𝘞𝘖𝘔𝘈𝘕 𝘍𝘓𝘈𝘔İ𝘕𝘎𝘖 ❦ (𝘙𝘖𝘚𝘌𝘒𝘖𝘖𝘒)

6.3

"Doktor yarın çıkabileceğini söyledi Rose"

Gözlerimin içinde parlayan yıldızları görmesini umarak bakışlarımı onda sabitledim ve heyecan dan çatlayan sesimi umursamadan konuşmaya başladım.

"Gerçekten mi?"

Kafası ile onaylayıp karşılık verdi.

"Evet. Ben artık gideyim. Lisa'da birazdan gelir."

"Joo Seo"

Ona karşı oldukça minnettar çıkan sesim ile devam ettim

"Teşekkür ederim. Eğer yetişemeseydi-"

Sözümü kesip konuya atladı.

"Teşekkür etme Rose. Bundan sonra seni ben koruyacağım. Ve bu teşekkür kelimeleri beni ikna etmez."

Kafamı yana eğip anlamsız bir mırıltı çıkardım.

"Hı?"

"Dinlen Rose. Dinlen ve çabucak ayaklan. Senin gibi bir güle saksı yakışmıyor. O güzel bahçene geri dön."

Yüzüme yayılan tebessüme karşılık o da dudaklarında ki düz çizginin yerini ufak bir gülümsemeye bırakmıştı.
Kafam ile onaylayıp şevkat dolu bir ses ile konuştum.

"Öyle yapacağım."

Kapıya doğru yöneldiğinde son bir kez arkasını dönüp bana baktı ve son cümlelerini sıraladı.

"Seni bekleyeceğim Rose. Seni sonsuza kadar bekleyebilirim."

Görüş alanımdan kaybolduğunda kendi kendime bir soru mırıldandım.

"Sonsuza kadar mı?"

Rahatsızca kımıldanmaya başlayan annem gözlerini aralayıp irislerini bana yöneltti.

"Daha iyi misin Rose?"

"Evet anne. Bomba gibiyim."

Sesim oldukça gürültülü çıktığında ikna olduğunu belirten bir gülümseme yerleştirdi pembenin en güzel tonları ile süslediği dudaklarına.

"Joo Seo nerede?"

"Az önce gitti"

"Oh. Demek gitti. Ona daha teşekkür bile edememiştim."

"Babam nerede?"

"Dün kısa bir iş seyahatine çıkacağını söyledi ve apar topar hazırlanıp yola çıktı."

"Neden bana söylemedin?"

"Üzgünüm tatlım. Tamamen aklımdan çıkmış."

"Babam gelene kadar ben de kalmaya ne dersin?"

Kafasını sallayıp konuştu.

"Peki. Bu teklifi elimin tersi ile itmek istemem."

Tutturduğum Lise evimden baya uzak olunca ailem ile aldığım ortak karar sonucu kiralık bir öğrenci evi tutmuştuk. Derslere ve Jisoo'ya yardım konusunda yoğunlaştığımda ailem ile fazla zaman geçirememeye başlamıştım. Bundan ne kadar rahatsız olsamda bir gün bu durumun sona ereceği gerçeğini kafama sokmuş ve kendimi böyle avutmuştum.

Kapının büyük bir özen ile tıklatılıp açılması sonucu Lisa ile göz teması kurmam pek uzun sürmemişti.

Peki...

Neden birden umutlandım?

Sanki başkasının gelmesini istiyordum, canımı ne kadar yakacak olsa da görmek istiyordum. Ve bunu kabullenmem gittikçe zorlaşıyordu...

💎