Not Like Most Love Stories (NL)

3. First Day

Emily's POV:

'Ik ga, tot vanavond!' schreeuw ik voordat ik de deur uitloop. Ik loop naar de auto en rij snel naar werk. Wanneer ik daar aankom groet ik Grace, die aan de balie zit en stap ik de lift in. 'Hey, ik ben Newton.' zegt de man van gisteren en hij steekt zijn hand naar me uit. Ik schud zijn hand en glimlach naar hem. 'Emily.' zeg ik en hij knikt. 'Je bent zeker de nieuwe secretaresse?' vraagt hij plagend en ik knik. 'Je eerste dag?' vraagt hij en ik knik opnieuw. 'Nou veel succes, je gaat het nodig hebben.' zegt hij met een lage stem en hij stapt uit. Dat zeker..

Ik stap uit wanneer ik op mijn etage aankom en kijk nog een keer rond. Het is gewoon zo anders dan andere delen van het gebouw. Ik kijk naar de twee grote deuren aan het eind van de gang en haal diep adem. Hier gaan we dan.. Ik loop op de deuren af en open ze. 'Gehoord van kloppen?' vraagt Aiden plagend en ik rol met mijn ogen. Hij heeft weer een pak aan, net als gisteren. Het verbaast me hem in pak te zien, want hij droeg altijd normale kleren. Niet dat ik ga klagen, want het staat hem goed. 'Wat heb ik gezegd over met je ogen rollen?' zegt hij en ik zucht diep. 'Wat moet ik doen?' vraag ik zodat hij zijn mond houdt over andere onderwerpen. 'Je moet eerst dit tekenen.' Hij houdt een blaadje in de lucht en gaat op zijn stoel zitten. Ik loop langzaam en twijfelend naar zijn bureau en ga zitten. Hij geeft me een pen en legt het blaadje op tafel neer.

Ik teken het contract en kijk hem aan. Hij kijkt aandachtig naar me, alsof hij wacht totdat ik klaar ben. Ik leg de pen op tafel en kijk nog een keer naar het contract. Had ik dit moeten doen? Ik kijk hem weer aan en zie dat hij met zijn rug naar me toe staat en naar buiten kijkt. 'Volgende week maandag is er een bijeenkomst, je gaat mee.' zegt hij snel en ik lach even. 'Wil je mee?' zeg ik plagend en hij draait zich langzaam om. 'Als de deuren dicht zijn en het bord met bezig staat er, mag je niet naar binnen. Tenzij het dringend is. Al mijn afspraken gaan via jou. Hou Selena op afstand.' Selena? 'Vertel me alles wat er gebeurt en dan zijn we klaar.' 'Wie is Selena?' vraag ik en hij kijkt naar de muur, waar de grote kast staat. 'Mijn vriendin.' zegt hij zacht en ik probeer niet te opvallend te doen. Ik voel iets in mijn lichaam maar weet niet wat het is. Het is geen jaloezie, ik ben blij met mijn relatie met Leroy, dus waarom zou ik jaloers zijn?

'Je kan gaan.' zegt hij snel en ik kijk hem vragend aan. 'Tenzij je vragen hebt natuurlijk.' zegt hij snel en ik schud mijn hoofd. Ik klim uit de stoel en loop weer terug naar de deur. Zonder iets te zeggen loop ik naar mijn kantoortje, die aan de rechterkant van de gang zit. Ik open de deur en kijk om me heen. Het kantoor is de helft van Aiden's gigantische kantoor, dus best wel groot voor één persoon. Er staat een bureau, met computer, stoel en alle dingen die ik nodig heb om te werken. Ik moet glimlachen omdat alles er precies uitziet als beneden, wit en modern. Ik ga dit later allemaal veranderen.. Als dat mag. Ik ga op de stoel zitten en draai er een paar rondjes mee. Hier kan ik wel aan wennen. Ik doe de computer aan en wacht tot het beeldscherm aan gaat.

Net wanneer ik de code in heb gevoerd gaat de telefoon. Ik neem snel op en zeg: 'Goedemorgen, met Emily.'. Ik hoor iemand lachen. 'Je moet zeggen met mevrouw Lewis.' zegt Grace snel en ik knik. 'Oké, bedankt.' zeg ik beschaamd en ze lacht opnieuw. 'Maar oké, kan je Meneer Walker even zeggen dat Newton Jacobs er aan komt?' vraagt ze en ik antwoord met: 'Is goed, zal ik doen.' en ze hangt meteen op. Ik sta zuchtend op en loop richting de grote deuren aan het eind van de gang. Ik klop dit keer op de deur en hoor niks. Ik klop nogmaals en weer, niks. Ik loop gewoon naar binnen en kijk naar Aiden, die door zijn kantoor loopt en belt. 'Ik bel u zo terug.' zegt hij snel en hij hangt op. Hij kijkt me geïrriteerd aan en legt zijn telefoon op zijn bureau.

'Wat begrijp je niet aan, niet storen?' vraagt hij streng en ik kijk hem vragend aan. 'Ik zei dat als de deuren dicht zijn en het bord er stond, dat je niet naar binnen mocht.' gaat hij verder maar ik rol met mijn ogen. Binnen twee seconden staat hij voor me en kijkt hij in mijn ogen. 'Mevrouw Lewis, u moet echt stoppen met uw ogen rollen.' zegt hij zacht en ik probeer kalm te blijven. Het liefst wil ik hem wegduwen, maar hij is al geïrriteerd. 'Er was geen bord.' zeg ik en ik doe snel een stap naar achteren. 'Natuurlijk wel.' 'Helemaal niet.' Hij zucht diep en loopt naar de gang. Ik volg hem en hij kijkt om zich heen. 'Oh.' zegt hij zacht en hij draait zich om. Hij kijkt me aan en haalt zijn hand over zijn nek. 'Dus?' vraag ik plagend en hij haalt zijn schouders op.