Not Like Most Love Stories (NL)

66. A Few Months Later

Aiden's POV:

Dagen worden weken en voor ik het wist vlogen er al een paar maanden voorbij. Het leven is iets beter, al zou het beter zijn als ma erbij was geweest. Samira woont nu al iets van drie maanden bij ons, dus er zijn ongeveer drie maanden voorbij. Emily en ik hebben veel gepraat en het gaat goed met ons. Vorige week zeiden de kleintjes papa, maar volgens Emily zeiden ze mama. Volgens andere zeiden ze geen van beide, maar ik weet zeker dat ze papa zeiden. Emily geeft ze af en toe gewoon zacht gekookte pasta, wat ze heel erg lekker vinden. Noraily's favoriete speeltje is een teddybeer, die ze van Emily's moeder heeft gekregen en die van Valentino is een autootje, die hij van mij heeft natuurlijk. Elke keer als ze het "kwijtraken" worden ze hysterisch. 

Gelukkig gaan ze steeds vaker naar de crèche en moet Samira ook gewoon naar school, anders zou ik helemaal gek worden. Nu kunnen Emily en ik gewoon naar werk, zonder te veel stress. Het leven is goed en het leven is vrolijk. Naomi en Noah zijn officieel verloofd. Zelf zit ik ook te twijfelen, ik wil de rest van mijn leven met haar zijn. Voor altijd en eeuwig. Ik vroeg haar laatst nog of we nog een kind zullen nemen. Ze begon keihard te lachen en begon daarna na te denken. 'Misschien over een paar jaar' was haar antwoord. Ik ga haar eraan houden. De tweeling is alweer bijna één jaar. Ik wil het groots vieren, alleen Emily vind dat onnodig. 'Ze gaan het toch niet herinneren.' zegt ze dan altijd, maar eerlijk gezegd snap ik dat niet. We gaan sowieso veel foto's maken, dus dan kunnen ze altijd terugkijken. 

Het is nu maandag ochtend, mijn dag om de kinderen weg te brengen. Ik zie dat Emily ze matchende outfits heeft gegeven, wat er schattig uitziet. 'Kom, papa gaat jullie wegbrengen.' zeg ik en Valentino begint weg te kruipen. Ik til hem snel op en hij begint te trappen en slaan. Ik zet hem snel in de kinderwagen en dan doe ik hetzelfde bij Noraily, die te druk bezig is met haar speeltje. 'Vanavond gaan we bij Aaliyah eten.' zegt Emily snel en ik kijk haar vragend aan. 'Oh ja?' vraag ik en ze knikt. 'Wilt Lorenzo dat wel?' vraag ik en ze haalt haar schouders op. 'Jij gaat sorry zeggen en het goed maken.' zegt ze snel en ik kijk naar de grond. 'Plus, het was Aaliyah en mijn idee.' zegt ze snel en ik kijk op. 'Aaliyah?' 'Ja, ze wilt dat Lorenzo niet meer zo depressief doet als ze het over ons heeft.' zegt Emily plagend en ik moet lachen. 'Is goed, wij allemaal?' vraag ik en ze haalt haar schouders op. 

'Mag ik dan bij Angelo blijven?' vraagt Samira, die snel haar tas pakt uit haar kamer. 'Ik zal het vragen, maar je mag wel mee hoor..' zegt Emily en Samira schud haar hoofd. 'Ik wil met Magdalena spelen.' zegt Samira enthousiast en ik kijk naar Emily, die knikt. 'Nou, succes op werk. Kom Samira.' zegt Emily en ze geeft me snel een kus, voordat ze ons appartement verlaat. Samira zwaait naar Valentino en Noraily en glimlacht naar mij. Ze trekt de deur dicht en ik doe snel Valentino en Noraily's schoenen aan. Daarna pak ik snel mijn spullen bij elkaar en ga ik ook uit huis. Ik breng de kinderen naar de crèche, waar Noraily begint te huilen als ik wegga. Ik blijf even en ga weg wanneer ze niet oplet, helaas heeft ze me door en begint ze alsnog te huilen. Ik dacht al, wanneer gaat zij huilen? 

Hailey's POV:

Voor de zoveelste keer word ik gebeld door de crèche. Ik neem gauw op en hoor kinderen op de achtergrond huilen. 'Mevrouw, uw zoon is gewond. Hij is al weer wat beter, maar ik dacht dat u het wou weten.' Ik hang op en ren snel naar de lobby. 'Als iemand me wilt spreken, ben ik even weg.' zeg ik snel en Vera knikt. Ik ren naar mijn auto en rij snel naar die verdomde crèche. Ze belde me vaker, dat Jordan geslagen was en shit, maar gewond nog niet. Tenminste niet zo. Anders had ze wel gezegd dat er weer een ruzie was. Wanneer ik er eindelijk aankom stap ik meteen uit. Eenmaal binnen zie ik mijn kleine baby huilen. 'Awh.. Baby toch..' zeg ik en hij steekt zijn kleine armpjes naar me uit. De vrouw die hem vast heeft geeft hem voorzichtig aan me.

'Wat is er gebeurd?' vraag ik terwijl ik Jordan probeer te kalmeren. 'Hij is gevallen, van de verschoontafel.' 'Hoe kan dat dan? Letten jullie niet op ofzo?' vraag ik iets te bot, maar ze horen er wel beter op te letten. 'Zijn arm doet pijn, maar er is niks gebroken of gekneusd.' zegt de vrouw kalm. Hoe kan ze kalm blijven? 'Mijn kind gaat hier niet meer blijven.' zeg ik en ik pak al zijn spullen. 'Ik ga hem meteen uitschrijven, waar moet ik zijn.' zeg ik en de vrouw kijkt me geschokt aan. 'Mevrouw' 'Waar moet ik hem uitschrijven.' zeg ik, voordat de vrouw verder gaat.