geen adem meer halen. Ik weet niet wat ik moet doen, dus doe ik maar niets. 'Ik dacht dat deze dag nooit zou komen.' zegt hij opgewonden en ik zie dat er tranen in zijn ogen vormen. 'Niet huilen.. Ik uhm.. Ik wou u gewoon een keer ontmoeten.' zeg ik zenuwachtig en hij glimlacht naar me. 'Noem me maar pa, anders voel ik me zo oud.' zegt hij en ik knik. Hij trekt me mee naar Angelo en geeft hem een knuffel. 'Hey pap, lang niet meer gezien.' zegt Angelo en hij geeft pa een schouderklopje. 'Je hebt haar meegenomen.' zegt hij trots en Angelo knikt.