Not Like Most Love Stories (NL)

26. Time To Think

Emily's POV:

Elf dagen lang. Elf dagen lang zit ik al te denken over mijn antwoord op Aiden's vraag. Ik heb geen idee wat ik ga zeggen. Ik heb gezegd dat ik het voor Maddy's babyshower zou weten, maar ik heb geen idee. In mijn hoofd heb ik twee lijstjes gemaakt, met redenen voor waarom wel en waarom niet. Ik heb er meer bij waarom niet, maar ik wil het heel graag. Al helemaal omdat het dan veel makkelijker gaat zijn en het kost minder geld als we de huur gaan splitten. Ik wou al verhuizen en hij zegt dat hij de perfecte plek heeft gevonden, iets wat we beide leuk zouden vinden. Ik weet ook niet waarom ik het gewoon niet zeg, want ik wil het. Ik ben alleen bang dat ik er spijt van ga krijgen. 

Net wanneer ik uit de badkamer kom, hoor ik de deur opengaan. 'Emily?' vraagt Aiden en ik ga in de deuropening staan. 'Ja?' vraag ik glimlachend en hij loopt op me af. Hij geeft me een kus en glimlacht naar me. Deze elf dagen waren moeilijk voor ons beide. Ik zei dat ik tijd nodig had en dat accepteerde hij. 'Welke kleur ga jij aandoen?' vraagt hij en ik kijk naar zijn outfit. Hij heeft een blauw overhemd met een zwarte broek. Iets wat ik niet zo vaak zie, aangezien hij op werk altijd een pak aanheeft. 'Blauw natuurlijk.' zeg ik en hij knikt. Hij loopt naar het bed en gaat zitten. Zal ik het nu zeggen? 'Binnenkort wordt het druk, dus je gaat me moeten helpen.' zegt hij en ik kijk hem vragend aan. 'Help ik je nu niet genoeg dan?' vraag ik en hij glimlacht naar me. 

'Jawel, alleen je moet vanaf morgen mee naar vergaderingen.' zegt hij en ik kijk hem geschokt aan. 'Waarom?' vraag ik, terwijl ik een lichtblauw jurkje uit de kast pak. 'Zodat je dicht bij me bent, voor als ik gestrest ben.' zegt hij en hij staat op. 'En waarom heb je me juist dan nodig?' vraag ik en leg het jurkje op bed. 'Je wilt het me horen zeggen hé?' vraagt hij fluisterend en ik voel zijn warme adem tegen mijn nek. Oh.. Op die manier.. Ik kijk hem aan en zie zijn ogen glinsteren. 'Je bent echt hongerig.' zeg ik speels en ik geef hem snel een kus. 'Mag ik me even omkleden?' vraag ik en hij knikt. Hij gaat weer op mijn bed zitten en kijkt naar me. 'Uhm..' 'Wat, het is niets wat ik niet eerder heb gezien.' zegt hij speels en ik trek hem van het bed af. 

Aiden's POV:

Na ongeveer een kwartier komt ze de kamer uit. Ik sta op en kijk naar haar outfit. Het jurkje staat haar goed, te goed. Alles staat haar goed. Damn.. Als ik niet uitkijk ga ik straks nog kwijlen. Vanavond pas.. 'Wauw.. Je bent.. Wauw..' zeg ik verbijsterd en ze begint te blozen. 'Zullen we dan maar gaan?' vraag ik glimlachend en ze knikt. 'Eerst..' zegt ze en ik kijk haar onderzoekend aan. Ze kijkt naar de grond, wat me een beetje paniekerig maakt. 'Wat is er?' vraag ik en ze ademt diep in en uit, waarschijnlijk om zichzelf te kalmeren. 'Over dat samenwonen.' zegt ze zacht en ik ga voor haar staan. 'Ik wil het wel proberen..' fluistert ze bijna en mijn hart lijkt wel te ontploffen. Wilt ze..  Wilt ze echt samenwonen?! 'Dus het is een ja?' vraag ik ongeduldig en ze knikt. 

'YES!' schreeuw ik opgewonden. Ik til haar op en draai haar in het rond. Ze lacht omdat het kietelt en ik zet haar weer neer. 'Heb je alles al geregeld?' vraagt ze en ik knik. 'We kunnen morgen alles naar het nieuwe huis brengen.' zeg ik opgewonden en ze lacht om mijn enthousiasme. 'Dan bel ik onderweg wel mijn huisbaas, om mijn kant te regelen.' zegt ze en ik knik. Ik druk mijn lippen op die van haar en glimlach automatisch. Ik had niet verwacht dat ze ja zou zeggen, omdat ze elf dagen nodig had om na te denken. Ik had verwacht dat ze nee zou zeggen, omdat het volgens haar te snel ging. Ze denkt daar nu waarschijnlijk aan. 

Onderweg naar Maddy belt Emily met haar huisbaas. Ze lijkt gestrest, dus iets gaat fout. 'Ja, maar ik heb geen contact meer met hem.' zegt ze en ik hoor de huisbaas net niet, door Emily's gezucht. 'Oké, ik ga kijken wat ik kan doen. Maar morgen ben ik weg.' zegt ze en ze hangt op. 'En?' vraag ik en ze zucht opnieuw. 'Ik moet toestemming hebben van Leroy, maar ik heb het geregeld. Tenzij hij moeilijk gaat doen.' zegt ze en ik knik. 'Het komt goed, morgenavond gaan we al je spullen verplaatsen naar ons nieuwe appartement.' zeg ik om haar op te vrolijken. 'Ik hoop gewoon dat Leroy mee gaat werken.' zegt ze en ze kijkt uit het raam. Ik ook.. Alleen we weten allemaal dat hij dat niet gaat doen.