Not Like Most Love Stories (NL)

68. Asking The Wrong Questions

Aiden's POV:

'Bedankt..' zeg ik zacht en Emily's moeder knikt glimlachend naar me. 'Hou me op de hoogte.' zegt ze en ik knik. Ze pakt Maggies hand vast en loopt dan naar buiten. Ik ga zuchtend op de bank zitten en zie dat Lorenzo er nog zit, samen met Naomi, Noah en Dante. 'En?' vraagt Noah aan me en ik zucht diep. 'Ze gaan de gevangenis in... Denk ik.. We moeten binnenkort bij de rechter zijn, Emily ook.' zeg ik. Ik voel me zo kut, zo schuldig. 'Gaat het wel?' vraagt Lorenzo en ik schud mijn hoofd. 'Als ik gewoon verdomme mee was gegaan.' zeg ik en ik voel ze gewoon naar me kijken. 'Het is niet jouw schuld.' zegt Naomi snel en ik lach even. 'Juist wel.. Als ik Jonathan die ene avond nooit in elkaar had geslagen..' zeg ik. 'Waar heb je het over?' vraagt Lorenzo die, Dante eindelijk heeft kunnen laten slapen.

'Jonathan.. Van Portugal vijf jaar geleden.. Ik zag hem, een paar maanden geleden. Hij begon over Emily, dus ik flipte. Ik dacht dat ik hem had vermoord, maar Emily zag hem een paar dagen daarna in die club, samen met Naomi.' zeg ik en Naomi kijkt ongemakkelijk naar de grond. 'Blijkbaar had Isaac een camera gestopt in de beer.' zegt Noah en ik kijk hem aan. 'Wat?' 'Ja, camera en microfoon.' gaat hij verder. Ik spring van de bank en ren naar de babykamer. De deur vliegt open en ik zie dat ze beide rustig slapen. Ik zoek die rot knuffel die Isaac heeft gegeven en zie dat het niet meer op de plek ligt, waar het eerst lag. 'Waar is het?' vraag ik, wanneer ik snel de woonkamer in loop.  'Angelo zou hem weggooien.' zegt Naomi en ik haal opgelucht adem. 

De slaapkamerdeur gaat langzaam open en Aaliyah komt naar buiten. 'Hoe gaat het met haar?' vraag ik ongeduldig en Aaliyah kijkt me aan. 'Ik weet het eerlijk gezegd niet.. Maar beter dan ik had verwacht.' zegt ze en ik haal opgelucht adem. 'Bedankt.' zeg ik en ik glimlach naar haar. 'Gaan we?' vraagt Lorenzo en Aaliyah knikt. 'Echt heel erg bedankt.' zeg ik tegen iedereen en ze glimlachen naar me. 'Geloof me, ik deed het voor Emily.' zegt Aaliyah speels en ik moet lachen. Ik knik en doe de deur achter hun dicht. Nu ben ik weer helemaal alleen in de woonkamer. Moet ik naar haar toe? Misschien is ze bang voor aanraking? Maar Aaliyah zei dat het beter gaat dan verwacht... Dus?.. Twijfelende loop ik heen en weer door de kamer. Dan hoor ik de slaapkamer deur weer open gaan. Ik kijk op en zie Emily in mijn shirt lopen. 

Emily's POV:

Aiden staat bij het raam en kijkt mijn kant op. Ik glimlach naar hem en loop dan naar de bank. Hij kijkt me afwachtend aan en ik knik, als teken dat hij heus wel dichterbij mag komen. 'Gaat het?' vraagt hij, terwijl hij aan de andere kant van de bank gaat zitten. 'Jawel.. Ben gewoon een beetje in shock.' zeg ik en hij knikt. 'Het spijt me Em. Het is allemaal mijn schuld.' zegt hij snel en ik schud mijn hoofd. Ik sta op en loop zijn kant op. 'Het is niet jouw schuld.' 'Jawel, ik had Jonathan nooit in elkaar moeten slaan.' 'Ik denk dat het daarvoor al begon..' zegt ze ongemakkelijk en ik kijk haar vragend aan. 'Hij vroeg waarom ik jou koos en niet hem. Dus dit begon al daarvoor.' 

Hij kijkt me twijfelend aan, wat ik begrijp. Maar het is niet zijn schuld. Ik leg mijn hand op zijn borst en hij kijkt me met grote ogen aan. 'Wat doe je?' vraagt hij snel en ik trek mijn hand weg. 'Wat is er?' 'Nee.. Ik dacht gewoon.. Dat je een tijdje niet aangeraakt zou willen worden ofzo.' zegt hij ongemakkelijk en ik pak zijn hand vast. 'Ik weet dat jij het niet was, dus waarom zou ik?' vraag ik en hij glimlacht naar me. 'Weet je het zeker? Want ik weet hoe je bent.' zegt hij en ik ga tegen hem aan liggen. 'Hou je mond..' zeg ik klagend en ik druk mijn hoofd in zijn shirt. 'Ik zie dat je je wonden al hebt verzorgd.' zeg ik en hij knikt. 'Het ziekenhuis eigenlijk.' zegt hij en ik kijk hem met grote ogen aan. 'Ja, ik ben naar het ziekenhuis geweest.' zegt hij voordat ik wat kan zeggen. 

'Zullen we naar bed, je moet vast moe zijn?' vraagt hij en ik knik. Ik wil opstaan, maar hij is me voor en tilt me op. 'Ik kan lopen, dat weet je toch.' 'Ja, maar dit is leuker.' zegt hij glimlachend en hij gooit me zowat op het bed. Ik val er bijna van af en kijk hem "geïrriteerd" aan. Hij begint keihard te lachen en ik moet nu ook echt heel erg hard lachen. Hij rent naar het bed, spring en beland naast me neer. 'Je bent echt hyper.' zeg ik en hij knikt. 'Ik ben gewoon blij dat het goed met je gaat.' zegt hij en hij geeft me een kus. Ik schrik eerst, maar dan voel ik gewoon dat het anders is dan met Jonathan, en sla ik mijn arm om zijn nek.