Not Like Most Love Stories (NL)

54. First Needle

Aiden's POV:

'Heb jij de papieren?' vraag ik aan Emily en ze knikt. Ze duwt de kinderwagen waar Valentino in ligt, richting de deur en kijkt me afwachtend aan. 'Weet je zeker dat we alles hebben?' vraag ik een beetje zenuwachtig en ze zucht diep. 'Ja, kunnen we eindelijk gaan?' vraagt ze en ik knik. 'Je doet nerveuzer dan ik gek.' zegt ze plagend en ik kijk haar schuin aan. 'Slaapt ze nog?' 'Ja.' zeg ik en ik tik Noraily's neusje aan. 'Je gaat zien ze gaat zo wakker worden en janken. Dan is het jou schuld.' zegt ze speels en ik schud mijn hoofd. Helaas had ze gelijk. Noraily word wakker en begint keihard te krijsen. Gelukkig duurt het niet zo lang tot we in de auto zijn, alleen daar houdt het niet op. 

De hele rit naar het consultatiebureau zit Noraily te krijsen. 'Dus jij neemt Valentino en ik neem Noraily.' zeg ik en ze knikt. 'Weet je zeker dat je dat aan kan?' vraagt ze en ik kijk haar vragend aan. 'Je kan haar niet goed vasthouden, laat staan als ze jankt.' zegt ze. 'Ik kan haar gewoon vasthouden.' zeg ik snel en ik stap uit de auto. Ik zorg dat Noraily goed in de draagzak zit. 'Niet huilen..' fluister ik en haar gegil word iets zachter. 'Zo zo, baby fluisteraar.' zegt Emily plagend en ik lach even. 'Goedemorgen, deze twee krijgen een prik vandaag?' vraagt een vrouw achter de balie. 'Ja.' zeg ik kortaf en Emily port me met haar elleboog. 'Oké, we moeten ze eerst wegen en meten, daarna kunnen ze geprikt worden.' gaat de vrouw verder en Emily knikt. 'Mag ik hun namen weten.' 'Valentino en Noraily Walker.' zegt Emily net boven Noraily's gehuil uit. 

Wat.. Hebben ze mijn achternaam? Ik tik Emily aan, maar ze negeert me. 'Oké, zullen we dan eerst beginnen met Madame.' zegt de vrouw en ik wil met mijn ogen rollen, maar doe het toch maar niet. 'Succes.' zegt Emily plagend wanneer we bij een klein kamertje stoppen. Ze gaat op de stoel zitten en geeft haar vinger aan Valentino. Ik loop de kamer in en zie een man in op een kruk zitten. 'Goedemorgen, ik ben dokter Wierda.' zegt hij vrolijk en ik glimlach naar hem, puur uit beleefdheid. 'Goedemorgen.' zeg ik en ik ga tegenover hem zitten. 'Dus, zullen we haar maar eerst wegen?' vraagt hij en ik knik. Ik haal, de eindelijk stille, Noraily voorzichtig uit de draagzak en trek langzaam haar jurkje uit. Het is het jurkje dat Noah voor haar had uitgekozen. 'Oké.' zegt de man en ik leg haar op de weegschaal. 

'Ze is iets te licht voor haar leeftijd, maar dat is normaal bij tweelingen. Als ze echt niet zwaarder wordt binnen nu en volgende maand dan moet je even terugkomen.' legt hij uit en ik knik. 'Even meten.' zegt Wierda en ik til Noraily op. Hij legt Noraily neer en meet haar op. 'Lengte is goed.' zegt hij en ik knik. 'Oké, dan ga ik nu even de prik halen.' zegt hij en hij loopt de kamer uit. Noraily begint weer te huilen, uit het niets. Ik zucht diep en wieg haar een beetje heen en weer. 'Niet huilen.' zeg ik zo kalm mogelijk, ook ben ik zelf best wel zenuwachtig. 'Oh nee, huilt ze nu al?' vraagt de arts en ik kijk naar de grond. Is dat niet fucking duidelijk dan? 'Oké, hou haar maar goed vast.' zegt de arts en hij haalt het dopje van de naald af. 

Noraily trapt met haar benen, waardoor de arts haar niet kan prikken. 'Noraily..' zeg ik met een lief toontje, maar het helpt niet. 'Even haar been vastpakken.' stelt de arts voor, maar ik doe het niet. Ik loop naar de deur en draai me snel om. 'Heel even.' zeg ik en hij knikt. 'Emily, kan jij haar doen.' zeg ik snel en ze begint te lachen. 'Ik zei je toch!' zegt ze betweterig en ik glimlach even. 'Ze is veel dramatischer dan Valentino.' 'Dat heeft ze van jou.' zegt ze plagend en ze neemt Noraily van me over. 'Succes.' zeg ik en ik geef Emily snel een kus. Ze glimlacht naar me en loopt naar binnen. 

Emily's POV:

'Goedemorgen.' zeg ik en ik ga tegenover de dokter zitten. 'Goedemorgen, ik ben Dokter Wierda.' zegt de man vriendelijk en ik knik. Ik hou Noraily's been vast, waardoor ze alleen maar harder begint te gillen. 'Ach meisje toch.' zegt de arts en hij steekt snel de naald in haar bovenbeen. Als ik dacht dat haar gegil eerder al het hardst was, had ik het helemaal mis. 'Ze is een schreeuwer.' zegt de arts en hij plakt snel een pleister op haar been. 'Ik ben trots op je!' zeg ik en ik draai haar om, zodat ze op mijn schouders kan huilen. Ik wieg een beetje heen en weer en de dokter gooit de naald in een bak.