Not Like Most Love Stories (NL)

48. Shopping List!

Emily's POV:

'Maar wat zei de dokter dan?' vraagt ma en ik klik Noraily's maxicosi in de kinderwagen. 'Ze zei dat ze meer naar buiten mochten, maar het hoeft niet perse.' zeg ik en ze knikt. 'Vandaar dat we dus naar buiten gaan.' zeg ik en ze glimlacht naar me. 'En omdat je meer kleren nodig hebt.' herinnerd ze me en ik knik. 'Zullen we gaan?' vraag ik en ze opent de deur voor me. We lopen samen naar het winkelcentrum, niet zo ver van ma vandaan. 'Waar beginnen we?' vraagt Ma en ik haal mijn schouders op. 'Hier.' zeg ik en ik loop een winkel in. Ze loopt snel achter me aan en we kijken bij de baby afdeling. 'Heb je nog flessen nodig?' vraagt ze en ik kijk haar aan. 

'Ja, want je gaat niet de hele tijd dezelfde gebruiken toch?' vraagt ze plagend en ik moet lachen. Ik pak twee flessen en gooi ze in het mandje. We lopen naar de kassa en rekenen af. In tussen hebben we alleen maar luiers en flessen gekocht bij de eerste winkel. Dit word een lange dag.. Ik loop achter ma aan naar de volgende winkel, waar we kleren gaan halen. Ik zie een schattig jurkje voor Noraily en pak het van het rek. 'Wat vind je hiervan?' vraag ik aan ma en ze trekt een vies gezicht. 'Je weet dat het haar gaat irriteren, het is geen goede stof.' zegt ze afkeurend en ik zucht diep. Ik hang het jurkje terug aan het rek en loop verder. Ma pakt allemaal kleren voor Noraily, die ik maar niks vind. 'Je gaat zien, het word leuk.' zegt ze en ik zucht diep.

We lopen naar de kassa en rekenen af. Nu hebben we genoeg kleren voor Noraily totdat ze echt gaat groeien. 'Nu nog Valentino.' zeg ik en ze knikt. We lopen naar de volgende winkel, waar alleen maar kinderspeelgoed ligt. 'Wat doen we hier ma?' vraag ik en ze glimlacht naar me. 'Ik haal wat voor mijn kleinkinderen.' zegt ma en ik moet lachen. Ze loopt naar de knuffel afdeling en pakt twee beertjes, een lichtbruin en de ander iets donkerder. Ze gooit het in haar mandje en loopt naar de geluid afdeling, je weet wel, waar al die speeltjes met veel geluid liggen. Ze pakt een trek ding dat dramatisch veel geluid maakt als je er aan trekt. 'Je weet dat het in jouw huis word gebruikt toch?' herinner in haar en ze haalt haar schouders op. 'Ik denk meer in jouw kamer.' zegt ze lachend en ik zucht diep. 

We lopen naar de kassa en reken alweer af. Ondertussen is bijna de hele kinderwagen vol met tassen. Het hangt nu dus aan de handvatten. 'Zullen we even wat gaan eten, of eerst nog voor Valentino?' vraag ik en Ma loopt, zonder iets te zeggen, naar een andere kledingwinkel. Ik loop lachend achter haar aan en kijk een beetje naar de broekjes die ze hebben. Even later komt ma terug met een tas vol kleren. 'We kunnen gaan.' zegt ze en ik kijk haar met grote ogen aan. 'Hoe ben je zo snel klaar?' vraag ik en ze trekt me mee naar buiten. Ze hangt de tas om haar arm en loopt richting een cafeetje in het winkelcentrum. We gaan zuchtend zitten en wachten tot de serveerster onze bestelling opneemt. 

'Eindelijk ga je weer naar buiten.' zegt Ma zuchtend en ik kijk haar vragend aan. 'Hoe bedoel je?' 'Nou je was weer de hele week binnen.' zegt ze en ik zucht diep. 'Ja, maar ik was bezig met Angelo's administratie en de baby's.' zeg ik en ze kijkt me schuin aan. 'De hele week?' vraagt ze en ik knik. 'Ja aangezien jij ging werken, moest ik wel op ze letten.' zeg ik plagend en ze lacht even. 'En Aiden?' vraagt ze en ik schrik even. De serveerster komt en we geven onze bestellingen door. 'Wat is er met Aiden?' vraag ik ongemakkelijk en ze kijkt me schuin aan. 'Hebben jullie nog gepraat?' vraagt ze en ik knik. 'En?' vraagt ze verder en ik haal mijn schouders op. 'Ik weet het nog steeds niet.' zeg ik en ze zucht diep. 'Je hebt hem nu al bijna twee weken laten wachten op een antwoord Emily, zeg dan tenminste dat je niet wilt.' zegt ze en ik zucht diep. Was het maar zo makkelijk.. 

Er zijn weer twee weken voorbij sinds de bevalling en ik heb nog steeds niks tegen Aiden gezegd over zijn voorstel. Aan de ene kant wil ik wel samenwonen, maar dan heb ik weer het gevoel dat ik hem te snel vergeef en dan leert hij het nooit. Hij is wel elke dag op bezoek geweest en heeft tijd doorgebracht met zijn kinderen en mij. Ik vind het gewoon grappig, want als ik terugdenk was hij degene die ze niet wou en nu. Nu is hij degene die ze het meest wilt zien. Hij doet ook echt zijn best om te bewijzen dat hij dit wilt, waardoor mijn keuze nog moeilijker word. Het is inderdaad logischer als we samen gaan wonen, alleen moet ik eerst met hem praten. Vanavond als hij komt gaan we praten.