Not Like Most Love Stories (NL)

59. Too Much Information

Aiden's POV:

'Hey, ik ga naar huis. Emily moet ergens naartoe en niemand kan op de kinderen letten, dus jij moet naar de vergadering in mijn plaats.' zeg ik tegen Isaac en hij knikt. 'Succes.' zegt hij en ik loop naar de lift. Ik rij snel naar huis en zie Emily met de kinderen op de bank zitten. 'Hey, bedankt dat je kon komen. Sorry dat ik je van je werk moest houden.' zegt ze en ik geef haar snel een kus. 'Maakt niet uit, ga maar.' zeg ik en ze schud haar hoofd. 'Ik moet er pas om twee uur zijn.' zegt ze snel en ik knik. 'Over crèche..' begint ze en ik ga zuchtend naast haar zitten en neem Noraily op schoot. 'Wat is er mee?' vraag ik en ze zucht diep. Haar telefoon gaat en ze staat zuchtend op. 'We gaan het er nog over hebben.' zegt ze snel en ik knik. 'Ja?' zegt ze tegen de telefoon en ze zucht diep. 'Is goed ik kom.' zegt ze en ze loopt naar de slaapkamer. 

'Wat is er?' vraag ik wanneer ze weer de woonkamer inloopt. 'Maggie, ze heeft volgens mij de waterpokken en Angelo raakt helemaal in paniek. Ik ga mee naar de dokter.' legt ze uit en ik knik. 'Succes.' zeg ik en ze geeft me snel een kus voordat ze ons appartement verlaat. 'Weer een dagje alleen met papa.' zeg ik en ik til Noraily op, zodat ik haar in het stoeltje kan zetten. 'Mama had een leuk feestje voor papa gehouden, alleen wat mama als cadeautje had voor papa was het beste..' zeg ik vrolijk tegen de tweeling terwijl ik ze een beetje heen en weer wieg. Valentino steekt zijn hand uit en probeert een speeltje te pakken, dat boven hem hangt. 

Emily's POV:

'Klaar om te gaan?' vraag ik en Maggie knikt. 'Ik jeuk..' zegt Maggie klagend en ik kijk naar Angelo. 'Bedankt Em, ik wist echt niet wat ik moest doen.' zegt hij zenuwachtig en ik knik. 'Kom, we gaan.' zeg ik en ik loop naar Angelo's auto. Maggie gaat achterin zitten en begint te hoesten. 'Gaat het kleintje?' vraag ik en ik leg mijn hand op haar kleine beentjes. 'Doet auw..' zegt ze zeurderig en ik knik. 'Weet ik schat, komt goed.' zegt Angelo en hij start de auto. We rijden naar de huisarts en stappen uit. Ik wil Maggie uit de auto tillen, maar dat mag niet van Angelo. 'Anders word de tweeling ook ziek.' zegt hij streng en ik zucht diep. We lopen naar binnen en melden ons bij de balie. Na ongeveer dertig minuten gewacht te hebben, worden we eindelijk geholpen. 

Maggie krijgt een zalfje mee en we mogen weer terug naar huis. 'Zie je, was niet zo erg.' zeg ik lachend en Angelo legt de slapende Maggie terug in haar stoel. 'Bedankt dat je toch bent gekomen.' zegt hij en ik knik. 'Geen probleem.' zeg ik en hij stapt zuchtend in de auto. 'We rijden naar mij, eet je bij ons?' vraagt hij en ik schud mijn hoofd. 'Misschien ergens volgende week, ik moet echt naar huis.' zeg ik en hij knikt. We komen aan bij Angelo en ik zwaai hun uit. Ik rij snel naar huis en parkeer mijn auto in de garage. 'Hey, slapen ze?' vraag ik wanneer ik binnenkom en Aiden knikt. 'Heb je er al over nagedacht?' vraag ik en hij kijkt me vragend aan. 'Over dat crèche gedoe.' herinner ik hem en hij zucht diep. 'Denk er goed over na, alsjeblieft.' zeg ik voordat hij met tegen argumenten komt. 

'Oké, maar ik denk toch dat het een nee word.' zegt hij en ik ga naast hem op de bank zitten. 'Denk er gewoon over, heb je al met je ma gepraat?' vraag ik en hij schud zijn hoofd. 'Vind je niet dat het tijd word?' vraag ik en hij haalt zijn schouders op. 'Je zou meer met me praten, weet je nog?' herinner ik hem en hij knikt. 'Oké, ik weet niet hoe ik het goed moet maken.' 'In ieder geval niet door niet met haar te praten.' zeg ik en hij glimlacht naar me. 'Ik ben serieus Aiden, zo ga je niets goed kunnen maken.' ga ik verder en hij zucht diep. 'Waarom boeit het jou zoveel?' vraagt hij en ik rol met mijn ogen. 'Nee, even serieus?' 'Misschien omdat het je moeder is?' vraag ik en hij knikt. 'Inderdaad mijn moeder, niet die van jou.' zegt hij bot en ik kijk hem aan. 

'Sorry.. Ik bedoelde het niet zo.' zegt hij slijmerig en hij trekt me tegen hem aan. 'Praat gewoon met haar.' zeg ik opnieuw en hij knikt. 'Ik zal van de week wel langsgaan, wat eten we?' vraagt hij en ik haal mijn schouders op. 'Er is vast wel eten ergens toch?' vraag ik en hij klimt van de bank af. 'Hoe is het met Maggie?' vraagt hij en ik haal mijn schouders op. 'Ze heeft veel jeuk en pijn, maar dat is normaal volgens de dokter.' leg ik uit en hij knikt. 'Hopelijk word ze snel beter.' zegt hij en hij kijkt in de koelkast.