Not Like Most Love Stories (NL)

82. Welcome Back!

Aiden's POV:

'Ik kan niet wachten tot ik weer in mijn eigen bed kan slapen.' zegt Emily's moeder zuchtend en ze gaat naast Samira zitten. 'Het bed was niet zo slecht hoor.' zegt Emily lachend en ze maakt haar riem vast. 'Helemaal wel! Het was keihard.' zegt Samira klagend en ik ga lachend zitten. 'Geef dit keer wel gewoon het flesje.' zegt Angelo plagend en hij geeft me een schouderklopje. 'Ik zal mijn best doen.' zeg ik en ik pak meteen het flesje. Op de heenweg was ik het helemaal vergeten. Ik voelde me zo schuldig toen ik erachter kwam dat ze pijn had. Mijn kleine prinsesje had pijn omdat ik vergeten was om haar het flesje te geven. 'Gaat het?' vraag ik aan Emily die er ongemakkelijk bij zit. Ze knikt en leunt met haar rug tegen de leuning. Ik kan overduidelijk zien dat het niet zo heel goed gaat, maar ik moet ook op Noraily letten, die nu al veel beweegt. 

'Geef haar nu die fles.' zegt Emily, die blijkbaar meekeek. 'Maar dan heeft ze straks niets meer.' zeg ik en ze lacht even. 'Dan halen we water.' zegt ze lachend en ik knik. Ik geef Noraily haar flesje en kijk hoe ze het flesje stevig vastpakt. Blijkbaar had ze dorst. Ze stopt meteen met bewegen en kijkt mij met haar leuke kleine oogjes aan. Haar kleine staartjes zijn al helemaal door de war, omdat ze teveel bewoog. Waarom als Emily haar "haar" doet blijft het wel zitten!? 'Wat is er?' vraagt Emily, en ik zucht diep. 'Vanochtend heb ik Noraily's haar gedaan, maar het blijft niet zitten. Waarom als jij het doet wel?' vraag ik en Emily lacht alweer. 'Weet ik veel, misschien omdat je het niet strak genoeg doet. Want ja, je bent bang dat je haar pijn doet.' zegt ze spottend en ik glimlach even. 

'Dames en Heren, mijn naam is Bas en ik ben uw piloot. We gaan zo vertrekken naar Nederland. Als alles meezit zijn we om veertien punt nul nul op Schiphol Amsterdam.' zegt de piloot via dat apparaatje in het vliegtuig. Emily lijkt meteen erger gespannen en zenuwachtiger dan dat ze al was. 'Negen uurtjes maar.' 'Dat is kapot lang.' zegt ze en ze gaapt even. 'Ben je moe?' ze knikt en kijkt uit het raam. 'Als je wilt kan je zometeen wel slapen.' zeg ik en ze schud haar hoofd. 'Nee, ik moet Valentino vasthouden.' zegt ze en ik zucht diep. 'Je kan hem op de stoel tussen ons zetten.' zeg ik en ze schud haar hoofd. Bij het stijgen lijkt ze doodsbang, terwijl dit al de zoveelste keer is dat we stijgen om te vliegen. 

Hailey's POV:

'Oké, dus iedereen is er al. Alleen jullie niet.' 'Jullie?' vraagt Naomi en ik knik. 'Jij en Noah.' zegt Keisha dan en ik knik alweer. 'Jullie zijn er nu ook niet.' zegt ze spottend en ik rol met mijn ogen. 'Kom nou maar.' zeg ik en ik pak haar arm vast. Ze schud haar hoofd en trekt haar arm van mij vandaan. 'Ik ga niet, heb echt geen zin.' zegt ze en ze gaat weer op de bank zitten. Ze slaapt alweer bij Emily en Aiden's appartement, terwijl we met z'n alle een soort surprise party voor Emily en Aiden wilden houden. 'Kom op! je bent haar nichtje, je moet er wel bij zijn.' zegt Keisha, ze probeert Naomi over te halen, terwijl mijn telefoon gaat. Ik neem snel op en loop naar de keuken. 'Hey.' 'Hey schat, ik wou even zeggen dat we alles al geregeld hebben. Noah komt ook.' zegt Jayden en ik glimlach even. 'Yes, oké. Nu alleen nog Naomi.' zeg ik. 'Mhm, maar Noah deed echt dramatisch.' zegt Lorenzo die blijkbaar ook meeluistert. 

Ik moet lachen en kijk dan naar Keisha en Naomi die op de bank praten. 'Naomi werkt ook niet echt mee, maar ik ga proberen.' 'Succes, love you!' zegt Jayden voordat hij ophangt. Ik loop zuchtend weer de woonkamer in en zie dat Keisha Naomi van de bank heeft getrokken. 'Gaat ze mee?' vraag ik en Naomi zucht. 'Nee!' 'Ja, je gaat rustig mee!' zegt Keisha streng en Naomi zucht alweer. Ze lijkt wel zo een tiener die niet krijgt wat ze wilt. Waren wij ook zo? 'Ga je klaarmaken, we hebben ongeveer een half uur.' zeg ik en ze loopt geïrriteerd naar de logeerkamer. Ik kijk naar Keisha die heel erg diep zucht. 'Wat heb je gezegd dat ze van gedachte is veranderd?' vraag ik nieuwsgierig en ze laat zichzelf op de bank vallen. 

'Ik zei dat Noah er ook zou zijn en dat hij haar wou zien.' zegt ze geniepig en ik moet lachen. 'Maar volgens mij is dat nog waar ook.' zeg ik lachend en ze knikt. 'Daarom dus.' zegt ze en we stoppen met lachen wanneer we de deur open horen gaan. 'Ik ben klaar.' zegt Naomi die eindelijk een normale spijkerbroek aanheeft. Ze heeft wel een trui daarop aan, maar dat maakt niet uit. Het is herfst. 'Kunnen we dan eindelijk gaan?' vraagt Keisha klagend en we kijken naar Naomi die ongemakkelijk knikt. 'Sorry dat ik zo moeilijk doe.' zegt ze snel en ik haal mijn schouders op. 'Het is niet erg.' 'Jawel! Weet je hoeveel moeite ik heb gedaan om haar te laten omkleden!' zegt Keisha grappend en we lachen even. Keisha en ik kijken Naomi geschokt aan.