Not Like Most Love Stories (NL)

65. Where were you?

Emily's POV:

'Heb je lekker gedoucht?' vraag ik en Samira knikt. Ik heb ook gedoucht en heb mijn pyjama aangetrokken. Ik kruip naast Samira op de bank en zet de tv aan. De tweeling slaapt al en Samira wou graag een film kijken, dus vandaar zitten we nu op de bank. 'Prinses en de kikker?' vraag ik en ze knikt. 'Wil je wat eten?' vraag ik en ze haalt haar schouders op. 'Hebben jullie popcorn?' vraagt ze en ik klim van de bank, om in de keuken te kijken of we popcorn hebben. 'Nee, ik kan wel wat gaan halen..' zeg ik en ze knikt. Ik trek mijn jas over mijn pyjama aan en doe slippers aan. 'Doe de deur voor niemand open, ik ben binnen tien minuten terug.' zeg ik en ze knikt. Ze gaat op de bank zitten en kijkt gewoon normaal tv. 

Wanneer ik weer terug ben zie ik dat Samira niet meer op de bank zit. 'Samira?' Ik loop naar de keuken en zie haar een glas leegdrinken. 'Ja?' zegt ze verward en ik adem opgelucht uit. 'Ik heb zout en zoet gehaald, ik wist niet wat je wou..' zeg ik en ze glimlacht naar me. 'We kunnen wel mixen toch?' vraagt ze en ik knik. 'Natuurlijk.' zeg ik en we lopen samen naar de woonkamer. Wanneer de film voorbij is, is het al tien uur. Samira valt al bijna in slaap en ik tik haar zachtjes aan. 'Kom, dan kan je lekker in bed liggen.' zeg ik en ze knikt, half slapend. Gapend staat ze op en loopt ze naar "haar" kamer. Ik loop achter haar aan en stop haar in. 'Welterusten..' fluister ik en wanneer ik weg loop pakt ze snel mijn arm vast. 

'Is mijn moeder echt weg?' vraagt ze en ik ga op de rand van het bed zitten. Ik knik en pak haar hand stevig vast. 'Maar ze is nu op een betere plek.' zeg ik snel en ze knikt langzaam. Volgens mij probeert ze te beseffen dat Yousra weg is. 'Wanneer ga ik weer naar huis?' vraagt ze verder en ik haal mijn schouders op. 'Ik heb geen idee, maar het is heel gezellig met jou hier.' zeg ik een beetje opvrolijkend en ze glimlacht naar me. 'Waarom was Aiden er niet?' Ik hap naar adem. Ze heeft het dus door.. Natuurlijk heeft ze het door! 'Ik weet het niet.. Hij vond het moeilijk denk ik..' zeg ik twijfelend. Ik wil niet dat ze een slecht beeld krijgt over haar broer. 'Ik mis haar nu al Emily..' fluistert ze en ik geef haar snel een knuffel. 'Dat snap ik.. Probeer te slapen. Als je morgen geen zin hebt in school, begrijp ik dat..' fluister ik en ze knuffelt me stevig terug. 'Welterusten..' zegt ze en ze gaat weer goed liggen. 'Welterusten.' zeg ik en ik doe zachtjes de deur achter me dicht. 

Ik kijk naar mijn telefoon en zie dat het al half elf is. Net wanneer ik van plan ben om naar bed te gaan, begint Noraily te huilen. Ja ik kan nu onderscheiden wie huilt! Ik loop naar de babykamer en zie dat Noraily keihard aan het huilen is. Ik loop naar haar toe en wieg haar heen en weer. 'Sshhh.. Niet huilen schatje..'  fluister ik en ze kalmeert een beetje. Ik wieg haar verder totdat ze in slaap valt. Ik leg haar langzaam terug in haar bedje en ga op de bank in de babykamer zitten. Ik kijk naar de muur en zucht diep. Vandaag was kut... Ik had verwacht dat Aiden toch op zou komen dagen, maar nee.. Maar ik mag niet praten, want ik weet niet hoe het is om een moeder te verliezen.. Het is vast moeilijk voor hem.. Ik pak mijn telefoon en bel hem, om te vragen waar hij is. Hij neemt niet op en ik leg mijn telefoon op de kast. 

Zuchtend en nadenkend loop ik naar de woonkamer en ga ik op de bank zitten. Waarom is hij nog niet terug? Is er iets gebeurd? Fucking hell! Ik had hem gewoon moeten dwingen om te komen, dan zou hij maar boos worden! Kut! Ik pak een kussen en gooi het op de grond. Daarna sta ik op van de bank en leg ik het kussentje weer terug op de bank. Ik weet het, dom as fuck. Ik doe de tv aan en zie alleen maar exotische reclames. Ik doe gauw de tv uit en zucht diep. Het is ondertussen al half twaalf en ik weet niet of ik Aiden moet gaan zoeken of niet. Net wanneer ik van plan ben om Noah te bellen, vliegt de deur open. Aiden! Ik spring van de bank en kijk hem onderzoekend aan. Hij heeft nog strepen op zijn gezicht, van tranen, en ruikt naar alcohol. 

'Hey..' zegt hij zacht en hij gaat op de bank zitten. 'Waar was je?' vraag ik zacht, bijna fluisterend. Hij kijkt naar de grond en ademt diep in en uit. Gaat hij flippen? 'Ik moest gewoon lopen.' zegt hij simpel en ik knik. 'Oké, kom we gaan slapen.' zeg ik en hij begint overdreven te lachen. Nu weet ik honderd procent zeker dat dit gesprek gaat eindigen met dat één van ons weggaat. 'Serieus Emily?' vraagt hij mokkend en ik kijk naar de grond. 'Kom we gaan slapen.' zegt hij, half lachend en ik kijk hem aan. Hij loopt naar me toe en kijkt recht in mijn ogen. 'Wat is dat voor doms.' zegt hij en ik wil wat zeggen, maar hij is me voor. 'Mijn moeder is dood! En jij denkt aan slapen.' zegt hij bot en ik zucht. Ik had m'n mond moeten houden..