Not Like Most Love Stories (NL)

45. Another Mindset

Aiden's POV:

Twijfel. Het enige wat ik nog voel is twijfel. Het is alweer de volgende ochtend en ik begin nu al te twijfelen. Ik wil heel graag naar het ziekenhuis gaan, maar wat als ze me daar niet wilt hebben. Dan kom ik daar en dan gaat ze flippen, wat stress oplevert, wat niet goed is voor haar of de kinderen. Maar waarom boeien die kinderen mij?  Ik wil geen kinderen, dat is vast. Toch? 

Ik loop naar de voordeur en kijk nog snel naar het appartement. Gisteravond heb ik opgeruimd. Of nou ja, ben ik begonnen met opruimen. Ik wil dat Emily samen met de kleintjes hier komt wonen, hoe ik dat ga regelen weet ik nog niet, maar ik zorg dat de kamers klaar gemaakt worden voor als ze hier komen wonen. Als ze hier komen wonen.  Ze had gelijk, ik moet het eerst proberen. Dus dat ben ik ook van plan, als ze bij me komt wonen. Zo niet dan wil ik ten minste nog contact houden. Sinds gisteravond ben ik in een soort trance. Toen ik Noraily vast had vergat ik alles. Het voelde goed om haar vast te houden. Toen ze begon te huilen, raakte ik een beetje in paniek. Maar alles is goed gekomen. 

Naomi's POV:

'Wanneer mag ik weg?' vraagt Emily zuchtend en ik moet lachen. 'Pas over een weekje.' zegt Tante Fiera en ik kijk naar de Valentino in mijn armen. 'Hij is zo schattig..' zegt Noah en ik kijk hem vragend aan. 'Ze lijken op haarloze katten, maar ai.' zegt Emily en ik moet lachen. 'Emily!' zegt Tante corrigerend en ik probeer mijn lach te onderdrukken. 'Het was maar een grapje.' zegt Emily lachend en tante kijkt haar streng aan. 'Komt Aiden nog?' vraag ik en ze kijkt me aan, alsof ik er niet over moest beginnen. 'Ik bel hem wel.' zegt Noah zuchtend en hij loopt naar de gang. 'Ik ga wel even drinken halen, gewoon thee toch?' vraagt tante en ik knik. Ze loopt de kamer uit en ik ga op de rand van het bed zitten. 

'Nu moet ik alleen nog een huis vinden, dan zijn we klaar.' zegt ze zuchtend en ik knik. 'Je kan voor nu toch bij je ma blijven?' vraag ik en ze haalt haar schouders op. 'Ik denk niet dat ze het erg vind.' 'Nee, sowieso niet. Alleen ik kan niet de hele tijd bij haar blijven.' legt ze uit en ik knik. 'Ga je nog met Aiden praten?' vraag ik en ze zucht diep. 'Waarom heeft iedereen het altijd over hem?' vraagt ze, lichtelijk geïrriteerd en ik zucht diep. 'Omdat je ons nooit iets uitlegt.' zeg ik grappend en ze rolt met haar ogen. 'Kom op, vertel me gewoon wat er gisteren gebeurde..' zeg ik met een zeurende toon en ze kijkt naar Noraily, die ze in haar armen heeft. 'Slaapt ze?' vraag ik en ze knikt. Ze gaat op de rand zitten en legt Noraily in het bedje. Ik doe hetzelfde met Valentino en ga naast haar staan. 

'Wil je er echt niet over praten?' vraag ik en ze haalt haar schouders op. 'Gisteravond was normaal. Het was ongemakkelijk, maar normaal. Hij keek zo liefdevol naar haar, ik dacht dat hij meteen weg zou gaan gisteren.' zegt Emily en haar stem beeft een beetje. 'Ga je hem vergeven?' vraag ik en ze haalt haar schouders op. 'Ik weet het niet Naomi. Ik wil hem niet zijn kinderen afnemen, ook al wou hij ze eerst niet. Hij is en blijft de vader. Het ergste van dit alles is..' 'Is wat?' vraag ik en ze zucht diep. 'Ik mis hem Naomi.. Ik mis hem zo erg.' zegt ze en er rolt een traan over haar wang. 

Ik ga naast haar op het bed zitten en ze leunt met haar hoofd op mijn schouder. 'Hoe bedoel je?' vraag ik en ze veegt snel haar traan weg. 'Gewoon hoe hij grapjes maakte om de domste dingen, de kleine dingen. Hoe hij me zoende als hij iets goed deed of af had.' zegt ze en ze moet glimlachen. 'Maar na alles wat hij heeft gezegd, weet ik het niet meer.' 'Hij verdiend je niet.' zeg ik en ze zucht diep. 'Wat als ik degene bent die hem niet verdiend.' zegt ze en ik kijk haar vragend aan. 'Wil je hem terug?' vraag ik en ze haalt haar schouders op. 'Ik heb hem nodig Naomi.. Ik kan niet zonder hem ..' zegt ze en ik hap naar adem. 'Weet je wat je zegt?' vraag ik en ze knikt. 'Ik weet, het klinkt extreem en dramatisch. Alleen ik voelde me zo eenzaam deze vijf maanden zonder hem, ook al was iedereen er voor me. Zonder hem ben ik leeg.' zegt ze en er word op de deur geklopt.