Not Like Most Love Stories (NL)

63. Death

Een paar uur eerder..

Aiden's POV:

Ik kom aan voor Samira's school en zie haar met haar juffrouw praten. Ik zwaai naar de juf en ze wijst naar me. Samira glimlacht en geeft haar juf snel een hand, voordat ze mijn kant op rent. 'Hey kleine.' zeg ik en ik geef haar snel een knuffel. 'Ik wist niet dat jij me op kwam halen.' zegt ze en ik loop met haar naar de auto. 'Als we thuis zijn moet je even naar je kamer, ik moet met ma praten.' zeg ik en ze kijkt me vragend aan. 'Wat heb je nu weer gedaan?' 'Niks, daarom ga ik met haar praten.' zeg ik en ze kijkt naar buiten. Wanneer we bij ma aankomen rent ze snel de trap op. Ik loop naar de woonkamer en zie ma op de bank liggen. 'Ma.' zeg ik en ik kijk naar de eettafel. Er ligt vers gemaakt brood, al helemaal klaar om te eten. Is dat voor Samira? 

'Ma.' zeg ik en ik ga naast haar op de bank zitten. Ze reageert nog steeds niet. 'Ma?' ik tik op haar arm geen reactie. Ze is geen zware slaper? 'Ma!' roep ik en ik beweeg haar nu wat harder, maar nog steeds niks. Ik leg mijn vingers op haar pols, om een hartslag te voelen. Maar niks. Wat? Mijn hart stopt en ik kan geen adem halen. Ik spring van de bank af en voel een stekende pijn door m'n lichaam gaan. Ik wil gillen, maar ik wil niet dat Samira naar beneden komt. Ze mag dit niet zien. Ik pak m'n telefoon en toets het noodnummer in. Nadat ik heb opgehangen loop ik naar Samira's kamer en pak een paar kledingstukken uit haar kast. 'En?' vraagt ze en ik probeer geen reactie te tonen. Ik pak haar arm vast en trek haar mee naar de auto. 'Aiden! Je doet me pijn! Wat is er?' vraagt ze en ik doe de auto deur dicht. 'Je blijft een tijdje bij ons.' zeg ik en ze zucht diep. 

Ik rij snel naar huis, waarschijnlijk krijg ik een paar boetes want ik rij harder dan het mag. Maar eerlijk gezegd boeit het me niet. Mijn fucking moeder is dood.. Ze is gewoon dood.. Er rolt een traan over m'n wang en ik veeg het snel weg. De pijn word alleen maar erger en wanneer we er eindelijk zijn pak ik haar tas en loop ik naar binnen. 'Aiden, wat is er?' vraagt Samira en ik open de deur. 'Blijf hier en stoor me niet.' zeg ik en ik loop snel naar de slaapkamer. Alles wat ik vind sloop ik. Echt alles. Ik gooi het overal op de grond. Scherven spatten alle kanten op en snijden in m'n been, maar het boeit me niet. Ik gil het uit en voel mijn ogen branden. Ik ga op de rand van het bed zitten en begin te janken als een klein kind. Ze is weg.. 

Net wanneer ik denk dat ik eindelijk gekalmeerd ben, word het erger. Ik pak iets van de grond en gooi het nog een keer tegen de muur aan. Ik ga weer op het bed zitten en haal diep adem. Ik hoor de slaapkamerdeur opengaan en hoor kort daarna: 'Aiden..' Emily? Haar stem lijkt de pijn weg te halen, maar ik wil niet dat ze me zo ziet. Ik heb niet eens door dat ze voor me staat, totdat ik haar hand op mijn kin voel. 'Aiden, wat is er?' vraagt ze bezorgd. Waarschijnlijk is het te zien dat ik heb gehuild. 'Wat is er?' vraagt ze en ik kijk weer naar de grond. Fuck.. Ik sla mijn armen om haar middel en druk mijn hoofd tegen haar borst aan. Het voelt veilig, maar alsnog begin ik keihard te huilen. 

Na twee weken zie ik haar pas weer, en dit is hoe het gaat. Ik wou zo graag eerder komen, alleen ik kon het gewoon niet. Ik wist dat als ik hier zou komen, ze me zou vergeven. Ik zou ook echt smeken om vergiffenis. Ik zou haar eerlijk vertellen waarom ik dacht dat het beter was als we uit elkaar gingen, maar nu. Nu wil ik haar terug. Meer dan ooit. Ik heb haar nodig. Ze had gelijk, ik had het eerder goed moeten maken met ma. Veel eerder. Maar nu is het te laat.. Mijn lichaam doet pijn, tot ze haar hand door mijn haar haalt. Het is kalmerend en de pijn gaat langzaam weer weg. 'Aiden, wat is er gebeurd?' vraagt ze zacht en ik ga weer rechtop zitten. Ik veeg mijn gezicht af met mijn shirt en zucht diep. Ik doe mijn ogen dicht en haal diep adem. 'Het spijt me Em.' zeg ik en ze pakt mijn hand vast. 

Ik voel dat ze haar hand wegtrekt en pak het snel vast. Er rolt een traan over m'n wang en daarna voel ik haar hand plots op mijn wang. Ze veegt de traan weg en zucht diep. Ik kijk haar weer aan en zie haar rustgevende blik. 'Aiden.. Praat met me..' zegt ze zacht, met een bevende stem. Haar hand ligt nog steeds op mijn wang en ik leun er tegen. Dit voelt goed.. 'Ik was te laat..' zeg ik zacht en ze kijkt me vragend aan. 'Te laat voor wat?' vraagt ze en ik kijk naar het plafond. 'M'n ma.. Ze is dood Em.' zeg ik snikkend. Ik hoor de lucht uit haar longen gaan en durf haar niet een aan te kijken. 'Aiden.. ik..' begint ze en dan voel ik haar armen om m'n middel. Ik druk mijn hoofd in haar nek en begin, voor de derde keer vandaag, keihard te huilen.