Not Like Most Love Stories (NL)

60. Nothing New

Emily's POV:

'Wanneer komt Aiden?' vraagt Naomi aan me en ik haal mijn schouders op. 'Waarom zo geïrriteerd?' vraagt ze plagend en ik moet lachen. 'Ik ben niet geïrriteerd, ik weet het gewoon niet.' zeg ik en ik zet Valentino in zijn box. 'Oké, time out. Is alles oké?' vraagt ze bezorgd en ik kijk haar vragend aan. 'Jawel, hoezo?' 'Je ziet er niet meer glinsterend uit.' zegt ze terwijl ze met haar vingers in mijn arm prikt. 'Hoe bedoel je?' vraag ik en ik ga op de bank zitten. 'Ben je nog gelukkig?' vraagt ze en ik knik. 'Natuurlijk, waarom niet?' 'Je ziet er niet zo uit.' 'Ik heb gewoon het gevoel dat we uit elkaar groeien, maar dat kan ook komen omdat hij morgen voor twee maanden naar Engeland gaat.' zeg ik twijfelend en ze knikt. 

'Hij doet je geen pijn toch?' vraagt ze snel en ik schud mijn hoofd. 'Nee, tuurlijk niet.' 'Beter van niet. Ik wil gewoon dat je gelukkig bent.' zegt ze en ze omhelst me. 'Weet ik, ik wil ook dat jij gelukkig bent Naomi.' zeg ik en ik knuffel haar terug. 'Zullen we dan maar beginnen met eten?' vraagt ze ongeduldig en ik moet lachen. 'Noah moet nog komen.' zeg ik lachend en ze zucht diep. 'Ik bel hem wel.' zegt ze snel en ze loopt naar de woonkamer. Ik zucht diep en kijk naar m'n telefoon, nog niets. 

Het zit zo. Drie dagen lang zijn Aiden en ik steeds minder gaan praten. Het enige waar we nu nog over praten is de kinderen, that's it. Niet dat het erg is, nou eigenlijk wel. We praten niet meer over gevoelens en er gebeurd ook niet zo veel meer tussen ons. Elke ochtend geeft hij me een kus voordat hij naar werk gaat en elke avond voordat we gaan slapen. Hij houd me niet eens meer vast, en wanneer ik hem vast wil houden draait hij zich om. Misschien verbeeld ik het gewoon, maar hopelijk komt het allemaal weer goed wanneer hij terug is van Engeland. Twee maanden.. Gelukkig heb ik de tweeling al ingeschreven bij een crèche, zodat ik kan werken. 

Morgen ochtend gaan we Aiden wegbrengen naar Schiphol. Hopelijk komt alles daarna goed?  Ik hoor sleutels in de voordeur en kijk naar de woonkamer. 'Sorry dat ik zo laat ben, ik moest Noah ophalen.' zegt Aiden en hij geeft me snel een kus. 'Zomaar geef je mij de schuld.' zegt Noah en hij loopt meteen naar Naomi toe. 'Hey schat, hoe was werk?' vraagt hij aan haar en ze slaat haar armen om zijn nek. Ze hebben een hele zoensessie, terwijl ik en Aiden elkaar ongemakkelijk aankijken. Ja.. 'Zullen we dan maar eten?' zegt Aiden om de stilte te breken en ik knik. We lopen de eetkamer in en gaan aan tafel zitten. 'Dus, hoe was werk?' vraagt Noah aan me en ik haal mijn schouders op. 'Druk, veel mensen hebben blijkbaar financiële administratie nodig.' zeg ik en ze lachen om iets wat eigenlijk niet grappig is. 

Dat komt omdat het gewoon ongemakkelijk is. Na het eten gaan we met z'n alle op de bank zitten en kijken we een film. Ik glip er tussenuit en loop naar de babykamer om ze eten te geven, waarna ze in slaap vallen. Ik draai me om en zie Aiden in de deurpost staan. 'Alles oké?' vraagt hij fluisterend en ik knik. 'Zijn ze al weg?' vraag ik zacht, voordat ik de kamer uitloop. Hij knikt en zucht diep. 'Ik heb echt geen zin om te gaan morgen.' zegt hij klagend en ik moet lachen. 'Je moet wel, anders kan je de deal niet sluiten.' zeg ik snel. Ik weet niet of ik hem probeer te overtuigen of mezelf. 'Hopelijk heb ik het voor twee maanden gefixt, dan kan ik eerder terugkomen.' zegt hij met lage toon, waardoor het heel uitgeput klinkt. Als hij geen zin heeft, waarom gaat hij dan?.. 

Ik wil zoveel zeggen tegen hem, ik wil hem overhalen om te blijven. Maar ik weet dat het moet. Dan krijg ik weer hetzelfde verhaal als altijd. "Het moet wel, ik heb geen keus" zijn de woorden die hij altijd zegt als ik hierover begin. Ik wil met hem praten, maar ik voel gewoon dat er een te groot gat tussen ons zit. Maar hoe gingen we van romantisch op bed, naar dit. We praten amper en als we praten is het gewoon ongemakkelijk as fuck. Wat is er fout gegaan? 

Aiden's POV: 

'Heb je alles?' vraagt Lucas en ik knik. Hij is helemaal naar Schiphol gereden om me uit te zwaaien. Ik kijk naar Emily die met Noraily en Valentino aan het spelen is. 'Dan ga ik maar weer.' zegt Lucas ongemakkelijk en hij geeft me een slappe knuffel. Ik moet lachen en kijk weer naar Emily, die nu ook naar mij kijkt. 'Fijne reis.' zegt ze zacht en ik glimlach naar haar. 'Bedankt..' Baby.. Ze geeft me een ongemakkelijke knuffel en gaat achter me staan, zodat ik Valentino en Noraily nog kan knuffelen. 'Let goed op mama oké..' fluister ik en Noraily klapt met haar handen. Of nou ja, klappen kan je het niet noemen want je hoort het amper. Ik ga weer rechtop staan en glimlach naar ze. Ik ga niet huilen.. Kom op.. Ik adem diep in en uit, om de tranen tegen te houden en knik.