Not Like Most Love Stories (NL)

47. Going Home

Emily's POV:

'Eindelijk mag ik naar huis! Ik ben dit ziekenhuis zo zat.' zeg ik en Ma kijkt me streng aan. 'Niet gemeen bedoelt, maar ik verveelde me dood.' zeg ik snel, aangezien de verpleegsters mijn kamer aan het opruimen zijn. 'Ik snap het, ik zou het ook saai vinden.' zegt een van de verpleegsters en ze glimlacht naar me. 'Er komt een controle, aanstaande zondag.' zegt Dokter Sandra en ik knik. 'Bedankt voor alles.' zeg ik en ze glimlacht naar me. 'Zorg goed voor ze.' zegt ze en ik knik. Ma klikt de maxicosi's aan de kinderwagen en  zucht diep. 

'Je gaat deze toch niet altijd gebruiken?' vraagt ze puffend en ik haal mijn schouders op. 'Ik vind het wel handig.' zeg ik. 'Dit ding is heel moeilijk om in elkaar te zetten, haal gewoon twee aparte.' zegt Naomi hijgend en ik geef haar een knuffel. 'Gelukkig ben ik degene die het het meest moet doen.' zeg ik plagend en ze moet lachen. 'Je gaat zien, ik ga het vaker doen dan jij.' zegt ze speels en we lopen naar de auto. Ma heeft al twee babystoelen op de achterbank. Ik ga tussen de twee stoelen zitten en Naomi gaat voorin. 'Dus alles is al klaar thuis?' vraag ik en ze kijken me vragend aan. 'Wat dacht jij? We waren de hele tijd in het ziekenhuis of werk, wanneer moesten we dat doen?' vraagt Naomi en ik zucht diep.

We lopen naar Ma's gebouw en gaan de lift in. Wanneer we binnen zijn staan alle lichten uit. 'Doe het licht aan please.' zeg ik tegen Naomi en ze moet lachen. Ze doet het licht aan en ik hoor iedereen in koor gillen: 'Surprise!'. Ik kijk door het appartement en zie Noah, Angelo, Grace, Maggie en Aiden staan. 'Ik dacht al dat jullie iets hadden gepland.' zeg ik lachend en Noah loopt naar me toe. Hij geeft me een knuffel en glimlacht naar me. 'Ben ik oom?' vraagt hij en ik kijk naar Naomi. 'Als je met haar trouwt wel ja.' zeg ik en ze beginnen allebei te blozen. 'We hebben alles al klaargezet, zodat je niks hoeft te doen.' zegt Angelo en hij geeft me een lange knuffel. 'Nu ga je voelen hoe het voelt.' zegt hij plagend en ik moet lachen. 'Ik ga je hulp nodig hebben.' zeg ik en hij knikt. 'Ik ben er voor je.' zegt hij en hij loopt naar de keuken. 

Iedereen verlaat de kamer en de enige die overblijft is Aiden. Hij kijkt ongemakkelijk naar de grond. 'Heb je de cadeautjes al opengemaakt?' vraagt hij nerveus en ik schud mijn hoofd. 'Ik dacht dat je daar bij wou zijn..' zeg ik en hij glimlacht even. Ik loop naar de kinderwagen en pakt het kleinste tasje dat hij me een paar dagen geleden gaf. Ik loop naar de eettafel en ik kijk hem afwachtend aan. Hij loopt snel naar me toe en komt naast me staan. 'Ik hoop dat je het mooi vindt.' zegt hij en ik kijk naar het tasje. Ik pak eerst het kleinste doosjes en leg ze op tafel. Ik open een van de doosjes en er zit een ketting in. Ongeveer dezelfde ketting die hij altijd draagt. 'Voor Valentino, zodat we matchen.' zegt hij snel en ik kijk naar hem. Hij ziet er zo zenuwachtig uit, alsof hij niet weet hoe hij zich moet gedragen. Toetie toch.. 

'Hij kan dit nog niet dragen, dat weet je toch.' zeg ik plagend en hij knikt. Ik open het volgende doosje en zie een schattige armbandje. Het heeft een goud hartje, dat gevuld is met marmer. Mijn mond valt open. 'Vindt je het leuk?' vraagt hij snel en ik knik. 'Het is zo schattig.' zeg ik en hij ademt diep uit. 'Ik dacht dat je het niks zou vinden.' zegt hij en ik glimlach naar hem. 'Die is voor Noraily.' zegt hij snel. Ik pak de laatste twee doosjes uit de tas en open ze. In een klein doosje zit een ring, met een diamantje als steen. 'Aiden..' zeg ik en hij pakt het doosje uit m'n hand. 'Als je het niet wilt haal ik een andere voor je.' zegt hij snel en ik pak zijn hand vast. 'Het is prachtig.' zeg ik en hij glimlacht naar me. Ik open het laatste doosje en zie ongeveer dezelfde armband als die van Noraily alleen heeft deze een paar extra diamantjes.

Hij kijkt me afwachtend aan en ik glimlach naar hem. 'Waarom geef je ons sieraden?' vraag ik en hij haalt zijn schouders op. 'Jullie verdienen het.' zegt hij en ik sla mijn armen om zijn middel. Hij lijkt in shock te zijn door mijn actie, maar het boeit me op dit moment niet. 'Bedankt.' zeg ik en hij slaat zijn armen om mijn middel. 'Ik heb je gemist Em.' fluistert hij en ik kijk omhoog. Hij kijkt recht in mijn ogen en ziet er uitgeput uit, alsof hij nog steeds niet heeft kunnen slapen. Valentino begint te huilen en kort daarna Noraily ook. 'Hier begint het al.' zeg ik plagend en hij lacht even. We lopen samen naar de kinderwagen en trekken de maxicosi's uit de kinderwagen. Ik pak Valentino uit zijn maxicosi en wieg hem heen en weer.