Not Like Most Love Stories (NL)

38. Reactions Pt.1

Emily's POV:

'Fijne dag nog mevrouw Lewis.' zegt de verpleegster en ik glimlach ongemakkelijk naar haar. Mijn telefoon gaat weer af en ik zie Aiden's naam verschijnen. Ik laat het overgaan en loop langzaam naar de auto. De regen maakt me op dit moment gewoon helemaal niets meer uit. Het voelt alsof ik verlamd ben. "Je bent al drie maanden zwanger mevrouw." Die woorden blijven door mijn hoofd gaan. Ik veeg de waterdruppels van mijn hoofd en probeer adem te halen. Dus ik was al die tijd zwanger. Sinds die avond in Portugal. Ik gil het uit van de blijdschap. Na ongeveer een half jaar geprobeerd te hebben met Leroy ben ik gewoon zwanger van Aiden! 'YES!' schreeuw ik in de auto en ik sla een paar keer tegen het stuur aan. 

Mijn telefoon gaat weer af en ik kijk naar het scherm, weer Aiden. Fuck! Hoe ga ik hem dit vertellen? De blijdschap die ik twee seconden geleden had is nu vervangen door paniek. Hij wilt geen kinderen en ik wel. Zou hij het erg vinden? Nee toch? 'Shit, en nu?' Ik pak mijn telefoon en toets Aaliyah's nummer in, aangezien zij met precies hetzelfde probleem zat. 'Ja?' vraagt ze en ik haal diep adem. 'Ik ben zwanger.' zeg ik snel en ze gilt in de telefoon. 'Sinds wanneer?!' vraagt ze opgewonden en ik adem diep uit. Ik voel de tranen al opkomen, maar ik weet nog niet zo zeker waarom ik moet huilen. 'Sinds Portugal.' zeg ik snel en ik adem weer diep in en uit. 'Gaat het wel?' vraagt ze en ik voel een traan over mijn wang rollen. 'Ik ben bang voor Aiden's reactie.' zeg ik met een bevende stem en Aaliyah zegt niks. 

'Je moet het hem gewoon vertellen, anders kom je er nooit achter.' zegt ze en ik lach even. 'Dat is precies wat jij mij vertelde, weet je nog?' vraagt ze en ik glimlach, ook al kan ze het niet zien. 'Bedankt Aaliyah..' zeg ik en ze maakt een kus geluid. 'Bel me als er iets is.' zegt ze vrolijk. 'Is goed, laters.' zeg ik en ik hang op. Ik adem diep in en uit en gil nog één keer. 'Ik ben zwanger!'. Ik zet een playlist aan en rij naar huis. Wanneer de auto in de garage staat loop ik naar de lift. Ik had verwacht dat ik veel minder in paniek zou zijn, maar nee. Mijn kleren zijn nog helemaal nat van de regen, maar dat maakt niets uit. Ik ga me wel eerst omkleden, voordat ik het ga vertellen. 'Hey, hoe ging het?' vraagt hij wanneer ik de deur open. 'Ik vertel het zo wel.' zeg ik en ik loop snel naar de slaapkamer. Hij loopt snel achter me aan en gaat voor me staan. 'Mag ik douchen?' vraag ik en hij knikt. 'Het is niks ernstig toch?' vraagt hij en ik haal mijn schouders op. Vertel het gewoon! 

'Oké, we moeten praten.' zeg ik wanneer ik weer de woonkamer in loop. De zenuwen zijn opgestapeld, maar ik wil dit niet geheimhouden. 'Wat is er?' vraagt hij bezorgt en ik ga naast hem op de bank zitten. 'Beloof me dat je niet boos gaat worden..' zeg ik zacht en hij probeert oogcontact te maken. 'Emily, wat is er?' vraagt hij en ik doe mijn ogen dicht. 'Niet boos worden oké?' vraag ik en hij lacht even. 'Vertel me gewoon wat er is.' zegt hij zenuwachtig en ik open m'n ogen. De tranen stromen alweer naar buiten. 'Heb je met Isaac geneukt?' vraagt hij en ik schud mijn hoofd. 'Waarom zou ik seks hebben met hem?' 'Ik zag wel hoe hij naar je keek.' zegt hij en ik pak zijn hand vast. 'Nee Aiden, alleen jij bent degene voor mij.' zeg ik en hij glimlacht naar me. Hij trekt me op zijn schoot en zoekt naar antwoorden in mijn ogen. 'Wat is er dan?' vraagt hij en ik adem diep in en uit. 'Ik ben zwanger..' zeg ik snel en ik kijk hem aan, hopend op een goede reactie. 

'Wat?' zegt hij ongelovig en ik knik. Zijn gezicht word lijkbleek en hij duwt me van zijn schoot af. Niet op een agressieve manier, maar overduidelijk ook niet liefdevol. Hij staat op en begint te ijsberen door de kamer. 'Hoe dan?' vraagt hij. 'Drie maanden geleden, in Portugal.' probeer ik hem te herinneren en hij haalt zijn hand door zijn haar. 'Door één keer!' schreeuwt hij en ik knik. 'What the fuck Emily!?' schreeuwt hij en ik zucht diep. 'Je weet dat ik geen kinderen wil toch?' vraagt hij geïrriteerd en ik knik. 'Maar ik dacht dat je misschien anders zou denken wanneer het wel zover was..' zeg ik zacht en hij schud zijn hoofd. 'Ik wil geen kinderen Emily, nog steeds niet.' zegt hij en mijn mond valt open. 'Hoe bedoel je?' vraag ik en hij loopt naar de keuken. 'Ik wil geen fucking kinderen Emily!' schreeuwt hij en ik sta zuchtend op. 'Dat meen je niet, je weet niet eens hoe het is om kinderen te hebben.' zeg ik en hij lacht sarcastisch.