နှောင်ကြိုးမည်သည် ရစ်ဖွဲ့သီ- ေႏွာင္ႀကိဳးမည္သည္ ရစ္ဖြဲ႕သီ

Part-6-Zawgyi

"၀ွါး...။"

"ဘုန္း!"

"အား!"

ထိုအသံသံုးသံက တဆက္တည္း ထြက္ေပၚလာသည္။ အပ်င္းေၾကာေလး တစ္ခ်က္ ႏွစ္ခ်က္ေလး ဆြဲဆန္႔လိုက္မိလို႔ ကုတင္ေပၚကေန ျပဳတ္က်တာ မစားသာလွ။ ပံုမွန္အိပ္ေနက် ႏွစ္ေယာက္အိပ္ ကုတင္က်ယ္ၾကီးမွတ္ျပီး အားရပါးရ လူးလွိမ့္ပစ္လိုက္တာ ၾကမ္းျပင္ႏွင့္ နဖူးက မိတ္ဆက္ေလေတာ့သည္။

မူးေ၀သြားတဲ့ ေခါင္းကို ပြတ္သပ္ရင္း ၾကမ္းျပင္ေပၚကေန ေသာ္လႊမ္း ကုန္းရုန္း ထထိုင္သည္။ ေရာက္ေနတဲ့ အခန္းပတ္ခ်ာလည္ကို အခုမွ ေသာ္လႊမ္း မ်က္စိသူငယ္ နားသူငယ္ႏွင့္ ပတ္ၾကည့္မိသည္။ ေခတ္ေဟာင္းကာလက စားပြဲအိုၾကီးေပၚတြင္ စာအုပ္ရွည္ၾကီးေတြက တထပ္ၾကီး။ ပံုစံအရေတာ့ စာရင္းစာအုပ္ေတြ။ ထိုစားပြဲအေပၚမွာက သစ္သားျပား ႏွစ္ခ်ပ္သံုးခ်ပ္ကို သံေထာက္တိုင္ႏွင့္ တြဲေထာက္ထားတဲ့ သစ္သားစင္ကေလး ရွိသည္။ ထိုစင္ေပၚတြင္ စာအုပ္တခ်ိဳ႕က ဖရိုဖရဲ။

ထိုမွတဆင့္ ေဘးကို နည္းနည္းထပ္ၾကည့္လိုက္လွ်င္ ဗီရိုေဟာင္းၾကီး။ နီညိဳေရာင္ သစ္သားထုထည္သည္ တခ်ိန္ကေတာ့ ေတာက္ေတာက္ေျပာင္ေျပာင္ ရွိခဲ့ပံုရသည္။ အခုေတာ့ ထိုဗီရိုေပၚက မွန္သားျပင္သည္ပင္ မံူမံူ၀ါး၀ါးႏွင့္။ ၾကမ္းခင္းကေတာ့ သမံတလင္းေပၚ အေပါစားဖေယာင္းပုဆိုးကို ခင္းထားျခင္းသာ ျဖစ္သည္။

ေနာက္ကို ဖ်တ္ခနဲ လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ခုနက ေသာ္လႊမ္းလိမ့္က်လာတဲ့ ကုတင္။ ထိုတစ္ေယာက္အိပ္ ကုတင္ကေတာ့ ဒီဇိုင္းကာလာ အေနအထားအရ ဒီဘက္ေခတ္မွ ၀ယ္ထားပံုရသည္။ စတီးတိုင္ေလးဘက္ေထာက္ႏွင့္ ကုတင္ေခါင္းရင္းမွ ဒီဇိုင္းေဖာ္ထားတာေလးက ေခတ္မွီသည္။ ဒါေပမယ့္ ကုတင္ေပၚမွာ ခင္းထားတဲ့ ေမြ႔ယာခင္းသည္ တစ္လက္မအထူပင္ မရွိေသာ ေမြ႕ယာၾကမ္းျဖစ္သည္။ ပိုးမွ်င္ေတြကေတာ့ ေျပာမေနနဲ႔။ ရိုးရာမပ်က္ မ်က္ႏွာၾကတ္မယ္ တြယ္ညိလို႔။ ဒီအိမ္က ဦးေျပာင္အပိုင္ အိမ္လား။ ပင့္ကူအပိုင္ အိမ္လားပင္ မသဲကြဲေတာ့။

အခန္းရဲ႕အေျခအေနအ၀၀ကို သံုးသပ္ျပီးခ်ိန္မွာေတာ့ ပထမဆံုးေတြးမိျခင္းဟာ ဒီလုိ စုတ္ခ်ာတဲ့အခန္းထဲ ေသာ္လႊမ္း တညတာ ဘယ္လိုမ်ားကုန္ဆံုးခဲ့သလဲပင္။ ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္ငံု႔ၾကည့္လိုက္မိခ်ိန္ မီးခိုးေရာင္တီရွပ္အက်ႌပြပြၾကီး။ အရွည္ကေတာ့ ေပါင္လယ္ေက်ာ္ျပီး ေသာ္လႊမ္းလိုလူ ေနာက္တစ္ေယာက္ေလာက္ အသာေလး ဒီတီရွပ္အက်ီၾကီးထဲ ၀င္ႏိုင္သည္။