Not Like Most Love Stories (NL)

39. Reactions Pt.2

Emily's POV:

'Emily! Doe de fucking deur open!' schreeuwt hij naar me, maar ik blijf op het bed zitten. 'Emily!' schreeuwt hij en ik adem diep in en uit. 'Ga weg!' schreeuw ik terug en ik hoor hem door de woonkamer lopen. Zijn voetstappen gaan steeds verder van de deur en ik hoor glas breken. Wat is hij aan het doen. Kort daarna loopt hij terug naar de deur en hoor ik meer glas breken, alsof hij het tegen de deur aangooit. 'Al moet ik deze deur slopen, we gaan het uitpraten!' schreeuwt hij en ik veeg snel mijn tranen weg. 'Aiden, ga alsjeblieft gewoon weg..' smeek ik en hij trapt tegen de deur, zo klinkt het tenminste. 'Als ik terug ben, gaan we praten.' zegt hij geïrriteerd en hij loopt weer weg. Gaat hij weg? Ik ga voor de deur staan en luister aandachtig naar de dingen die aan de andere kant gebeuren. 'Fucking hell!' schreeuwt hij boos en ik hoor nog meer dingen kapot gaan. Hij heeft sowieso het hele appartement gesloopt. Ik hoor de voordeur dicht knallen en zak door mijn knieën en ik begin hartverscheurend te huilen. 

Aiden's POV:

Ik weet niet wat ik van plan ben om te doen, maar ik moest weg daar, anders had ik die deur echt ingetrapt. Waarom weet ze dit nu pas? Heeft ze het niet gewoon stiekem geheimgehouden?  Ik geef de liftmuur een trap, niet dat het iets helpt alleen alles is beter dan de pijn die ik nu voel. Het is geen lichamelijke pijn, maar geestelijke. Ik heb veel liever lichamelijke pijn dan dit. Ik loop naar buiten en zie dat het nog steeds regent. Ik heb ook geen fucking autosleutels meegenomen! Ik zucht diep en kijk naar de lucht. Of zover ik kan, want door de dikke regendruppels moet ik mijn ogen wel dicht doen. 

Ze was zo bang. Toen ze me aankeek zag ik de angst in haar ogen. Eigenlijk over heel haar lichaam. Ze wou niet eens dat ik in haar buurt kwam. Ik zag wel hoe ze naar m'n hand keek, toen het glas viel. Nu pas voel ik de wond een beetje branden door de regen. Mijn lichaam begint te bewegen, ook al weet ik niet echt waar naartoe, maar ik kan hier niet blijven. Alle wonden die ik heb door net, doen nu wel pijn. Ik laat het gaan, want het voelt beter dan dat andere. Ik ben zo boos, want ze weet dat ik geen kinderen wil, maakt niet uit wat. Toen ik dacht dat ik Jonathan had vermoord, wou ik al helemaal geen kinderen meer. Ik was er al over aan het twijfelen, maar nu weet ik waarom ik überhaupt geen kinderen wou. Te veel drama. 

Ik steek over, zonder echt op te letten waar ik ben. Een auto remt net op tijd, voordat hij me raakt maar ik loop door. De bestuurder toetert en scheldt me uit, maar het doet me niets. Ik had verwacht dat ze open zou doen.. Ik gooide expres veel dingen kapot, in de hoop dat ze dacht dat ik mezelf pijn zou doen en dat ze me wou stoppen. Maar nee. Niks. Ze maakte helemaal geen ander geluid dan gehuil, dus heb ik maar een paar glazen en borden tegen de muur, waar de slaapkamer zit, gegooid. Toen ze niet reageerde wist ik dat ik daar weg moest. Anders zou ik haar pijn doen en dat wil ik niet. 

Het laatste wat ik wil is haar pijn doen, alleen toen schreeuwde ze naar me dat ik haar moest slaan, was ik het bijna van plan om het ook echt te doen. Het enige wat me tegenhield is mijn liefde voor haar. Ik weet dat het dom klinkt, alleen de woorden die m'n moeder lang geleden zei komen nu weer terug. Net als die keer toen Emily en Noah hebben gezoend. Toen deed het ook pijn, maar ik kon haar niet laten gaan. Ik heb haar nodig. Zij is het enige wat me staande houd nu. Ik wist niet dat ik iets miste in m'n leven, tot ik haar weer zag. De voorgaande relaties waren niks vergeleken met haar. Alles met haar is anders, anders maar beter. Tuurlijk geeft ze me wel eens hoofdpijn, maar aan het eind van de dag was ze er altijd voor me. 

Mijn voeten beginnen pijn te doen van al het lopen en ik kijk om me heen. Ik herken de locatie maar weet niet precies waar ik ben. Pas als ik naar de straatnaam kijk zie ik dat ik dichtbij Lucas ben. Ik loop naar zijn huis en adem diep in en uit. Moet ik dit wel doen? Ik moet met iemand praten.. Maar is die persoon niet gewoon Emily? Ik doe mijn ogen dicht en zie haar van me weglopen uit angst. Wanneer ik mijn ogen open staat Lucas voor me. 'Wat doe jij hier?' vraagt hij en ik zucht diep. 'Wat moet ik doen?' vraag ik en hij gaat aan de kant, zodat ik naar binnen kan.